Opgeruimd leven

Goede voornemens, nu nog?

2012-02-01T08:54:00.000-08:00

Drie manieren om je goede voornemens nu wel te realiseren

Is het al de zoveelste keer dat je je voornam om je huis op te ruimen, je administratie en je papieren uit te zoeken? Misschien is het tijd om het eens anders aan te pakken. Op een manier die zorgt dat de kans dat het je lukt dit keer groter is.

Vandaag is net zo'n goed moment voor een nieuwe start als 1 januari. Het voordeel is dat de meeste andere mensen inmiddels zijn gestopt met hun goede voornemen, dus je valt minder op. Zo kun je in alle rust je nieuwe gedrag uitproberen.

Dit zijn de 3 tips die er voor zorgen dat je goede voornemens wel werken:

1. Kies één voornemen per keer
Je gedrag veranderen kost energie. Totdat het een gewoonte is geworden, heb je elke dag een beetje extra motivatie nodig om je opruimklus te doen.

Voor één actie van 5 of 10 minuten per dag, kun je die energie makkelijker opbrengen dan voor meerder acties. De kans dat je je nieuwe gedrag volhoudt wordt dus veel en veel groter als je één voornemen per keer kiest.

Dat wil niet zeggen dat je dit jaar maar één ding kunt veranderen en maar één voornemen kunt hebben. Je start met je eerste voornemen. Na zes of acht weken ben je er aan gewend om die dagelijkse actie te doen.

Dat weet je als je er niet meer over nadenkt. Dan is het een gewoonte geworden. En gewoontes kosten geen energie. Dan kun je verder met je volgende voornemen.

En zelfs al zou je 'maar' één voornemen realiseren, zou dat niet al veel meer zijn dan andere jaren?

2. Ga voor de actie niet voor het resultaat
Een voornemen begint meestal met een doel: je wilt je administratie op orde, je wilt je bureau opgeruimd of je wilt tijd voor je hobby's. Dat doel of die wens moet je hebben, want dat is de start van je voornemen.

Maar in de dagelijkse praktijk heb je niet zoveel aan dat doel. Zeker als het nog ver weg is, dan kun je al snel het idee krijgen dat het toch onbereikbaar is. En dan geef je het op.

Maak daarom helder wat je precies elke dag gaat doen om je voornemen te realiseren.

Neem je dus niet voor om je administratie uit te zoeken, maar om dagelijks je post te verwerken of om wekelijks je administratie te doen en op te bergen. En bedenk dan ook op welke dag en hoe laat dat moment is.

Wil je meer rust in je huis? Wat betekent dat? Alle rondslingerende losse spullen een plek geven? Neem in dat geval dagelijks de tijd om één voorwerp een goede plek te geven. Doe dat ook op een vast moment.

Als je merkt dat je stopt, vraag je dan af of dat misschien komt, omdat je niet weet hoe je verder moet. Zorg dan voor iemand die je vragen kan beantwoorden.

3. Doe het elke dag een beetje beter
Je begint vol goede moed aan je voornemen. En dan, na een paar dagen, één of twee weken, komt er een moment dat het even niet lukt.

Je hebt een erg drukke dag, misschien ben je nauwelijks thuis. Of je komt thuis en er zijn allerlei urgente dingen die je aandacht vragen. En de volgende dag lijkt dat weer zo te gaan.

Na een paar dagen schiet je voornemen je opeens weer te binnen. Je denkt: nou ja, dat heeft nu geen zin meer. Ik heb het nu alweer een paar dagen niet gedaan en komend weekend ben ik ook druk.

Laat maar. Misschien ben je je er niet eens van bewust, maar het gebeurt wel.
En je gaat verder in je oude patroon.

Maar dat hoeft natuurlijk niet. Je hebt even een moeilijk moment. Dan is het nog niet mislukt, integendeel, je hebt iets geleerd.

Namelijk dat er momenten zijn dat het moeilijk is om je voornemen vol te houden. Je kunt nu bedenken wat je daaraan kunt doen. Misschien geef je jezelf één dag in de week 'voornemenvrij'. Of misschien kun je iets doen aan die urgente zaken die je aandacht vragen. Want die zijn wel urgent, maar zijn ze ook belangrijk?

Je kunt gewoon weer opnieuw beginnen met je dagelijkse actie. Ook als je het een paar dagen of een week niet hebt gedaan. Ook vandaag.

Waarom 2012 het beste opruimjaar ooit is

2012-01-13T09:59:00.000-08:00

Buiten is het guur. Op het moment dat ik dit schrijf, is dat ook letterlijk zo, het regent en het stormt. Maar ik bedoel het meer figuurlijk. Als je alle berichten moet geloven dan staat ons (alweer) een lastig jaar te wachten.

Nou weet je het maar nooit met dat soort voorspellingen, ik denk dat niemand weet wat er echt gaat komen, maar je wordt er in elk geval niet vrolijker van.

Juist in deze tijd is het ontzettend belangrijk om een stabiele thuisbasis te hebben waar je tot rust kunt komen. Waar je samen kunt zijn met degenen van wie je houdt, waar je kunt genieten van de kleine dingen.

Daarom is dit jaar hèt moment om overzicht te creëren, op te ruimen en te versimpelen. En oh ja, je bespaart er ook nog geld mee.

Je maakt jezelf en je naasten bovendien minder gevoelig voor de negatieve invloeden en stemming. En stiekem geloof ik eigenlijk dat je daarmee ook bijdraagt aan een oplossing.

Dit zijn drie belangrijke dingen die je kunt doen om 2012 tot een geweldig (opruim)jaar te maken:

1. Geef door wat je niet gebruikt
Staat je zolder en je schuur vol met afgedankte meubelen, kleding en jaargangen met tijdschriften? Vind je het moeilijk om ze weg te doen?

Bekijk het eens anders: bij jou staan ze te verstoffen, maar iemand anders kan er weer iets nieuws mee doen. Geef ze door! Breng ze terug in de kringloop, geef ze een nieuwe bestemming.

Misschien wil je liever vasthouden wat je hebt in deze onzekere tijden. Dat is een natuurlijke reactie, maar niet meest slimme. Als je minder spullen hebt, ben je veel wendbaarder en kun je juist veel gemakkelijker inspelen op onverwachte gebeurtenissen.

Bovendien vertel je je brein dat er niets is om bang voor te zijn, dat het helemaal niet nodig is om spullen te hamsteren. En daarmee draag je bij aan een verbetering van de stemming en het vertrouwen, op z'n minst bij jezelf. Maar stel toch eens dat iedereen dat zou doen?

Als je mooie dingen verkoopt, bijvoorbeeld via Marktplaats, dan hou je er nog iets aan over ook. Maar er zijn ook talloze mogelijkheden om een ander gratis blij te maken: via kringloopwinkels of via sites als gratisaftehalen.nl en gratisoptehalen.nl. Gereedschap dat je niet gebruikt kun je doneren aan Gered Gereedschap.

Wees hier creatief in: geef je ongebruikte breiwol aan een breiclubje en je voorraad tijdschriften aan een kleuterschool voor knip- en plakwerk.

En zo help je een ander om crisisbestendig te blijven. Daar word je toch vrolijk van?

2. Hou overzicht in je administratie
Er zijn natuurlijk tal van handige besparingstips te bedenken.

Maar het begint er allemaal mee dat je overzicht hebt in je administratie, dat je weet waar al je papieren zijn, waar je geld naar toe gaat en of je eigenlijk niet meer uitgeeft dan er binnen komt.

Dan kun je ook bepalen of je ergens te veel aan uitgeeft. Want dat is namelijk heel persoonlijk. Misschien eet je hele maand seizoensgroenten en ga je naar de markt, maar wil je wel een keer per maand lekker duur uit eten. Of koop je al je drogisterijspullen van het huismerk, maar wil je wel een dure parfum.

Dat soort beslissingen kun je pas weloverwogen nemen als je weet wat er binnen komt en waar je het aan uit geeft. Dan kun je bepalen waar je minder aan uit kunt geven zonder dat je dat heel veel pijn doet.

Heb je geen idee waar je geld naar toe gaat? Hou een tijdje een 'ouderwets' huishoudboekje bij, op papier of elektronisch.

3. Wees mindful over het nieuws
Natuurlijk moet je op de hoogte blijven van wat er gebeurt. Ik ben de laatste die je zou adviseren om je kop in het zand te steken. Dat zou dom zijn.

Maar het is bijna net zo dom om je hele leven te laten beheersen door alle negatieve berichten. Als je per dag een krant leest, een keer teletekst of een nieuwssite bekijkt, dan ben je prima op de hoogte van de ontwikkelingen.

Neem het ter kennisgeving aan en oordeel niet. Betrek het niet op jezelf, ga er niet over mopperen. Accepteer wat er is en ga verder met leven. Doe wat je wilt en kunt doen. En geniet verder zoveel mogelijk van al het mooie dat er is. Wees dagelijks bewust dankbaar voor de goede dingen in je leven. Dat je er nog bent, dat je een dak boven je hoofd hebt, dat het straks weer lente wordt. Er is altijd wel iets om dankbaar voor te zijn: dat je een warme trui hebt, dat de dagen alweer langer worden of dat je huisdier blij is om je te zien.

Dankbaarheid is de meest eenvoudige manier om je gelukkiger te voelen. En dan voel je je figuurlijk een stuk opgeruimder.

Waarom je opruimpogingen stranden

2011-11-02T05:15:00.000-07:00

Misschien hoor jij ook bij de mensen die al wel eens geprobeerd hebben om op te ruimen en die hun pogingen gestaakt hebben, omdat het niet lukt. Daar word je erg moedeloos van. Je denkt dan dat je het niet kunt. Vaak is achteraf de chaos nog groter dan toen je begon, dus je laat het maar liever zo.

Je hebt misschien ook al eens horen zeggen dat opruimen en organiseren een vaardigheid is. En een vaardigheid kun je leren. Maar jou is het tot nu toe niet gelukt. Je vraagt je daarom des te meer af wat er mis is met je, omdat je zoiets simpels maar niet voor elkaar krijgt.

Ik kom vaak mensen tegen die zichzelf dan gaan verwijten dan ze lui en ongedisciplineerd zijn. Tegelijkertijd zijn dat meestal mensen die van alles doen: een baan hebben, kinderen opvoeden, hobby's onderhouden en die ook nog heel sociaal zijn.

Dan wil het er bij mij niet in dat je lui bent of geen discipline zou hebben. Als dat zou was, dan hield je al die andere activiteiten ook niet vol. Er is dus iets anders aan de hand.

Er zijn 2 belangrijke reden waarom opruimen toch vaak niet lukt.

1. Opruimwoede
Om allerlei redenen stel je opruimen steeds uit. Als je het dan weer eens gaat doen, dan doe je dat op wilskracht en ga je flink aan de slag.

Je werkt je een slag in de rondte. Na afloop ben je zo moe, dat je voorlopig niet meer aan opruimen wilt denken. Gelukkig ben je er weer even vanaf!

Omdat je dat denkt, doe je weer een tijd niets aan opruimen, tot de stapels weer zover zijn opgelopen, dat je wel moet. En dan begint de cyclus weer opnieuw.

2. Geen of weinig voorbereiding
Als je je niet voorbereid op een opruimklus dan is de kans veel groter dat het niet het resultaat geeft dat je wilt of gehoopt had.

Je hebt er heel veel tijd aan besteedt, maar je ziet er eigenlijk niets van. Of je hebt veel weggedaan om er maar van af te zijn en daar heb je nu spijt van.

Het kan ook zijn dat je vastberaden bent gestart, maar het niet volhoudt. Je bent nog niet eens op de helft en je hebt er al weer schoon genoeg van.

Als je je opruimklus goed voorbereid, dan maak je uiteraard een plan, maar het is nog veel belangrijker dat je je mentaal voorbereid.

Dat doe je door je emoties bij je spullen te herkennen en te erkennen. Als je dat gedaan hebt, dan kun je precies die spullen loslaten die niet meer bij je passen.

De tweede stap die je neemt in de voorbereiding is uitzoeken waar je het eigenlijk allemaal voor doet. Opruimen op zich is geen motiverende klus.

Je doet het, omdat je iets wilt bereiken: je wilt prettig en effectief kunnen werken, je wilt ruimte om je heen om in je huis tot rust te kunnen komen. Je wilt ruimte maken voor een puppy of voor die hobby waar je nu niet aan toe komt.

Dat zijn wensen die je motiveren en als je dat eenmaal helder hebt, dan wordt opruimen steeds makkelijker. Geloof me het kan!

Help, ik weet het niet meer!

2011-10-21T04:59:00.000-07:00

Je kunt pas vooruit als je weet waar je staat

Momenteel weet ik het even niet. Ik ben nu ruim 5 jaar professional organizer. Ik heb veel workshops gegeven, klanten geholpen, een boek geschreven. En nu ben ik in verwarring. Niet dat ik organizing niet leuk meer vindt, dat is het niet.

In de jaren dat ik bezig ben met organizing heb ik me ontwikkeld van een organizer met praktische tips, naar iemand die van binnen en van buiten opruimt. Het woord opgeruimd in mijn bedrijfsnaam heeft steeds meer een dubbele betekenis gekregen: een opgeruimde omgeving en een opgeruimde stemming.

Momenteel noem ik me daarom life-organizer, omdat het meestal over veel meer gaat dan alleen over de spullen. Ik ben er van overtuigd dat de combinatie van organizing van binnen en van buiten het meeste effect heeft op je opgeruimde leven en dat je alleen op die manier blijvend opgeruimd kunt zijn.

Eigenlijk ben ik al een beetje zoekende sinds mijn boek Opgeruimd leven in je huis is uitgekomen. Daarmee werd een grote droom van mij werkelijkheid. En dat is geweldig, kan ik je vertellen.

Tegelijkertijd heeft het me ook een beetje doelloos achtergelaten. Ik had 'opeens' geen droom meer om na te jagen. Wat nu? Eerst was dat nog niet zo erg, ik genoot van het boek en alles wat ermee gebeurde. En dat doe ik nog steeds. Maar na een jaar genieten, wil je ook wel weer eens een stapje verder gaan.

Ik begin nu het donderbruine vermoeden te krijgen dat die stap er aan zit te komen. De laatste tijd neemt de onrust in mij namelijk toe en daarmee ook de chaos in mijn hoofd. Ideeën en mogelijkheden buitelen over elkaar heen, maar tegelijkertijd heb ik nog geen idee wat er uit gaat komen.

Niet weten maakt altijd onzeker. Ik weet dat deze fase erbij hoort, maar dat maakt het nog niet leuk. Het liefste wil ik zo snel mogelijk weten wat ik ga doen, wat ik ga veranderen, dan kan ik tenminste gericht aan de slag. Maar zover ben ik nog niet.

Als ik me onzeker voel en niet weet wat ik moet doen, ga ik altijd instinctief opruimen. Ik haal mijn boekenkast half leeg en doe een hoop boeken weg. Ik ruim oude dagboeken en oude schoolspullen op. Oude computers en de bijbehorende software en snoeren gaan de deur uit.

Hoe dat me verder helpt?

In elk geval word ik er minder gefrustreerd door. Lekker mijn kasten leeghalen helpt me van een hoop overtollige energie af, die ik even niet kwijt kan. En het is iets waarvan ik meteen het resultaat zie. Dat resultaat maakt dat ik me beter voel en dat ik het gevoel krijg dat ik toch nog een beetje controle heb.

Het geeft me tegelijkertijd de kracht om de onzekerheid over mijn volgende stap aan te kunnen. Het brengt als het ware het evenwicht terug: ik kan loslaten dat ik moet weten wat ik ga doen, omdat ik wel iets kan doen aan mijn omgeving.

Bovendien maak ik letterlijk en figuurlijk ruimte. Ruimte in mijn kasten, doordat er lege planken ontstaan. En ruimte in mijn hoofd, omdat allerlei oude ballast overboord gooi. Dingen van vroeger die niet meer bij me horen, doe ik nu ook echt weg. Daardoor ontstaat ruimte voor iets nieuws. Ik weet nog wel niet wat dat wordt, maar in elk geval ben ik klaar om het te ontvangen.

En misschien is het wel het allerbelangrijkste dat ik bepaal wat er nu bij me hoort. Welke spullen ondersteunen me in deze fase? Welke hebben een negatieve uitstraling voor me? Welke spullen kunnen weg, omdat ze bij activiteiten horen die ik zeker niet meer ga doen?

Welke periode kan ik nu echt afsluiten, waar ik dat eerder niet kon? Heel wat, zo blijkt uit de studiespullen die staan voor een deel van mijn eerdere carrière. En uit de dagboeken die weg mogen, die een groot deel van mijn jeugd beslaan.

Als je op een kaart wilt bepalen hoe je moet rijden om ergens te komen, dan zul je toch eerst moeten weten waar je bent, anders kun je onmogelijk de route bepalen. Zelfs als je weet waar je naartoe wilt, is het wel zo handig om je startpunt te kennen.

Ik weet dan nog wel niet precies waar ik heen ga, dankzij mijn opruimwoede weet ik wel weer precies waar ik nu sta. En dat is de beste uitgangspositie voor een nieuwe stap.

Ik hou jullie op de hoogte van mijn ontdekkingsreis.

Stop met opruimen

2011-10-07T04:49:00.000-07:00

Beginnen aan een klus is vaak lastig, daar heb ik al vaak over geschreven. Maar waar je minder over hoort is stoppen. Terwijl dat soms net zo lastig kan zijn als beginnen.

Je zou zeggen je stopt als het klaar is. Maar wat is klaar? Daar kun je heel verschillend over denken. Is je bureau opgeruimd als er niet meer op ligt? Of mag er nog een stapeltje blijven liggen? Is je lade opgeruimd als alles wat er in zit in de lade hoort? Of moet het ook allemaal op volgorde liggen? En wat is die volgorde dan?

Neem deze column. Wanneer is die klaar? Ik kan er eindeloos aan sleutelen. Wat is de handigste tip? Hoe kan ik het beste beginnen? Wat is de beste titel? Kan ik het nog wat beter formuleren? Maar ik kan ook zeggen: het is klaar als ik een informatief stuk heb geschreven met minstens één handige tip er in.

In het eerste geval kost het me een halve dag om de column te schrijven. Ik peins eindeloos over het beste onderwerp. En dan doe ik heel lang over de opbouw en het bedenken van de beste tips. Ik leg de tekst nog eens weg om later te kijken of het beter kan. Ik bedenk nog een andere tip en verwerk die er ook in. Ik leg het nog eens weg. Voor ik het weet is het tijd voor de nieuwsbrief. Stress! Mijn verhaal is niet af. Misschien moet ik de nieuwsbrief maar uitstellen? Want het is nog niet helemaal goed.

Als ik bepaal dat het klaar is als ik een informatief stuk schrijf met tenminste één handige tip, dan gaat het veel sneller. Ik heb een idee, bijvoorbeeld perfectionisme. Ik ga er even voor zitten en bedenk een invalshoek. Ik schrijf het op. Dat kost me ongeveer een uur. Dan leg ik het even weg en kijk er nog eens naar. Ik verbeter een paar tikfouten en maak de volgorde iets logischer. Dan is het klaar.

Mijn doel is om een interessante column te schrijven, niet om het perfecte verhaal te maken met alle mogelijke informatie die ik maar kan vinden. Misschien bedenk ik later nog een goede tip, maar die kan ik altijd in een volgende column verwerken.

Wat ik hier doe is de 80-20 regel toepassen. Die regel zegt dat je met 20 procent van je inspanning 80 procent van het resultaat bereikt. Dat wil niet zeggen dat jullie slechte verhalen krijgen, maar wel dat jullie elke twee weken op tijd de nieuwsbrief ontvangen en dat daar altijd een column instaat.

Zelfs als ik een boek schrijf, dan pas ik deze regel toe. Natuurlijk denk ik dan langer na over de tekst, maar dat is meer omdat het een langere tekst is. Alles moet met elkaar kloppen en ik wil daar een uitgebreider verhaal vertellen. Maar ook daar geldt: op een gegeven moment is het klaar. Je kunt eindeloos aanvullen en verbeteren, maar dan komt het boek er nooit.

Ik zie het vaak gebeuren: mensen die niet beginnen met opruimen, omdat ze nog niet precies weten wat ze willen. Omdat ze eigenlijk eerst nieuwe kasten nodig hebben. Omdat ze eigenlijk meteen de hele kast willen doen, anders heeft het geen zin. Omdat ze dan ook meteen de muren willen schilderen, de kamer opnieuw in willen richten, een nieuwe lamp willen kopen. Omdat ze het perfecte opbergsysteem nog niet hebben gevonden. En ondertussen gaat de tijd voorbij en gebeurt er niets.

Als je dingen voor elkaar wilt krijgen, denk dan aan de 80-20 regel. Het is altijd beter om iets voor 80 procent te doen dan om niets te doen. Je administratie hoeft niet perfect te zijn, als je het maar bijhoudt. Je kleding hoeft niet op kleur te hangen, als alles maar in de kast hangt en ligt. Je hoeft je tijdschriften niet helemaal te lezen, lees alleen de belangrijkste artikelen. Begin dus met de eerste 80 procent. Als je dat gedaan hebt en er is tijd over, dan kun je altijd nog de laatste 20 procent doen.

Opgeruimder door te lezen

2011-09-06T07:18:00.000-07:00

Er komen steeds meer boeken over organizing uit en dat is natuurlijk prima. Het maakt de kans groter dat er iets bijzit dat jou aanspreekt. Als je ergens over leest vergroot je je kennis, maar je opruimachterstanden zijn er niet mee weggewerkt.

Toch zou het je kunnen helpen opgeruimder te worden, wat er ook in staat. Er zijn heel wat onderzoeken die aantonen dat we onbewust beïnvloed worden door wat we lezen.

Als je woorden leest over lompheid, zoals brutaal, agressief, schaamteloos, onbeleefd, etc. dan ben je daarna zelf ook minder beleefd. Proefpersonen die op iemand moesten wachten hadden daar minder geduld voor dan mensen die woorden hadden gelezen die te maken hadden met beleefdheid.

Met andere dingen werkt het net zo: als je leest over intelligente mensen, bijvoorbeeld professoren, dan maak je een toets daarna beter dan wanneer je over iets anders hebt gelezen. En als je woorden ziet die te maken hebben met bejaard zijn, dan ga je daarna langzamer lopen.

Het klinkt misschien ongelooflijk, maar er zijn heel wat experimenten die dit bevestigen. Het effect is niet enorm groot, je wordt niet ineens van dom heel slim als je over professoren leest, maar je wordt wel slimmer.

Het lijkt dus niet zo’n grote sprong om te veronderstellen dat je opgeruimder wordt of eerder gaat opruimen als je leest over opruimen en woorden ziet die daarmee te maken hebben.

Het effect is helaas niet blijvend, dus je moet steeds weer iets lezen om hetzelfde resultaat te bereiken. Eigenlijk is deze nieuwsbrief dus heel goed, omdat je elke keer weer leest over opruimen en onbewust duwt dat je de goede kant op.

En het kan dus ook helemaal geen kwaad om een paar opruimboeken te lezen. Lees steeds een stukje en je voelt je vanzelf opgeruimder.

Doe niets

2011-08-19T07:41:00.000-07:00

Je bent altijd druk bezig: je regelt een afscheidsborrel en een kado voor een collega, je ruimt de vaatwasser uit, je doet de boodschappen, betaalt de rekeningen, zoekt nog even iets op op internet, haalt je kinderen op en regelt ondertussen nog even een afspraak bij de tandarts.

En dan opeens houdt het op: je voelt je alsof je geen energie meer hebt, het kan je allemaal niets meer schelen, ze zoeken het maar uit, je bent er even niet. Dat gevoel kent iedereen wel en het is ook niet zo raar.

Bij al die drukke werkzaamheden was je even vergeten om jezelf te voeden. Letterlijk lukte dat misschien nog net, met snel een boterham tussendoor. Maar figuurlijk jezelf voeden, dat heb je al heel lang niet gedaan.

Met jezelf voeden bedoel ik iets doen wat helemaal voor jou is, waar jij energie van krijgt. Iets wat niet nuttig hoeft te zijn, maar wat je gewoon doet, omdat je het leuk vindt. Een boek lezen, naar een museum gaan, op een terras zitten en mensen kijken, een dutje doen, een wandeling maken. Het kan van alles zijn.

Het lijkt misschien een gek advies van een organizer: doe niets. In elk geval niets wat moet en wat met opruimen te maken heeft. Maar het is absoluut noodzakelijk. Als je het niet doet, dan hou je het namelijk niet vol, al je verplichtingen. Dan stort je in. In het ergste geval raak je burnt out. Maar het kan ook zijn dat je wegloopt of opstandig wordt. Dat je weigert om nog iets te doen.

En dat zijn de momenten dat er opruimachterstanden ontstaan. Je wilt namelijk helemaal niets meer en opruimen zeker niet. Het draait allemaal om het evenwicht. Als je opgeruimd wilt zijn, is het nodig om zo af en toe helemaal niets te hoeven, zodat je weer even kunt bijtanken. Daarna kun je dan weer met des te meer energie aan de slag.

De vakantie is natuurlijk een prima moment om dat te doen en ik wens jullie dat allemaal toe deze vakantie. Maar zorg ook buiten de vakantie goed voor jezelf en hou lege tijd in je agenda. Tijd die je ter plekke kunt invullen met waar je op dat moment zin in hebt. Dat is niet alleen leuk, je hebt het gewoon nodig.

Gratis mini-cursus: In 3 stappen voorbereid op je opruimacties

2011-08-10T05:38:00.000-07:00

Had je in de vakantie ook zo heerlijk weinig nodig?
Als je dit leest, is de kans groot dat je net terug bent van vakantie. Is het je ook opgevallen dat je tijdens de vakantie heerlijk weinig spullen nodig hebt? En dat dat zo lekker licht voelt?

Nu ben je weer thuis en zie je je opruimachterstand. Met dat lichte vakantiegevoel nog vers in je geheugen is het nu het moment om iets te doen aan je achterstand.

Je kunt natuurlijk meteen aan de slag gaan en dat kan heel goed werken. Maar denk eens terug, hoe vaak ben je al begonnen en na korte tijd weer gestopt met opruimen?

Wil je het dit keer echt goed aanpakken? Voorgoed je achterstand wegwerken? Bedwing dan je ongeduld en trek wat tijd uit voor een goede voorbereiding.

Die voorbereiding krijg je van mij de komende weken. Helemaal voor niets. Op 17 augustus ben ik namelijk jarig en ik vind het leuk om daar een gratis mini-cursus aan te koppelen. Daarom ontvang je vanaf woensdag 17 augustus 3 weken lang elke woensdag de mini-cursus ‘In 3 stappen voorbereid op je opruimacties’.

Voorbereiding op opruimacties is net zo belangrijk als de actie zelf. Vaak is dit deel van het proces onderbelicht. En dat is, volgens mij, een reden dat veel opruimpogingen vroegtijdig stranden. Vandaar deze mini-cursus.

Drie weken lang krijg je van mij elke week een concrete opdracht die je voorbereid op je opruimacties.

Daarna ben je klaar om aan de slag te gaan.

Wil je deze mini-cursus ontvangen? Schrijf je dan hier in. Je krijgt dan een bevestigingsmail waarin staat dat je je voor een teletraining hebt ingeschreven, maar trek je daar niets van aan, je krijgt gewoon vanaf 17 augustus
3 x een mail met de mini-cursus In 3 stappen voorbereid op je opruimacties. Overigens, ook als je dit na 17 augustus leest, kun je je nog inschrijven tot 1 september, je krijgt dan de mails nagestuurd.

En als bonus ontvang je ook nog gratis twee keer per maand mijn E-zine, met handige tips over organizing.

Schrijf je hier in voor de gratis mini-cursus In 3 stappen voorbereid op je opruimacties.

De mythe van discipline

2011-07-19T09:56:00.000-07:00

Nog steeds hoor ik het veel mensen verzuchten: ik wil wel georganiseerd zijn, maar ik heb gewoon niet genoeg discipline. Omdat ze opruimen niet leuk vinden, maar toch vinden dat het moet, denken ze dat discipline de enige manier is om het voor elkaar te krijgen.

Laat ik het maar meteen zeggen: dat is onzin en het werkt niet. Als je alleen op discipline wilt opruimen, dan val je altijd terug. Je kunt wel een start maken met discipline, maar je houdt het nooit vol. Als je elke keer al je energie bij elkaar moet rapen om iets te doen, dan komt er een moment dat je niet veel energie hebt. En dan gaat het mis.

Het resultaat is dat je het gevoel hebt dat je tekort schiet, dat je het niet goed kunt en misschien wel dat je zelf niet goed genoeg bent. Je vertelt jezelf dat je gewoon te lui bent om op te ruimen. En je stapels groeien weer aan. Niet erg productief dus. Je motivatie daalt tot onder het nulpunt.

En dat is precies waar het wel om draait: motivatie. Dat is wat je aan de gang houdt en dat is wat je inspireert. Als je gemotiveerd bent om op te ruimen, dan doe je het, ook als je even geen zin hebt. Hoe zorg je voor motivatie?

Bepaal je wens
Onder je spullen ligt een wens verscholen. Je bent ergens naar op zoek, maar omdat je dat onbewust doet, heb je er veel spullen voor nodig. Zodra je weet wat je echte wens is, kun je daar je spullen op afstemmen.

Je wens kan heel concreet zijn, zoals een opleiding volgen, misschien verzamel je dan allemaal folders over workshops en cursussen. Als je weet wat je wilt, kun je al die folders wegdoen en aan een opleiding beginnen.

Het kan ook meer abstract zijn, zoals mensen willen ontvangen in je huis. In dat geval heb je misschien zoveel spullen in huis om te zorgen dat iedereen zich thuis voelt. Met als gevolg dat je niemand meer kunt ontvangen. Je schiet dan je doel voorbij.

De oplossing is om je af te vragen wat mensen nodig hebben om zich thuis te voelen en waarom jij denkt dat daar veel spullen voor nodig zijn.

Als je je wens helder hebt, dan inspireert dat enorm om aan de slag te gaan. Meer over je wens vinden lees je in mijn boek Opgeruimd leven in je huis.

Visualiseer dat je het doet
Sporters die geblesseerd zijn, kunnen doorgaan met trainen door zich voor te stellen dat ze oefeningen doen. Dat heeft zelfs invloed op hun spiermassa. Het klinkt ongelooflijk, maar dit wordt ondersteund door onderzoek.

Dat kun jij ook: stel je voor dat je aan het opruimen bent, dat je met plezier en een lekker tempo door je spullen heen gaat, dat je voor alles een goede bergplek vindt, dat je los kunt laten wat niet meer bij je past en dat je daar een goede bestemming voor vindt.

Stel je dus de handeling voor en niet het resultaat. Doe dat zo levendig mogelijk: met de geur van zeepsop, het stof dat van je boeken af komt, het vrolijke gevoel dat je er bij krijgt als je weer een deel hebt afgerond.

Hoe kun je er nou geen zin in krijgen?

Kijk naar wat je al gedaan hebt
Als je net begint met opruimen, dan is er nog veel te doen. Als je alleen daar naar kijkt, dan word je daar niet vrolijk van. Het lijkt alsof je helemaal niet opschiet en je krijgt de neiging om het maar op te geven. Dan helpt het om bij te houden wat je al gedaan hebt. Maak foto’s van de beginsituatie en vergelijk dat met hoe het nu is. Of maak een lijst met de dingen die je hebt gedaan, in plaats van een lijst met alles wat je nog moet doen. Zo zie je dat je wel degelijk vooruitgang boekt. Vier je resultaten, zodat je weer energie krijgt om ook de volgende stap te nemen.

Hou het doel voor ogen
Denk aan hoe je je voelt als het klaar is, wat een energie en ruimte het oplevert, wat je kunt doen met de ruimte als het opgeruimd is, je wens die je kunt realiseren. Dat helpt je over een motivatiedipje heen.

Als je al een tijdje bezig bent met organiseren, dan heb je al veel gedaan en helpt het je minder om te kijken naar wat al gedaan is. Je krijgt dan de neiging om je al tevreden te voelen: je hebt tenslotte al zoveel gedaan. Dan maak je de taak misschien niet af. Om je te zorgen dat je dan doorgaat kun je kijken naar hoe weinig je nog maar hoeft te doen. Je hoeft nog maar één stapeltje weg te werken en je hele administratie is opgeruimd. In dat geval, kun je nog best even aan die ene stapel gaan werken.

Help ik moet kiezen!

2011-07-05T06:03:00.000-07:00

Mijn eerste digitale fotocamera is kapot. En omdat repareren tegenwoordig te duur is (zegt de verkoper), ben ik op zoek naar een nieuwe. Dat valt niet mee. Wat is een goede camera? Zijn er eigenlijk wel slechte camera’s? Wil ik veel zoom? Een camera met een eigen accu of toch liever gewone batterijen? En zo kan ik nog wel even door gaan. Ik kan de consumentengids raadplegen en kijken wat volgens hun de beste camera is, ik kan mensen om me heen vragen naar hun ervaringen.

Hoe meer informatie ik heb, hoe minder ik weet wat ik moet doen. De één heeft het over bedieningsgemak, de ander over het handige schermpje, waarop je zo goed je foto ziet. En weer een ander vindt het vooral handig om een zo klein mogelijke camera te hebben. Allemaal hanteren ze verschillende criteria, die allemaal belangrijk kunnen zijn.

Zolang ik zelf niet weet wat ik zelf belangrijk vindt, heb ik daar niet zoveel aan en wordt mijn verwarring alleen maar groter. Elk argument weegt even zwaar. Zo kom ik niet verder.

Ik kan pas bepalen wat ik wil als ik weet wat voor mij belangrijk is: een eenvoudige camera die ik makkelijk kan bedienen en die een behoorlijke accu heeft. Voor mij is een fotocamera niet zo heel belangrijk, het is gewoon een gebruiksvoorwerp. Ik kan dus volstaan met een niet al te duur toestel met alle standaardfuncties, maar ik hoef niets spannends. Dat betekent dat ik naar één winkel ga die redelijk gesorteerd is en niet te duur. Daar zoek ik een gangbare camera uit en laat ik me geen snufjes aansmeren. Klaar, ik kan weer fotograferen.

Je ziet in dit voorbeeld hoe je makkelijk in de war kunt raken bij een relatief simpele keuze. Ik pas een paar regels toe die me uit de verwarring halen:

Bepaal vooraf wat je wilt
Kiezen wordt veel makkelijker als je vooraf een paar randvoorwaarden vaststelt. Je hoeft niet alles te bepalen, maar kijk wel waar je aankoop in elk geval aan moet voldoen. Bij mij was dat ‘een eenvoudige camera, niet al te duur, zonder poespas’. Voor mezelf had ik er ook nog een prijs aan gehangen: rond de honderd euro. Dat beperkt de keuze al aanzienlijk. Hier geldt dus ook: hoe concreter hoe beter.

Gebruik vuistregels
Als je gaat kiezen kun je vuistregels gebruiken, zoals: ‘ik kies het meest gangbare model’ of ‘niet al te ingewikkeld’. In mijn geval gebruik ik vooral de regel dat een fototoestel voor mij niet al te belangrijk is, dus ik wil gewoon iets eenvoudigs wat ik makkelijk kan bedienen.

Dit kan natuurlijk net zo goed de andere kant op gaan. Als fotograferen je hobby is, dan wil je misschien juist het nieuwste van het nieuwste en extra lenzen en alle andere extra’s.

Beperk jezelf
Hoe meer modellen je ziet, hoe meer verwarring het vaak oplevert. Als je eenmaal weet wat je ongeveer wilt, dan kun je in veel gevallen naar één goed gesorteerde winkel gaan in jouw prijsklasse en daar gewoon je keuze maken. Als het om kleding gaat, dan kun je bijvoorbeeld naar drie van je favoriete winkels gaan en dan kiezen wat je het liefste wilt.

Als je nog niet weet wat je wilt, zoals ik in het begin, dan helpt het wel om je te informeren. Je hoort dan van anderen wat zij belangrijk vinden en je kunt dat gebruiken om te bepalen wat voor jou belangrijk is. Je kunt ook eerst in een paar winkels rondkijken zonder iets aan te schaffen. Zo zie je wat de mogelijkheden zijn en kun je bepalen wat jij wilt en wat je in elk geval niet wilt.

Hou wel het belang van de aanschaf in de gaten: voor een huis kijk je langer rond dan voor een nieuwe broek. En vuistregels gebruik je vooral voor aankopen die je wat vaker doet. Zo kun je in de supermarkt de vuistregel gebruiken dat je het huismerk koopt, tenzij dat je niet bevalt. Zo hou je energie over voor de grote, belangrijkere keuzes in het leven.

Vier valkuilen bij organizing

2011-06-26T06:20:00.000-07:00

Als je begint met opruimen en organiseren liggen er een aantal valkuilen op de loer. Als je daar in valt, dan is de kans groot dat je al snel ontmoedigt raakt en het blijft bij een poging tot opruimen. Dat is zonde van je energie.

Daarom geef ik je hier vier belangrijke valkuilen bij organizing. Met de oplossing erbij natuurlijk, dan kun je er voortaan makkelijker herkennen en er omheen lopen:

Valkuil 1: In één keer je hele huis willen organizen
Als je zo’n groot project in één keer wilt aanpakken, dan is de kans dat je het redt niet zo groot. Je raakt het overzicht kwijt, ziet door de bomen het bos niet meer en hebt al snel het gevoel dat je toch niets opschiet.

Oplossing: Begin klein, zodat je meteen resultaat ziet
Begin met een kastje, een lade of een stapel, omschrijf heel duidelijk wat je precies wilt doen en wanneer (hoe laat en welke dag). Neem een project dat je in een uur tot hooguit twee uur kunt afronden. Deel die tijd op in telkens een half uur en las dan een pauze in. Dit is een haalbare actie en het resultaat motiveert je om door te gaan.

Valkuil 2: Beginnen met opbergmiddelen kopen
Je denkt misschien dat het fijn is om nu eerst eens een paar mooie mappen of goede dozen aan te schaffen. Als je dat doet voordat je gaat opruimen, dan is de kans groot dat je precies niet genoeg mappen hebt (en dan zijn ze er natuurlijk niet meer) of dat de dozen net niet het juiste formaat hebben.

Oplossing: Deel eerst je spullen in en kijk dan wat je nodig hebt
Als je eerst opruimt en sorteert, weet je precies wat je nodig hebt, hoe groot dat moet zijn en hoeveel je er nodig hebt. Dan is het natuurlijk heel erg leuk om jezelf te belonen met een paar mooie opbergmiddelen.

Valkuil 3: Op het geplande moment de opruimactie uitstellen
Je hebt het je voorgenomen, je hebt tijd gemaakt in je agenda. Het moment om op te ruimen is aangebroken en je merkt dat je helemaal geen zin hebt, je telefoon gaat of het is net mooi weer. Je bedenkt dat je net zo goed op een ander moment kunt opruimen.

Oplossing: Hou je aan je voornemen en ga aan de slag
Je staat op het punt om te starten met een verandering. Dat kan ongemakkelijk voelen, je bent misschien een beetje onzeker: kan ik het wel? Wat gebeurt er precies als ik alles heb opgeruimd? Dat is heel natuurlijk, iedereen heeft er last van. In het verleden heb je je daar misschien door laten tegen houden. Dat hoeft nu niet te gebeuren. Erken je onrust en je onzekerheid, maar ga wel aan de slag.

Valkuil 4: Langer doorwerken dan je je had voorgenomen
Als je dan eenmaal bent begonnen, dan is het verleidelijk om nog even door te werken, je bent nu net zo lekker op dreef. Voor je het weet heb je een maaltijd overgeslagen en is het donker buiten. Doodmoe plof je op de bank. Je bent er wel weer even klaar mee, dat opruimen!

Oplossing: Vieren dat je je actie hebt afgerond
Je had misschien de neiging om uit te stellen, maar dat heb je niet gedaan, je hebt gedaan wat je je had voorgenomen. Dat geeft een heerlijk gevoel. Je bent eigenlijk niet eens zo heel moe, dus je hebt nog energie over om iets aan je hobby te doen of lekker in de tuin te zitten. Je Dit voelt zo fijn, dat je meteen weer een nieuwe opruimactie inplant. Maar nu eerst tijd voor jezelf.

To do list or not to do list?

2011-06-15T07:53:00.000-07:00

To-do-lijsten zijn heel handig, maar ze hebben de neiging om steeds langer te worden en nooit af te zijn. Het lijkt wel of er nooit een eind aan komt.

Inderdaad, als je to-do-lijst een lijst is met al je acties die nu en binnenkort gedaan moeten worden, dan komt er nooit een eind aan. En misschien staan er ook nog wel dingen op die je later dit jaar moet doen: een locatie zoeken voor dat familiefeest begin 2012, je auto weer naar de garage brengen. Op die manier krijg je inderdaad de neiging om die hele lijst maar weg te gooien, want je hebt geen overzicht.

En dat was nou net wel de bedoeling van die hele to-do-lijst, dat je overzicht zou hebben over je acties. Weggooien hoeft niet, maar het is wel een goed idee om je lijst een kritisch te bekijken. Let op de volgende dingen:

Staan er alleen acties op?Veel to-do-lijsten bevatten naast acties ook projecten: ‘de zolder opruimen’, ‘administratie doen’ of ‘kindertekeningen uitzoeken’. Dat bestaat allemaal uit meer dan één actie. Als je de zolder op gaat ruimen, dan ga je bijvoorbeeld eerst alle kapotte apparaten bij elkaar zoeken en afvoeren, dan al het overgebleven hout bij elkaar leggen en uitzoeken wat je nog wilt bewaren, enz.

Schrijf alleen de eerste actie op je to-do-lijst. Is die actie gedaan? Bedenk dan wat de volgende actie is en zet die op je volgende to-do-lijst. Als je veel projecten doet, dan kan het handig zijn om een aparte projectenlijst bij te houden.

Staan er alleen acties op die anders zijn dan anders?
Dingen die je elke dag of elke week doet, hoeven niet op je to do lijst. Er staan alleen acties op die anders zijn dan anders. Je kinderen van school halen is dus geen to-do, dat doe je elke dag. Je moet er natuurlijk wel rekening mee houden als je je dag plant, maar de meeste mensen zullen het niet vergeten (als je dat wel vergeet, dan is er iets anders aan de hand, maar dan ligt het nog steeds niet aan je to-do-lijst).

Als je het moeilijk vindt om dagelijkse of wekelijkse acties te onthouden, maak dan een weekplanning en hang die aan de muur. Als je een bord met magneten koopt, dan kun je ook makkelijk je planning aanpassen als dat nodig is.

Staan er alleen acties op zonder datum?
Een actie met een datum en een tijdstip is een afspraak. Die staan niet op je to-do-lijst maar in je agenda en/of op de kalender. Ook die locatie voor dat familefeest kun je rustig in je agenda zetten. Bedenk wanneer je daar aan wilt beginnen, noteer het in die week en vergeet het verder, tot je het vanzelf tegenkomt in je agenda.

Staan er wensen op?
Sommige mensen zetten ook wensen op hun to do lijst, dingen die ze ooit willen doen: chocoladetaart uitproberen, studieboek lezen, naar het museum, dieet beginnen (na die chocoladetaart natuurlijk), dat soort dingen.

Vaak blijven die dingen heel lang op je lijst staan. Ze zijn niet echt urgent, je wilt ze een keer doen. Haal die dingen van je lijst af, tenzij je het echt deze week wilt doen. Als je ze toch in beeld wilt houden, maak dan een wensenlijst, een soort verlanglijstje voor jezelf. En soms kun je dit trouwens ook echt als verlanglijstje gebruiken, bij mij staan er ook vaak boeken en dvd’s op die lijst.

Als je overigens aan zo’n wens begint, kijk dan weer goed wat de eerste actie is die je gaat doen, want vaak zijn dit projecten. Het kan trouwens ook heel bevrijdend zijn om een aantal van deze wensen te laten vallen. Misschien hoef je dat serieuze boek helemaal niet te lezen en kun je ook wel buiten dat museum. En als je dat echt wilt, dan doe je het toch wel, ook als het niet op een lijstje staat.

Tijd om in actie te komen
Als het goed is heb je nu een lijst waar alleen echte acties opstaan voor de komende tijd. Kijk nu wat je echt deze week moet doen. Zet die op een weeklijst en plan elke dag een paar van die acties, liefst niet meer dan drie per dag. Zo hou je het leuk. Onthou: er is nooit genoeg tijd om alles te doen, maar altijd genoeg tijd voor het noodzakelijke.

Hoe herken je een opruimachterstand?

2011-06-08T06:05:00.000-07:00

Oké, je hebt wel wat spullen liggen, maar een achterstand? Zo zou je het niet willen noemen. Of toch? Hoe weet je eigenlijk of je een opruimachterstand hebt? Wanneer zit je in het stadium dat je nog wel ‘even snel’ alles weg kunt werken en wanneer niet meer?

Waarom zou je trouwens willen weten of je een opruimachterstand hebt? Omdat een achterstand vraagt om andere maatregelen. Dan ben je niet klaar als je even flink aan de slag gaat. Je hebt meer dan een paar uur werk. Dat vraagt planning en motivatie. Die komen vaak niet vanzelf, daar moet je wat voor doen. Daarom is het handig om te weten of je een achterstand hebt of niet.

Je kunt een opruimachterstand op twee manieren herkennen: aan praktische kenmerken en aan het gevoel dat je hebt bij je spullen.

Eerst de praktische kenmerken:

Je hebt een opruimachterstand als je geen onaangekondigd bezoek kunt ontvangen. Er liggen overal losse dingen en je hebt stapels. Je kunt niet even snel alles wat er ligt op z’n plek leggen, omdat sommige dingen geen plek hebben.

Opruimachterstanden kunnen ook minder zichtbaar zijn. Soms is het zo dat je kasten propvol zitten, er kan niets meer bij. En daarom leg je soms spullen op plaatsen waar ze niet horen. Gewoon omdat je verder nergens plaats hebt. Misschien zijn er kasten die je liever niet meer open doet, omdat er anders spullen uit vallen. Het kan ook zijn dat sommige lades niet meer dicht kunnen.

Of je bent al begonnen om dingen op de kasten te stapelen. Dat kan een prima manier zijn om extra bergruimte te creëren, maar niet als je dat doet met wankele stapels of allerlei losse spullen, dat ziet er heel onrustig uit.

En een derde manier om opruimachterstanden te herkennen is als je 1 of meerdere kamers in huis hebt waar je liever niet komt, omdat het er zo vol is. Dat kan ook de schuur/garage of de zolder zijn. Maar veel mensen hebben ook een kamer in huis die ze als rommelkamer gebruiken. Vaak hebben ze wel een plan voor die kamer. Als het ooit lukt om de kamer op te ruimen dan willen ze er bijvoorbeeld een hobbykamer of een meditatiehoek van maken. Maar dat gebeurt maar niet en dat is zonde en vaak ook frustrerend.

Als je een zolder of een garage hebt die is volgestouwd, dan heb je een opruimachterstand, want er zou op z’n minst ruimte moeten zijn om te lopen en ook om wat extra spullen op te slaan op het moment dat dat nodig is. Het voordeel is wel dat de achterstand geconcentreerd is in 1 ruimte. Je weet in elk geval waar je moet zijn.

Herken je jezelf al in deze beschrijving? Lees hier wat je er aan kunt doen.

Je herkent een opruimachterstand ook en vooral aan het gevoel dat je er bij hebt. Ook als je geen zichtbare stapels hebt, dan kun je je heel onrustig voelen, het gevoel hebben dat je nooit klaar bent, dat je altijd nog iets moet. Het kost je energie, omdat je steeds tegen jezelf zegt: nu ga ik het doen. Maar je doet het niet. En bewust of onbewust ben je daardoor teleurgesteld in jezelf. Je houdt je niet aan de afspraak die je met jezelf maakt en dat is niet goed voor je zelfvertrouwen. Als dat vaak gebeurt, dan word je er steeds onzekerder over of je het wel kunt.

Bovendien zie je steeds de spullen liggen die je nog moet opruimen. Zeker als dat stapels zijn die in het zicht liggen. Maar ook als je langs de kast loopt die je niet open kunt doen zonder dat er wat uit valt. En als je langs de trap naar de zolder loopt of als je langs de dichte deur loopt van je rommelkamer. Je ziet het dan wel niet, maar je weet dat het er is. En elke keer trekt het aan je.

Gevoelsmatig kost een opruimachterstand dus veel energie, je voelt je onrustig en niet prettig in je eigen huis.

Gelukkig kun je daar iets aan doen. Je kunt je opruimachterstand inlopen, zonder dat je je overweldigd hoeft te voelen en zonder dat je daar weken voor hoeft uit te trekken. Kom er achter hoe je dat doet in de gratis teletraining In 7 stappen naar een opgeruimd huis. Lees hier meer over de training.

Ik hoop je aan de telefoon te ontmoeten!

Hartelijke groeten,

Yvonne de Bruin
Opgeruimd Organizing

PS Je hebt een opruimachterstand als jij vindt dat het een achterstand is. Het gaat er dus om hoe jij je erbij voelt. Ook met weinig stapels en niet zulke volle kasten kun je je onrustig voelen. Trek je dus niets aan van wat anderen zeggen, maar luister naar je gevoel. Lees hier meer over de training en ontdek of het voor jou interessant is.

Aandachtig opruimen, ook als je geen zin hebt

2011-06-03T01:52:00.000-07:00

Heb je vaak geen zin om op te ruimen en zie je er tegenop om aan een klus te beginnen? Je doet je opruimklussen met tegenzin, omdat ze ‘nou eenmaal moeten’. Je weet dat het hoort en dat het je wel iets oplevert, bijvoorbeeld een rustig gevoel omdat je je administratie hebt gedaan of een tevreden gevoel als je naar je lege, opgeruimde tafel kijkt. Maar dat is pas achteraf, eerst moet je het nog doen.

Je kunt er ook anders tegenaan kijken. Die tegenzin, die is er nou eenmaal, de klus is er nou eenmaal, maar als je met volle overtuiging aan de slag gaat, dan helpt dat enorm.

Je bereikt dat gevoel van overtuiging door de dingen met aandacht te doen. Als je met aandacht iets doet, dan ben je met je gedachten helemaal bij wat je op dit moment aan het doen bent. Je observeert wat er is in je omgeving en wat je gedachten daar over zijn. Dat doe je zonder een oordeel te hebben. Je stelt vast hoe het is en daar laat je het bij. En vervolgens doe je wat je moet doen.

En dan bedoel ik niet dat je ‘positief moet denken’. Dat zou betekenen dat je niet meer mag denken dat je geen zin hebt of dat je ergens tegenop ziet. Dat is geen doen, als ik je vraag om niet aan een roze olifant te denken, dan zie je in gedachten die olifant al voor je. Je gedachten en gevoelens over opruimen mogen er dus gewoon zijn.

Stel, je gaat je administratie organiseren. ‘Wat een troep!’ denk je bij jezelf, ‘Ik ben wel ontzettend lui dat ik dat niet eerder heb gedaan’. Dat maakt je zin niet groter. Kun je objectief kijken naar wat er is? In principe zijn er alleen stapels papier. Misschien had je die in theorie eerder op kunnen ruimen. Dat heb je niet gedaan en aangezien je de tijd niet terug kunt draaien, kom je niet verder als je jezelf daarover verwijten maakt. Dit is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan.

Je begint er mee door je woorden te veranderen, ook als dat niet zo voelt. In plaats van troep gebruik je meer neutrale woorden, zoals spullen of stapels. Ik was ooit bij iemand die sprak over ‘rommeldozen’. Op het moment dat we dat veranderden in ‘herinneringsdozen’ werd het voor haar een heel ander verhaal. Verander dus je woorden, dan veranderen je gedachten mee.

Stel dan vast dat je je er niet prettig over voelt dat die stapels er zijn. Dat komt goed uit, want je gaat nu aan de slag om de stapels kleiner te maken. Dat doe je met volle concentratie en aandacht bij de klus. Als je merkt dat je gedachten afdwalen, geen punt, goed dat je het merkt, dan focus je gewoon opnieuw op je administratie.

In het begin hou je dat misschien niet zo lang vol. Plan dus steeds korte periodes om met aandacht te werken en geef jezelf daarna een pauze. Begin klein, met 5 of 10 minuten, hooguit een kwartier. Neem daarna 5 tot 10 minuten pauze. En zo verder.

Na een tijdje merk je misschien dat je na 10 minuten nog makkelijk je aandacht erbij kunt houden. Dan maak je de periode wat langer. De maximale lengte is voor de meeste mensen 20 tot 30 minuten focus per keer. Maar het kan voor jou heel goed korter zijn.

Het mooie is, als je een klus je volle aandacht geeft, dan is het heel lastig om tegelijkertijd nog geen zin te hebben. Dat gaat gewoon niet samen, dat is geen ruimte voor, juist omdat je je helemaal op de klus richt die je aan het doen bent.

En denk nou niet achteraf: ‘verdorie, nou heb ik maar 2 tijdschriften weggedaan, da’s ook niet veel.’ Of ‘nou, dat kan ik duidelijk niet, met aandacht werken, ik hou het hooguit een minuut vol.’ Aandacht kun je trainen, je bent dus aan het oefenen om meer aandacht te hebben. Oefenen is je doel en niet zoveel mogelijk doen.

Misschien denk je ook: wat kan ik nou helemaal doen in 10 minuten? Dat is het mooie van aandacht: je krijgt daarmee veel meer voor elkaar dan je zou denken. Het valt me altijd weer op wat je kunt bereiken in een korte tijd van volle concentratie. Probeer het gewoon en laat je verrassen.

Stop de stapels artikelen

2011-05-19T05:22:00.000-07:00

Als je veel interesses hebt, dan lees je waarschijnlijk ook veel (vak)tijdschriften. En wil je ook veel van wat je gelezen hebt bewaren. Dat levert al snel stapels op. Stapels tijdschriften of stapels uitgescheurde artikelen. Wat doe je daarmee?

Je kunt twee van dergelijke stapels onderscheiden: de stapel met ongelezen tijdschriften en artikelen en de stapel al gelezen artikelen, waar je nog eens iets mee wilt.

De stapel ongelezen
Eén ding is zeker: er is altijd meer te lezen dan je tijd hebt. Het heeft dus ook weinig zin om te proberen alles te lezen. Zelf vind ik dat een bevrijdende gedachte: je kunt niet alles lezen, dat betekent dat het ook niet hoeft! Wees dus kritisch in wat je wel en niet op deze stapel legt en op wat je wel en niet leest.

Zorg vervolgens voor tijd om je stapel leesvoer weg te werken. Dat kun je doen door een leesuurtje in te plannen, bijvoorbeeld op zondagmiddag. Het is ook erg handig om altijd een leesmapje bij je te hebben, dan hoef je bij kapper geen roddelblad te lezen, maar kun je je eigen artikelen lezen. Ook op andere momenten dat je moet wachten kun je even een artikel lezen. Ongemerkt slinkt zo je stapel.

Als er toch dingen blijven liggen, bewaar dan geen kranten die ouder zijn dan een maand en geen tijdschriften ouder dan een half jaar. Ze heten niet voor niets dagbladen en tijdschriften. Ze zijn dus tijdgebonden en na een tijdje gewoon achterhaald en door nieuwe exemplaren vervangen. De kans dat je ze dan nog gaat lezen is minimaal.

De stapel gelezen
Als je artikelen eenmaal gelezen hebt, dan zijn er natuurlijk 2 mogelijkheden: de oud papierbak of je eigen archief of knipselsysteem. Bewaar in elk geval je artikelen op onderwerp en geen hele tijdschriften. En bewaren doe je alleen als artikelen echt onmisbaar zijn en als ze niet online beschikbaar zijn.

Echt onmisbaar zijn eigenlijk alleen artikelen die gaan over dingen waar je op dit moment mee bezig bent. Dat klinkt misschien streng, maar voor mij is het enige manier om de hoeveelheid een beetje in toom te houden. Als jij dus een beetje op mij lijkt, dan is het voor jou niet anders.

Ik bewaar alleen artikelen over onderwerpen die me op dit moment interesseren, waarvan ik zeker weet dat ik er de komende maanden iets mee ga doen. Of die passen bij een workshop die ik al geef. Artikelen dus die ik meteen een plek kan geven, want ze horen ergens bij: een workshop die ik geef of een project waar ik mee bezig ben.

Oké, ik geef het toe, ik heb een ontsnappingsmogelijkheid ingebouwd. Sommige onderwerpen interesseren me op de langere termijn en daar hou ik een apart hangmapje voor aan. Zo heb ik bijvoorbeeld in de loop der tijd een leuke verzameling artikelen opgebouwd over linkshandigheid. Uiteraard ben ik zelf linkshandig en daar wordt veel zin en onzin over geschreven. Altijd leuk om terug te kijken.

Ik heb het even gecheckt, ik heb 4 van die mapjes. Alle andere artikelen die ik heb, gaan over organizing en zitten per onderwerp bij elkaar. Dat zijn dingen als uitstelgedrag, gewoontes aanleren en keuzes maken. Allemaal onderwerpen waar ik regelmatig iets mee doe. Ontsnappen mag, maar doe dat niet te vaak.

Als je veel vaktijdschriften hebt en denkt dat je die allemaal moet bewaren, ga dan na hoe vaak je daar eigenlijk in kijkt. En als je dan iets zoekt, vind het dan maar eens terug in al die stapels. Grote kans trouwens dat de artikelen inmiddels verouderd zijn of dat je ze terugzoekt op internet. Veel sneller. Hetzelfde geldt trouwens voor bijvoorbeeld consumentengidsen en recepten: de informatie verouderd snel en je zoekt veel sneller dingen terug op internet.

Kortom: je kunt veel minder bewaren dan je denkt. Wees dus uiterst kritisch op welke artikelen je bewaart: alleen die onderwerpen die je binnen nu en 6 maanden gebruikt en alleen die artikelen die je niet terug kunt vinden op internet. Denk er altijd 3 keer over na voordat je een nieuw mapje maakt.

Praktisch gezien bewaar je de artikelen op onderwerp. Het kan zijn dat elk onderwerp een hangmap heeft, zoals bij mij. Of dat je een aantal onderwerpen bij elkaar in een map stopt. Harmonicamappen zijn hier heel geschikt voor. Een ordner kan ook, maar dat is net iets meer werk en dat kan een drempel zijn. Hangmappen en harmonicamappen zijn op een gegeven moment ook vol en dat geeft een soort ‘natuurlijke’ grens aan de hoeveelheid die je bewaart. Een automatisch signaal dat zegt: nu wordt het teveel, misschien moet er weer eens iets uit.

Weg met klusjes

2011-05-14T07:58:00.000-07:00

Een paar maanden geleden schreef ik hier dat ik een aantal doelen had bereikt en aan het opruimen was en ook dat ik een aantal oude doelen had laten vallen (ook opruimen). Dat is allemaal heel lekker voor een tijdje, maar na een tijdje merkte ik dat ik geen kader had. Ik wist niet zo goed meer waarvoor ik aan het werk was. En zonder thema wordt alles een klusje.

Dat is natuurlijk precies wat ik vaak bij mijn klanten zie: ze hebben geen zin om op te ruimen omdat het losse klusjes lijken, ze weten niet waar ze het voor doen. Ik heb nu zelf weer ondervonden dat het niet uitmaakt wat de activiteit is, zelfs leuke dingen kunnen ‘klusjes’ worden.

In principe ben ik dol op mijn vak en doe ik alles wat daar mee te maken heeft graag. Maar ik had het gevoel dat ik mijn doelen wel bereikt had, dus wat is dan nog de reden om er hard aan te trekken? Waarom zou ik? In de vervelende klussen had ik al helemaal geen zin, maar zelf dingen die ik normaal leuk vindt verloren hun glans. Ik ging ook veel te veel tijd besteden aan dingen die ik normaal even tussendoor deed. Helemaal niet handig dus.

Met mijn verstand kon ik natuurlijk genoeg redenen bedenken om flink aan de slag te gaan, zoals promotie van het boek Opgeruimd leven in je huis en verhoging van mijn omzet (want dat mag best nog wat meer zijn). Maar het gaat niet om verstand, het gaat om gevoel. Ik ben te gedisciplineerd om mijn klusjes te laten verslonzen, maar ik had er ook geen lol meer in.

Tijd om mijn eigen advies maar eens toe te passen. Wat zou ik tegen een klant zeggen? En dan is het opeens weer simpel, ik zou zeggen: als je nog niet weet wat je wens is, maak dan de zoektocht naar die wens tot je doel. Dat is mijn kader: uitzoeken wat mijn nieuwe doel is, wat mijn volgende wens en uitdaging is. Hoe ik groter kan denken en wat ik wil realiseren.

Als ik dat eenmaal bedacht heb, weet ik ook wat ik moet doen: mezelf voeden. Ik hou van boeken, dus de eerste stap is om een stapel inspiratie uit de bibliotheek te halen. En ik geef me op voor een paar workshops, zakelijk, maar ook gewoon voor de lol. En zo maak ik het voor mezelf weer helder wat ik aan het doen ben. Ik ben niet zomaar wat aan het rommelen, ik ben op zoek naar een nieuw doel. Niks klusjes, het past allemaal in mijn zoektocht. En daarmee heb ik weer energie om dingen aan te pakken en ben ik weer gemotiveerd om in actie te komen.

Vier praktische redenen die opruimen lastig maken

2011-05-06T08:15:00.000-07:00

Je weet heus wel dat je moet opruimen, maar toch doe je het niet, de stapels groeien steeds weer aan. Daar kunnen allerlei redenen voor zijn, die te maken hebben met emoties. Maar soms zijn er gewoon hele praktische redenen aan te wijzen waarom je niet opruimt:

1.Spullen hebben geen vaste plaats
Als je niet weet waar iets hoort, dan kun je het ook niet opbergen. Zo simpel is het. Zorg dus dat alles wat je huis in komt een bergplek heeft. Als je minder wilt kopen, dan kan dit je helpen: bedenk in de winkel of je wel plek hebt voor deze nieuwe aankoop. Zo niet, koop het dan niet.

2.Spullen hebben geen handige bergplek
Een handige bergplek is natuurlijk in de eerste plaats een plek die bereikbaar is. Als je eerst allerlei spullen opzij moet schuiven voor je iets op kunt bergen, dan is de kans groot dat dat niet gebeurt en dat je dus niet opruimt.

In de tweede plaats is de bergplek zo dicht mogelijk bij de plek waar je de spullen gebruikt. Stel dat je je administratie in je werkkamer opbergt, maar je rekeningen aan de keukentafel betaalt. Goeie kans dat je dan je administratiespullen op de keukentafel bewaart. Want als je net die rekening hebt betaald, denk je: ik laat het maar even staan, want morgen moet ik nog even wat doen. Je betaalde rekeningen gooi je maar even op een stapel in plaats van in de map waar ze horen. Want die map staat helemaal boven en dat doe je nog wel een keer. Voor je het weet is je keukentafel veranderd in een papierchaos.

In zo’n geval is het beter om je administratie op te bergen in de buurt van de keukentafel. Dan ruim je het tenminste op. En denk niet: ik doe mijn administratie voortaan wel boven. Je gewoonte om de administratie aan de keukentafel te doen is lastig te veranderen. Een paar mappen naar beneden verplaatsen gaat veel sneller.

3.Je weet niet precies wat je moet doen
Het is lastig om te beginnen met opruimen als je niet precies weet wat je moet doen. Dat is vaak het geval als je projecten op je actielijst zet. Staat er bijvoorbeeld op je actielijst ‘woonkamer opruimen’, dan is dat een project. En als je naar de woonkamer kijkt, dan is daar zoveel te doen, dat je het al niet meer weet. En dus begin je er maar niet aan en schuif je het project voor je uit.

Als op je actielijst staat ‘dvd-hoesjes en dvd’s verzamelen en de dvd’s in de juiste hoesjes doen’, dan weet je precies wat je moet doen. De kans dat je die actie gaat uitvoeren is veel groter dan ‘woonkamer opruimen’. Heb je dus acties die allang op je lijst staan en die je maar niet uitvoert, vraag je dan eens af of het misschien een project is. Zo ja, bedenk dan wat de eerste actie moet zijn en doe dat.

4.Je hebt geen routine
Sommige dingen gebeuren alleen als je er een vaste routine voor hebt. Dat geldt vooral voor de processen in huis: je post, de boodschappen, de was, dat soort activiteiten. Als je niet elke dag je post opent, dan heb je al snel een stapel papier waar je tegenaan hikt. Als je niet elke dag je vuile was in de wasmand gooit, dan weet je nooit wanneer je wasmachine vol is. En als je je maaltijden niet plant, dan ren je elke dag naar de supermarkt en kost boodschappen doen heel veel tijd.

Voor alle activiteiten die steeds terugkomen, kun je een routine inbouwen. Op die manier houd je het bij en hoef je geen grote opruimacties te houden. Met een routine zorg je dat het probleem in de kiem gesmoord wordt, sterker nog, er is helemaal geen probleem.

Vind je opruimkracht

2011-04-28T08:14:00.000-07:00

Als je al vaak hebt geprobeerd om op te ruimen, dan valt het misschien niet mee om te geloven dat je het kunt leren. Je hebt het tenslotte al zo vaak geprobeerd en al die keren is het niet gelukt. Wat zou nog een boek of organizer je nou nog kunnen vertellen, dat je niet al weet?

Als je niet gelooft dat je kunt veranderen, dan is het natuurlijk heel moeilijk om die verandering te bereiken. Geloven dat je het kunt is een voorwaarde, zonder geloof in jezelf kom je nergens.

Misschien ben je in het verleden vol goede moed begonnen aan nieuwe opruimmethodes en heb je al vaak plannen gemaakt. Op dat moment geloofde je er wel in. Maar keer op keer ben je teleurgesteld, wat je ook probeert het lijkt maar niet te lukken.

Opruimen is een vaardigheid die iedereen kan aanleren*, jij dus ook. Maar dat kan ik nou wel zeggen, als jij je geloof kwijt bent, dan neem je dat natuurlijk niet van me aan.

Je eerste stap is om je geloof te herstellen. Dat kun je op een paar manieren doen:

Denk terug aan hoe je het vroeger deed
Ben je in het verleden wel eens opgeruimd geweest? Denk daar aan terug, wat deed je toen? Hoe voelde dat? Welke opruimroutines had je toen, die je bent kwijt geraakt?

Dat deed bijvoorbeeld Helma:

‘Ik heb er het meeste aan gehad dat we concreet aan het werk gingen. Doordat Yvonne er bij was kon ik er niet meer onderuit en moest ik wel aan de slag. Daardoor kon ik mijn weerstand om te beginnen overwinnen. Daarna kon ik het vasthouden, omdat ik weer terug kon vallen op mijn oude routine. Daarom kon ik na maar 2 uur weer zelf verder.’

Heb je geen opruimsuccessen om op terug te kijken? Denk dan aan andere (verander)projecten die je succesvol hebt afgerond, privé of op je werk. Iedereen verandert gedurende zijn/haar leven, je verandert van school, van baan, van huis. Dat betekent dat je het kunt, dus waarom niet met opruimen?

Kijk naar mensen die het ook gelukt is
Je bent niet de enige die hier mee worstelt. Anderen hebben het ook gedaan en het is ze gelukt, zoals Monique, die dacht dat ze nou eenmaal chaotisch was:

‘Ik heb lange tijd gedacht dat ik geen hulp nodig had, want ik had mezelf "wijsgemaakt" dat ik gewoon zo was: Een tikje chaotisch. Als ik probeerde een routine aan te leren, dan probeerde ik er teveel tegelijk te doen. Ik dacht altijd; als ik iets een week doe, dan zit het wel in mijn systeem. Jij hebt duidelijk gemaakt dat je jezelf ruim de tijd, volgens mij 2 maanden, moet geven, voordat een routine ook echt een routine is. Ik denk dat dit een "eye opener" is geweest voor mij.’

Laat je inspireren door die verhalen van mensen die ooit in dezelfde situatie zaten als jij. Als zij het kunnen, waarom zou jij het dan niet kunnen?

Laat je lichaamshouding je helpen
Misschien heb je wel eens gehoord van lachtherapie: gewoon lachen, zonder dat er iets grappigs gebeurt, daar wordt je vrolijker van. Dat is ook wetenschappelijk aangetoond: je lichaam kan je geest een zetje geven.

En zo heeft je houding invloed op hoe je je voelt. Wil je het gevoel krijgen dat je de opruimklus aankunt? Maak je groot en breed: rek je uit, spreid je armen, zet je benen een stukje uit elkaar. Bijkomend voordeel: je staat nu toch al, tijd voor actie.

Op dezelfde manier kan uptempo muziek je helpen om in actie te komen.

Niet denken, maar doen
Actie levert nog altijd het meeste resultaat. Als je elke dag een kleine actie doet, dan levert dat uiteindelijk meer op dat alle grootse plannen die je maakt. Maak elke dag 10 minuten of een kwartier vrij om op te ruimen. Weinig? Altijd nog meer dan dat je nu doet. Doe dit consequent en je zult al na een paar weken resultaat zien.

Vergeet het resultaat voor nu, dat is nog zover weg, dat motiveert je niet. Denk alleen aan je dagelijkse actie. Doe die en complimenteer jezelf als je het gedaan hebt.

*Voor sommige mensen is het wel lastiger dan voor anderen. Met bijvoorbeeld ADD of ADHD kan het heel veel moeite kosten.

Op voorraad

2011-04-20T04:58:00.000-07:00

Afgelopen december had ik mijn krantenmand al bijna leeg geruimd, er zaten nog een paar tijdschriften en een paar kranten in. De afgelopen maanden was daar weer wat bijgekomen. Maar afgelopen weekend heb ik de mand echt helemaal opgeruimd. Er liggen nu alleen nog een paar uitgescheurde artikelen in voor in de trein, de komende week. Daar hoef ik hier dus niets mee.

Een vreemd gevoel dat ik ‘niets’ meer te lezen heb. Ik pak vaak even tussendoor een krant of tijdschrift om een klein stukje te lezen. Maar dat is er nu niet meer. Wat nu? Ik voel me een beetje onthand.

Ik dacht altijd dat ik kranten en tijdschriften bewaar omdat ik niets wil missen, wil weten wat er zoal speelt. Blijkbaar hebben ze ook nog een andere functie. En die ontdek ik pas nu mijn voorraad op is. Ze vullen gaatjes als ik even niets te doen heb.

Het voelt vreemd, maar geeft ook ruimte: ik ben in een boek begonnen wat er al heel lang lag, ik had al bijna opgegeven dat ik het nog zou gaan lezen. Pas nu er niets anders meer ‘hoeft’ geef ik mezelf toestemming om dat boek te pakken (dat niet direct nuttig is). En soms doe ik gewoon even helemaal niets. Ook lekker, beetje staren en lummelen. Doe ik anders ook niet.

Ik herinner me dat ik een soortgelijke ervaring had toen mijn mailbox voor het eerst leeg was, ook zoiets geks. Dan merk je pas dat al die mails staan voor ‘werk’, je hebt altijd iets te doen, als er maar mail is. Als dat opeens allemaal verwerkt is, dan moet je zelf na gaan denken over je prioriteiten. Lastig!

Een voorraad heeft altijd een functie. Vaak een nuttige functie, zoals de tube tandpasta die in de kast staat, voor als je huidige tube leeg is. Of het extra paar schoenen, omdat je soms op hakken wilt lopen en soms niet. Maar soms heeft een voorraad een hele andere functie: om je bezig te houden in loze ogenblikken, zoals mijn kranten. Om je het gevoel te geven dat je iets belangrijks aan het doen bent, zoals bij mijn mail.

Welke dingen hou jij op voorraad, zonder echt praktische reden? Is het de stapel Allerhandes, om lekker naar recepten te kijken? Wat zou je dan doen als je die niet had? Zijn het de 40 paar schoenen, omdat je altijd in de mode wilt zijn? Of al die handtassen omdat je tas altijd bij je schoenen moet passen?

Wat mis je eigenlijk als dat er niet meer is en welke ruimte krijg je dan? Misschien ga je wel echt koken als die Allerhandes weg zijn, omdat je niet gaat bladeren, maar een recept gaat verzinnen met wat er in de kast staat? Hou je enorm veel geld over als je een tijdje geen schoenen koopt en kun je dit jaar zorgeloos met vakantie? Of kom je eindelijk toe aan al die boeken die je al een tijd wilde lezen of heb je eindelijk tijd om aan dat boek te werken, zoals ik.

Je kunt het uitproberen, door je voorraad weg te doen, al is het maar tijdelijk. Stop alles in een doos en zet die uit het zicht. Kijk wat er gebeurt. Hoe voelt het? Wat mis je? Zijn dat de spullen zelf of alleen het gevoel dat ze vertegenwoordigen. In het laatste geval: neem dat gevoel serieus en kijk of je het kunt invullen zonder de spullen. Zie het als een interessant experiment en observeer je eigen reactie. Dat kan verrassende resultaten opleveren.

Stop de invasie!

2011-04-13T02:36:00.000-07:00

Wat komt bijna ongemerkt jouw huis binnen?

Je kinderen hebben briefjes en tekeningen van school, de post wordt bezorgd en de gratis kranten zitten erbij, je neemt een folder mee uit de supermarkt en je koopt een tijdschrift. Op elke willekeurige dag komt er van alles je huis binnen, daar hoef je helemaal geen moeite voor te doen. Voor je het weet ontstaan zo stapels van bijvoorbeeld folders en kranten waar je nog even naar wilt kijken.

Het lijkt misschien een soort natuurwet dat er spullen je huis in komen. Maar dat is het natuurlijk niet. In werkelijkheid laat je al die spullen naar binnen. Dat betekent dat je er ook invloed op uit kunt oefenen. En dat is gunstig.

Als je zorgt dat er minder je huis binnen komt, dan hoef je ook minder te organiseren, zo simpel is het. Wees dus alert op wat er binnen komt en kritisch op wat je binnen laat, dat scheelt later weer een hoop werk.

Dat doe je in de eerste plaats door te observeren. Wat komt er zoal binnen? Hoeveel is het eigenlijk? Wat voor dingen zijn het? Kies je er bewust voor of laat je het gebeuren? Moet dat allemaal binnenkomen? Een week lang observeren en noteren kan je al een hoop inzicht geven. Wat gebeurt er met je als je iets wilt kopen? Wil je het echt, ga je er iets mee doen? Is dat tijdschrift een impulsaankoop omdat je je even niet zo prettig voelt of is het echt iets wat je graag wilt lezen? Is dat kledingstuk iets wat je echt gaat dragen of is het eigenlijk een troostaankoop?

De volgende stap is om te kijken welke dingen je misschien niet meer binnen wilt laten en hoe je dat voor elkaar kunt krijgen. Je kunt impulsaankopen bijvoorbeeld voorkomen door even een rondje te lopen voordat je het echt koopt. Denk even na over de reden van je aankoop. Wil je het dan nog steeds en is er een goede reden, dan kun je het doen. Anders niet. Een andere manier is om vooraf te bedenken wat je gaat kopen en je daar aan te houden. Maak dus altijd een lijstje van wat je wilt. Ook als je gaat shoppen voor kleding. Je bent dan meer gefocust op die dingen die op je lijstje staan en bent minder geneigd om iets te kopen wat je toch niet gaat dragen of wat je budget te boven gaat.

Een andere manier om te zorgen dat er minder je huis binnen komt is om bepaalde regels in te stellen: neem geen folders mee als je ergens bent, tenzij je echt concreet plannen hebt voor een workshop of cursus. Kijk online naar de aanbiedingen van de supermarkt of bekijk de folder voordat je boodschappen doet en doe ‘m daarna weg. Je kunt er ook een routine van maken om oude folders weg te doen op het moment dat je nieuwe ontvangt.

Als je een nee/nee of een ja/nee sticker op de brievenbus plakt, dan voorkom je voor een groot deel dat er ongewenst drukwerk je huis binnen komt. Die stickers kun je aanvragen bij je gemeente of milieudefensie. Geadresseerde reclamepost kun je altijd gewoon wegdoen of terug sturen. Meer werk, maar effectiever is om de betreffende organisatie te vragen om je van hun verzendlijst te halen.

Denk ook aan spullen die je kunt lenen. Boeken is een voor de hand liggend voorbeeld, die hoef je niet te kopen, je kunt ze lenen uit de bibliotheek. Maar ook gereedschap is vaak te leen of te huur. Waarom zou je een apparaat kopen dat je maar eens in de paar jaar gebruikt? Hetzelfde geldt misschien voor gourmetsets of andere kookspullen die je maar zelden gebruikt. Goede kans dat er iemand in je omgeving is die het ook bijna niet gebruikt. En als het geen gourmetset is, dan misschien wel een kaasfondue. Heb je gelijk een verrassende maaltijd.

Wees dus steeds alert op wat er je huis binnenkomt, wil je dat echt binnen hebben? Bedenk: hoe minder er binnen komt, hoe makkelijker je het ook weer op kunt bergen. En je kunt vaak met een beetje creativiteit makkelijk zorgen dat spullen niet of niet meer binnen komen. Je kunt er zelfs een soort sport van maken, dan wordt het nog leuk ook.

Focus op afleiding

2011-02-28T06:48:00.000-08:00

Je hebt je stellig voorgenomen om nu echt eens flink door te werken aan die opruimklus. Het moet er nu echt een keervan komen! Maar wat gebeurt er? Je bent nog geen 5 minuten bezig of je oog valt op de vaatwasser die uitgeruimd moet worden, je computer ‘pingt’ dat er e-mail is. Of je komt een kaartje tegen dat je had moeten invullen en versturen, gelijk maar even doen dan. En als je dan toch naar de brievenbus loopt, kun gelijk wel even boodschappen doen.

Papieren sorteren is al helemaal hopeloos. Meteen als je een krant of tijdschrift oppakt, valt je oog op een interessant artikel, even lezen. Voor je het weet is de dag voorbij en heb je weer niet gedaan wat je van plan was. Je raakt er door ontmoedigd en misschien probeer je na een tijdje niet eens meer om te beginnen. En dat zou jammer zijn.

Veranderingen trekken nou eenmaal je aandachtHou er rekening mee dat het heel natuurlijk is om afgeleid te raken. Als er iets veranderd in je omgeving, dan trekt je aandacht daar automatisch naartoe. Of het nou de ping is van je e-mail of het rode lichtje van je wasmachine. Je moet daar bijna wel op reageren.

Toen wij mensen nog op de savanne leefden, was dat ook heel nuttig: een verandering of een plotselinge beweging kon immers op gevaar duiden. Dus als je wilde overleven, was het wel zo handig om daar alert op te zijn.

Wil je voorkomen dat je steeds wordt afgeleid door nieuwe dingen, zorg dan voor zo min mogelijk veranderingen. Maak je omgeving zo rustig mogelijk: zet je telefoon en je e-mailprogramma uit, sluit je internetbrowser af en doe de deur van je kantoor of werkkamer dicht,als dat kan. Hoe minder bewegende of oplichtende dingen in je omgeving hoe beter.

Een plan helpt en aantekeningen ookEen plan voor je dag en voor je week helpt om je aandacht bij een klus te houden. Als je al vooraf weet dat je aan het eind van de middag boodschappen gaat doen, dan kun je die brief gewoon klaarzetten om later mee te nemen. Je hoeft ‘m dan niet meteen weg te brengen.

Een vast moment in de week (of meerdere momenten) voor administratieve klussen helpt ook. Dan hoef je die brief niet eens meteen in te vullen. Je legt ‘m dan gewoon bij de administratieve klussen en je weet dat je hem vanzelf weer tegenkomt.

Als je een routine hebt voor steeds terugkomende klussen, dan kun je daar dus op vertrouwen en hoef je je niet steeds af te laten leiden. Je weet dat het toch wel komt.

Natuurlijk heb je ook veel losse klussen en die schieten je vaak net te binnen als je iets anders gaat doen. Hou daarom een aantekenblok bij de hand en schrijf de klus op als je er aan denkt. Reserveer elke dag een uur om aan die losse klussen te werken, op een moment dat het jou uitkomt, bijvoorbeeld aan het begin of einde van de dag of net na de lunch. Zo hoef je niet bang te zijn dat je iets vergeet, je schrijft het immers allemaal op. Maar ondertussen kun je wel gewoon doorwerken aan je opruimklus.

Focus kun je trainenOndanks bovenstaande tips kan het in het begin lastig zijn om je concentratie te bewaren en door te gaan met je activiteit. Als je niet gewend bent te focussen, dan kost dat in het begin moeite. Maar je kunt dit trainen. Hoe vaker je het doet, hoe makkelijker het wordt. Signaleer het gewoon als je je af laat leiden. Veroordeel jezelf niet, het is tenslotte iets natuurlijks en je bent het nog aan het trainen. Merk op wat er gebeurt, bedenk wat je ook al weer aan het doen was en ga daarnaar terug. Je zult merken dat dat na een tijdje steeds makkelijker wordt.

Knutsel jezelf georganiseerd

2011-02-16T03:27:00.000-08:00

Misschien denk je bij schrijven of knutselen eerder aan meer dan aan minder spullen. Toch kan het je helpen om overzicht te krijgen. Ter illustratie het verhaal van Marleen en Tim en hun ‘spullenboek’.

Marleen is een actieve moeder van drie jonge kinderen, de oudste is zeven. Ze heeft in de loop van de jaren een heleboel spullen verzameld voor creatieve hobby’s: schilderspullen, kaligrafeerpennen, stofjes, papier, etc. Het komt er maar zelden van en eigenlijk zou ze al die spullen wel weg willen doen. Het neemt een hoop ruimte in en nu ze drie kinderen hebben is die ruimte er eigenlijk helemaal niet meer. Toen ze nog geen kinderen hadden heeft Marleen als copywriter gewerkt, zij houdt van mooi vormgegeven beelden.

Daarnaast staan er op zolder en in diverse kamers meubelen van haar schoonouders die zijn overleden en van haar eigen ouders die kleiner zijn gaan wonen. Ook heeft ze nog spullen geërfd van een overleden tante. Het lijkt wel of al die dingen altijd bij haar terecht komen.

Haar man Tim werkt als leraar en heeft een studeerkamer die overvol is. Daarnaast bewaart hij ook nog allerlei lesmateriaal op zolder. Tim houdt verder erg van koken, waardoor de keuken vol staat met pannen (en de gangkast) en zijn verzameling kookboeken in de woonkamer staat. En oh ja, tussendoor doet Marleen onderzoek voor een boek dat ze wil schrijven. Ook daarvoor liggen veel papieren in huis. En dan hebben we het nog niet eens gehad over het kinderspeelgoed, - tekeningen en –kleertjes.

Kortom, Marleen en Tim zijn de draad kwijt. Zoveel spullen in huis, kan gewoon niet, het huis puilt uit. Maar alles lijkt even belangrijk en ze weten niet hoe ze moeten kiezen.

Als ik bij ze aan de keukentafel zit dan vertellen ze met veel enthousiasme over hun projecten en met veel gevoel over de familiestukken die ze in huis hebben. Ik merk duidelijk dat het niet zomaar spullen zijn die ze hebben.

Ik vraag ze om hun huis, alles wat er in zit en de verhalen daarbij vorm te geven met tekst en beeld. Dat kan in een collage, een fotoreportage, een verhaal, een mindmap, een film of een diavoorstelling, wat ze maar willen. Marleen en Tim vinden dit een merkwaardige opdracht, niet echt wat ze verwacht hadden van een organizer. Maar het spreekt ze toch ook wel aan, ze beginnen meteen te brainstormen en allerlei ideeën uit te wisselen.

Als ik twee weken later weer bij ze ben, dan hebben ze een soort album gemaakt met collages en verhalen. Elke kamer heeft zijn eigen beeld en zijn eigen verhaal. Het is echt prachtig en ze vonden het ook nog eens heel leuk om aan te werken.

Tot hun eigen verbazing zijn ze tijdens het schilderen, plakken, fotograferen en schrijven al begonnen om spullen de deur uit te doen. Een deel van de meubelen van familieleden is van zolder verdwenen. Een paar mooie stukken hebben ze een plek in hun huis gegeven. Marleen heeft een groot deel van haar hobbyspullen losgelaten, behalve datgene wat ze voor het album heeft gebruikt.

Ze zijn nog niet klaar, maar Tim heeft al wel besloten zijn archief op school te gaan bewaren en de meeste kookboeken op zolder te bewaren, daar is nu ook ruimte voor. Uiteraard blijven de veelgebruikte kookboeken beneden.

Door het verhaal van hun spullen te vertellen in woorden en beelden konden Marleen en Tim afstand nemen van de spullen. Bovendien ontstond als vanzelf structuur in het geheel. Je kunt namelijk geen verhaal vertellen zonder structuur, zelfs als je dat met een collage doet. Ze kregen daardoor meer oog voor wat ze belangrijk vinden (een fijn huis voor hun gezin).

Hun herinneringen zijn nu vastgelegd in het ‘spullenalbum’, zoals ze het zelf noemen. Daarom is het minder belangrijk om alles te bewaren en kunnen ze een keuze maken. Marleen kon al haar creativiteit kwijt in het project en hoefde dus geen ongebruikte creatieve spullen meer te bewaren.

Zo kan schrijven of knutselen je een hoop plezier opleveren, maar ook een opgeruimder leven.

Als ik iets opberg, kan ik het niet meer vinden

2011-01-19T05:26:00.000-08:00

Ben je ook zo iemand die niets durft op te bergen, omdat je bang bent dat je het daarna niet meer terug vindt? Of omdat je bang bent dat je vergeet om het te doen?

Misschien heb je in het verleden de ervaring gehad dat je uiteindelijk een keer aan het opruimen bent en vervolgens je spullen niet meer terug kunt vinden? Daardoor kun je gemakkelijk ontmoedigd raken om nog te beginnen aan opruimen.

Als je gewend bent om alles in het zicht te hebben liggen, dan kan het een hele omschakeling zijn om dingen voortaan op te bergen en op een andere plek te zoeken. Je bent er immers aan gewend om spullen in stapels te hebben liggen.

Berg op waar je gebruikt
De eerste stap is om te bedenken wat in welke ruimte van je huis hoort. Berg spullen zoveel mogelijk op in de ruimte waar je ze gebruikt. Dat is makkelijk onthouden. Kijk daarbij naar wat je werkelijk doet en niet wat je zou willen.

Doe je je administratie altijd aan je eettafel? Maak dan bergruimte in de buurt van de eettafel. Ook als je vindt dat je je administratie eigenlijk in je studeerkamer ‘zou moeten’ doen. Het is vaak makkelijker om je bergruimte aan te passen dan je gewoontes. Nu hoef je alleen nog maar te onthouden waar je je activiteit altijd uitvoert en je weet waar je spullen liggen.

Gebruik je spullen in meerdere ruimtes? Berg ze dan op waar je ze het meest gebruikt of schaf meerdere exemplaren aan. Dat kan bijvoorbeeld heel goed met scharen, pennen en schoonmaakmiddelen. Zet gewoon een set schoonmaakspullen in de keuken en in de badkamer en je hebt het altijd bij de hand.

Doe het stap voor stap
Berg nu je spullen stap voor stap op. Begin met één soort dingen, die je samen op één plek legt. Leg bijvoorbeeld al je kranten voortaan in een mand of al je post in een bakje of hangmap. Wacht tot je daar aan gewend bent en bedenk dan een plek voor iets anders, bijvoorbeeld je hobbyspullen.

Maak het zichtbaar zonder de stapels
Wil je toch dingen in het zicht houden, omdat je nu eenmaal visueel bent ingesteld? Maak dan een mindmap of een collage met je huis er op, waarop je kunt zien wat je waar hebt opgeborgen. Je kunt het er op schrijven of je kunt er een afbeelding, tekening of foto op plakken. Zo heb je het beeld om je te helpen, maar niet de stapels. Als je van lijstjes houdt, dan kun je uiteraard ook opschrijven wat je waar opbergt. Maak bijvoorbeeld een prikbord met een overzicht per kamer.

Meer weten over logisch opbergen? Schrijf je in voor de gratis teletraining Introductie Opruimen stap voor stap.

Een bank met ideeën

2010-12-21T08:15:00.000-08:00

Vandaag hoorde ik de commercial weer op de radio over de bank met ideeën. Het is nog mijn eigen bank ook. Ik vroeg me opeens af of ik dat wel wil, een bank met ideeën. Wil ik niet gewoon een bank die mijn geld bewaart en dat weer beschikbaar stelt als ik dat wil? Gewoon wat een bank hoort te doen, in feite. Doe gewoon één ding en doe dat goed.

Maar zijn wij mensen vaak niet net als die bank, eigenlijk? We doen allerlei dingen, maar vaak net niet wat we moeten doen. En we doen ook nog eens heel veel tegelijk, net als die bank. Terwijl ook voor ons geldt: één ding goed doen, dat is veel beter.

Wat ik bedoel is dat multitasken niet werkt. Wij zijn er erg slecht in om twee dingen tegelijk te doen. Twee dingen die weinig concentratie vragen, dat gaat nog wel: muziek luisteren en strijken of aardappelen schillen. Dat gaat nog wel. Maar autorijden en telefoneren wordt al een stuk moeilijker. Om nog maar te zwijgen van een kind aankleden en ondertussen je mail checken. Of telefoneren en ondertussen die nota afschrijven of dat mailtje. Het werkt allemaal niet.

Als je twee dingen tegelijk doet, dan moeten je hersenen steeds heen en weer switchen tussen die twee taken, want echt tegelijk, dat kunnen ze niet. En dus doe je beide dingen maar half. Je maakt fouten, die je dan later weer moet herstellen en dat kost nog veel meer tijd. En ondertussen word je ook nog eens doodmoe van dat voortdurend heen en weer gaan tussen twee of meer taken.

Ben je elke avond doodmoe en heb je het gevoel dat je niets bereikt hebt? Probeer dan eens een dag één ding tegelijk te doen. Zet je mail en je telefoon een tijdje uit en maak dat rapport af. Geef je kind alle aandacht bij het aankleden of ontbijten. Maak er een rustig ritueel van en kijk wat er gebeurt. Goeie kans dat jullie je allebei veel beter voelen en wie weet gaat het nog gemakkelijker ook. En als je je dan aan het eind van de dag moe voelt, dan weet je tenminste hoe het komt en wat je bereikt hebt.

Een voorschot op 2011

2010-12-09T06:58:00.000-08:00

Ik merk de laatste weken dat ik stiekem al een beetje vooruit aan het kijken ben naar het nieuwe jaar. Misschien is dat omdat ik alweer heel wat workshops en lezingen gepland heb aan het begin van het jaar. Dan vraag je je vanzelf af wat je nog meer wilt doen. En mijn belangrijkste doelen voor dit jaar zijn gehaald, dat heb ik al eerder geschreven.

Natuurlijk geniet ik daar nog even van, dat ons boek is gepubliceerd daar geniet ik elke dag nog van, eigenlijk. Maar ook de andere zaken die ik gerealiseerd heb, komen in gedachten nog regelmatig voorbij. Omdat ze recent zijn, zoals de eerste teletraining of omdat ik er tevreden over ben, zoals workshops en netwerkactiviteiten. Ook praktische dingen geven me een goed gevoel, zo ben ik er bijvoorbeeld heel blij mee dat ik mijn boekhouding dit jaar eerder heb ingeleverd dan vorig jaar.

Maar ondertussen heb ik alweer heel veel plannen voor volgend jaar. Ik heb alvast een lijstje gemaakt, zoals ik dat eigenlijk elk jaar doe. Meestal doe ik dat wat later, maar nu heb ik dat lijstje dus al voor december.

En ik merk dat het me inspireert. Ik wil er alvast mee aan de slag. En dus heb ik alvast wat voorbereidende acties in de agenda gezet. Een brainstormgesprek, een kennismakingsgesprek, een cursus die ik wil volgen. Ik wil ook iets veranderen aan mijn sites en ik realiseer me nu dat ik dat misschien beter dit jaar nog kan doen, dat kan me volgend jaar flink wat geld schelen.

Zo neem ik alvast een voorschot op 2011. Ik zet een aantal acties alvast in de steigers, als het ware. En dat voelt goed. Alsof ik een voorsprong neem op het jaar. Natuurlijk hou je jezelf een beetje voor de gek en maakt het helemaal niet uit wanneer je al die dingen doet. Maar ik merk dat dit voor mij werkt, dat het me een lekker gevoel geeft en dat ik er actief van wordt. Dus wat maakt het dan uit, dat ik mezelf voor de gek hou? Het helpt me de winter door, want terwijl buiten de sneeuw valt, verwarm ik mezelf met nieuwe plannen.

De maand van de inspiratie

2010-12-01T07:20:00.000-08:00

Doordat ik begin november even weg was naar een warme plek, heb ik een beetje het gevoel dat ik de herfst heb overgeslagen. En dat is nou net een favoriet seizoen van me met al die mooie kleuren. Maar toen ik terugkwam waren de bomen ineens kaal en was het winters koud. En daar word ik niet zo blij en energiek van.

Dus hoog tijd om de energie ergens anders vandaan te halen. Shoppen ligt natuurlijk voor de hand in deze tijd van het jaar. En ik moet bekennen dat ik dat ook wel een beetje gedaan heb. Ik heb voor mezelf een kerstpakketje gemaakt met een stapeltje boeken en dvd’s.

Maar de meeste inspiratie haal ik uit ervaringen. En dat geldt voor de meeste mensen. Spullen raak je snel aan gewend. De eerste weken ben je er helemaal blij mee, maar na een tijdje wordt het hoe dan ook gewoon. Zelfs aan die iPad raak je na een tijdje gewend.

Ervaringen daarentegen, blijven je altijd bij. Zeker als het dingen zijn die je niet zo vaak doet of zelfs helemaal voor het eerst doet. Die onthoud je en je kunt er steeds weer aan terug denken. Ik heb natuurlijk die vakantie om aan terug te denken. Dus de eerste stap is om de foto’s en de filmpjes te bekijken en om daar iets mee te doen.

Maar ik ben ook al een beetje vooruit aan het denken naar 2011, voor mijn bedrijf. En dus plan ik daarvoor ook alvast wat leuke activiteiten in december: een cursus die ik wil volgen, wat teletrainingen voor nieuwe inzichten. En ik ga voor mezelf ook wat dingen doen, gewoon omdat ik daar zin in heb. Naar het museum, een workshop mozaïek volgen. Niet omdat het nuttig is, maar omdat het leuk is.

Zo kijk ik uit naar een hele leuke decembermaand, gevuld met activiteiten die ik graag wil doen. Ik noem het de maand van de inspiratie. Toegegeven, dat heb ik niet zelf bedacht, fotografe Else Kramer bracht me op het idee.

Nou is december voor de meeste mensen al tamelijk druk, maar niets weerhoudt je ervan om in januari de maand van de inspiratie te plannen. Dan kun je nu alvast voorpret hebben en nadenken over wat jou inspireert. En misschien wordt vanaf nu wel elke maand de maand van de inspiratie. Of zou dat dan ook weer wennen?

Vier handige weetjes over tijd

2010-11-23T07:55:00.000-08:00

Timemanagement geeft je allerlei tips om efficiënter met je tijd om te gaan, maar het is ook handig om een paar dingen te weten over tijd. Sommige daarvan zijn zelfs in een wet gegoten. Het zijn bepaalde eigenschappen van tijd of eigenlijk hoe wij met tijd omgaan. Handig om te weten:

1. Je hebt altijd minder tijd dan je denkt
Als je een afspraak maakt voor over 2 maanden en je kijkt in je agenda en ziet nog niets staan, dan is het heel moeilijk om je voor stellen hoe druk je het dan zult hebben. Je hebt zo te zien tijd genoeg. En dus denk je dat je best die taart kunt bakken, op kunt passen, een vergadering bijwonen en notulen uitwerken.

Als het zover is, dan zit je gegarandeerd helemaal vol met activiteiten. Toen je die afspraken maakte, was je even vergeten dat je ook nog je vaste sportavonden hebt en dat in die periode altijd extra activiteiten van je werk vallen. Dat stond nog niet in je agenda. Eigenlijk zijn wij mensen er helemaal niet zo goed in om vooraf in te schatten hoeveel tijd we eigenlijk hebben. Dat is één van de redenen dat je het altijd zo druk hebt: vooraf denk je dat het wel meevalt en daarom plan je vaak te veel.

Bedenk dus altijd vooraf hoeveel avonden per week je bijvoorbeeld beschikbaar hebt en plan niet te veel tegelijk. Je agenda lijkt nu leeg, maar dat is hij over 2 maanden zeker niet meer.

2. Alles duurt altijd langer dan je denkt
Dat is de Wet van Hofstadter.Zelfs als je rekening houdt met de Wet van Hofstadter dan duurt het nog langer dan je denkt. Reserveer daarom anderhalf keer zoveel tijd als je denkt nodig te hebben. Hou je tijd over: prima, tijd voor een pauze en een andere klus. Heb je tijd tekort dan veroorzaakt dat stress. Dit kun je op alles toepassen: taken, projecten, voorbereiding op een vergadering of je vakantie, maar ook op reistijd, mails checken of typen en vooral internetten. Heel misschien geldt het niet voor taken die je vaak doet, zoals eten koken. Als je al heel vaak boerenkool hebt gemaakt, dan weet je wel hoe lang het duurt. Gewoontes vallen er ook buiten en maken dus je planning gemakkelijker.

3. Er zijn altijd ad hoc klussen en activiteiten die tussendoor komen
Je weet natuurlijk niet precies wat het is, anders kon je het wel inplannen. Maar je weet zeker dat er altijd iets gebeurd: je kind valt met de fiets, je afspraak gaat niet of je krijgt opeens een grote opdracht, je moeder belt. Het kan van alles zijn. Hou daar rekening mee in je planning.

Reserveer bijvoorbeeld 40 procent van je tijd voor onverwachte acties. Die 40 procent plan je dus niet vol. Hou een tijdje bij welk deel van je tijd je voor onverwachte dingen gebruikt. Dat verschilt per persoon, soms is het misschien 20 procent, maar het kan ook 100 procent zijn. En soms heb je opeens een rustige dag en gebeurt er niks, kun je lekker werken aan al die actiepunten waar je nooit aan toe komt.

4. Werk duurt net zolang als er tijd voor beschikbaar is
Dit heeft meneer Parkinson bedacht en daarom heet het de wet van Parkinson. Misschien heb je ook wel eens heel veel tijd voor een klus. Gegarandeerd dat die klus dan ook zoveel tijd kost. Maar als je heel snel iets moet leveren, dan lukt het vaak ook nog. Je kunt dus iets op een snelle manier en een uitgebreide manier doen.

Natuurlijk is het fijn als je nog eens een tweede keer naar een tekst of een plan kunt kijken. Maar het wordt meestal niet veel beter als je er een derde en een vierde keer naar kijkt. Zorg dus dat je genoeg tijd hebt, maar geef jezelf niet teveel tijd om een klus uit te voeren. Het helpt als je tijd afbakent in plaats van taken, reserveer een bepaalde tijd voor een klus, in die tijd moet het af.

In 5 stappen naar een opgeruimde keuken

2010-10-15T04:30:00.000-07:00

De keuken is een belangrijke plek in je huis. In zekere zin is het zelfs het centrum van je huis. Want het is de plek waar je voedsel klaarmaakt om jezelf en je gezin te voeden.

Klaarmaken van eten kan ook je geest voeden: als je groente snijdt kun je dat zien als een soort meditatie, je hoeft even aan niets te denken, behalve aan het snijden zelf, anders gaat het mis. En ook afwassen kan heerlijk zijn, een prima manier om even bij te praten met je partner of kind. En ook als je het alleen doet, dan kun je even de dag de revue laten passeren en daarna weer ontspannen aan je avond beginnen.

En een opgeruimde keuken helpt je om gezonder te eten. Als je keuken een rommeltje is en je kunt nergens bij, dan ga je niet zo snel koken en grijp je misschien eerder naar een kant en klaar maaltijd of ga je buiten de deur eten. Je bent al moe als je thuis komt en als je dan eerst nog eens de vuile vaat moet wegwerken, dan nodigt dat niet uit om te gaan koken.

Alle reden dus om je keuken ruim en overzichtelijk te houden. Met de volgende vijf stappen kom je al een heel eind:

1. Maak je aanrecht zo leeg mogelijk
Je aanrecht is je voornaamste werkplek in je keuken. Als dat volstaat met overbodige spullen, dan kun je al niet makkelijk starten met koken. Zorg dus dat er maar een paar spullen opstaan en dat spullen zijn die in de keuken horen en die je vaak gebruikt. Denk aan bijvoorbeeld een koffiezetapparaat, een broodrooster, een messenblok en een kan met houten lepels. Kijk wat voor jou handig is om direct bij de hand te hebben. Als je geen koffie drinkt, dan haal je je koffiezetapparaat alleen tevoorschijn als je bezoek krijgt. Als je sporadisch brood roostert, dan staat je broodrooster in de kast.

2. Houd je aanrecht schoon en leeg
Als je iets gebruikt hebt en het is vuil, dan zet je het op het aanrecht, logisch. Maar zorg dat dit niet teveel wordt en in de weg gaat staan. Zorg dus tenminste een keer per dag dat alle vuile spullen worden schoongemaakt en weggezet. Als je een afwasmachine hebt, dan kun je vuile spullen daar meteen in zetten. Zorg dan dat daar ook plaats voor is: ruim schone vaat uit de afwasmachine en zet het weg. Zo kun je nieuwe vuile spullen meteen weer kwijt.

3. Doe ongebruikte spullen weg
Deze tip kun je uiteraard in je hele huis toepassen, maar de keuken is echt zo’n plek waar zich apparaten verzamelen die je nooit gebruikt. En als je ze nooit gebruikt, zijn ze overbodig. Ook als je denkt dat je graag brood wilt bakken of zelf pasta wilt maken, als je het in de praktijk nooit doet dan staan die broodbakmachine en die pastamaker alleen maar ruimte in te nemen. En die ruimte kun je wel beter gebruiken.

Hetzelfde geldt voor die mooie glazen die je nooit gebruikt: neem ze in gebruik of doe ze weg. En ook al het servies waar een schilfertje af is. Waarschijnlijk heb je meer dan genoeg bekers, kopjes en borden. Dus gebruik alleen de hele en doe alles wat kapot is weg.

4. Doe overbodige ingrediënten weg
Je kent het wel (ik wel in elk geval): je maakt een keer een recept en daarvoor koop je een ingrediënt wat je verder nooit gebruikt, bijvoorbeeld kruiden. Het recept maak je vervolgens nooit meer en het potje kruiden staat weg te kwijnen in je kast. Of je krijgt een kerstpakket en je denkt: oh, leuk dat ga ik een keer maken. Vervolgens komt het er nooit van. Al die dingen worden er niet lekkerder op, dus loop je keuken door op ongebruikte ingrediënten. Als ze nog goed zijn, kun je ze eventueel doneren aan een vriend(in) of familielid. Maar misschien is het beter om ze maar meteen weg te doen. En dat geldt zeker voor spullen die over de datum zijn.

5. Kook uit voorraad
Veel mensen weten niet eens precies wat ze in voorraad hebben. En vaak is dat veel te veel: 8 pakken pasta, 6 potten bonen, heel veel sauzen en genoeg hagelslag om een heel weeshuis te voorzien. Kijk voordat je boodschappen doet eens wat je in voorraad hebt en welke maaltijden je daarmee kunt samenstellen. Maak er een sport van om zo min mogelijk te kopen en toch elke dag een andere maaltijd te serveren. Vergeet ook niet om in je vriezer te kijken.

Natuurlijk is het handig om wat spullen in voorraad te hebben, maar dat hoeft echt niet zoveel te zijn. Winkels bevoorraden ook pas als het nodig is, omdat voorraad geld kost. In jouw geval is het ruimte die wordt ingenomen, waar je misschien iets anders mee kunt doen. De vuistregel die je kunt aanhouden voor je etensvoorraad is: één in gebruik en één in voorraad. Als je je voorraad aanspreekt, zet je het op je boodschappenlijst en vul je je voorraad aan. Zo kom je nooit zonder te zitten.

Jouw beste moment

2010-10-05T03:37:00.000-07:00

Soms ruim je fluitend op. Soms valt alles je zwaar en komt er niets uit je handen. Dat heeft alles te maken met het moment van de dag en de week. Het ene moment is beter geschikt om op te ruimen dan het andere. Dat kun je vaak vooraf al bepalen.

Iedereen heeft een bepaald ritme in de dag en het is handig als je daarvan gebruik maakt. Het meeste duidelijke verschil is dat tussen ochtend- en avondmensen: bij de eerste hoef je na vier uur ’s middags niet meer aan te komen, de tweede wordt dan net een beetje wakker. Niet iedereen heeft zo’n uitgesproken voorkeur.

De meeste mensen zijn zo tussen tien uur ’s ochtends en één uur ’s middags het meest productief. Ik hoor daar zelf ook bij. Dan doe ik meestal klussen waarbij ik na moet denken: columns schrijven, nieuwe producten bedenken en dergelijke. Folders printen of boeken in enveloppen stoppen, daar heb ik minder concentratie bij nodig, dus dat kan ook later op de dag. Toen ik nog op kantoor zat, probeerde ik vaak bijeenkomsten na de lunch te plannen: als je met anderen praat, val je minder snel in een dip.

Ook als je gaat opruimen en organiseren is het handig om rekening te houden met je ritme. Je kunt het beste gaan opruimen als:

- Je veel energie hebt en in een goed humeur bent
Dat is het goede moment om aan bijvoorbeeld je administratie te beginnen. Je kunt nu dingen aan, waar je normaal tegenop ziet. Ik heb dit zelf bijvoorbeeld als het net lente wordt, dan barst ik van de energie. Pas wel op dat je niet zo lang doorgaat dat je goede humeur helemaal weg is.

- Je in een dipje zit
Dat lijkt in tegenspraak met de vorige tip, maar dat is het niet. Je moet alleen een ander soort opruimklussen aanpakken. Begin nu niet aan de administratie, maar doe iets waarbij je in beweging moet komen: haal een plank met boeken leeg, vouw al je wasgoed op, breng spullen naar een tweedehands winkel. Beweging is de beste remedie tegen een dip (veel beter dan suiker). En dan kun je dat net zo goed met een opruimklus combineren.

- Je gefrustreerd bent
Als je ergens van baalt of gefrustreerd over bent, dan heb je overtollige energie. Je kunt die gebruiken om tegen je vriend(in) tekeer te gaan, maar je kunt die energie ook voor iets nuttigs inzetten: het hele huis stofzuigen, de schuur uitruimen, die hele rommelkamer uitmesten. Bijkomend voordeel is dat je beslissingen in deze stemming meestal net iets radicaler zijn dan anders. Goeie kans dat je ook makkelijker dingen wegdoet dan anders.

- Je ‘een bevlieging’ hebt
Soms heb je van die momenten, dat je er ineens helemaal niet meer tegen kunt, dat je schoon genoeg hebt van al die bende! Je moet gewoon aan de slag, omdat je er niet meer tegen kunt. Maak maximaal gebruik van die stemming. Voor je het weet heb je een hele kamer opgeruimd of een auto vol spullen naar de kringloop gebracht.

Natuurlijk zijn er ook momenten dat je juist beter niet aan de slag kunt gaan: als je boos of verdrietig bent, dan neem je geen goeie beslissingen, dus ga dan liever buiten wandelen of rennen. En ook als je echt moe bent en niet alleen een dipje hebt, dan kun je beter niet gaan opruimen. Als je echt moe bent, kun je beter gaan slapen.

Als je dus wilt gaan opruimen, let dan goed op je energieniveau en pas je activiteiten daarop aan. Dat maakt het weer een beetje makkelijker.

Je belangrijkste gewoonte voor een opgeruimd leven

2010-09-15T02:00:00.000-07:00

Goede gewoontes helpen je om je opgeruimder te voelen. Eén van de beste gewoontes die je kunt hebben is menuplanning. Menuplanning betekent dat je vooraf bedenkt wat je gaat eten. niet voor één dag, maar voor meerdere dagen vooruit. Dat betekent ook dat je een boodschappenlijstje maakt, zodat je de ingrediënten in huis hebt om je planning uit te voeren.

Veel mensen halen dagelijks of hooguit voor twee dagen eten in huis en bepalen pas in de supermarkt wat ze gaan koken. Er zijn meerdere redenen waarom dat minder handig is:

1. Het kost veel tijd, omdat je minstens drie keer per week naar de supermarkt gaat.

2. Het kost geld omdat je vaak niet precies weet wat je in voorraad hebt als je in de supermarkt staat. Daardoor koop je te veel. Bovendien geldt: hoe vaker je in de supermarkt komt, hoe meer je uitgeeft. Je ziet namelijk altijd wel een aanbieding of iets wat je handig lijkt om in voorraad te hebben. Als je vlak voor het eten gaat winkelen is het risico op extra aankopen helemaal groot, omdat je dan al trek hebt.

3. Het maakt je onrustig en kost veel energie, omdat je bijna dagelijks moet nadenken over wat je nu weer moet eten. Je denkt er aan als je op je werk zit, misschien bel of mail je erover met je partner.

Als je dit verandert, geeft je dat veel rust en energie die je voor andere dingen kunt inzetten.

De eerste stap naar een menuplanning is een lijstje met menu's. Ga er eens rustig voor zitten en bedenk wat je vaak eet. Als je een partner en kinderen hebt, laat die dan meedenken. Bedenk ook wat je vroeger altijd lekker vond of kijk eens rond op internet voor inspiratie. Het is niet de bedoeling dat je ingewikkelde recepten verzameld, maar juist maaltijden die je eenvoudig kunt maken: aardappelen met groente, pasta, rijst, enzovoort. Als je een overzichtje hebt gemaakt, hang dat dan ergens op.

Als tweede stap bepaal je twee momenten in de week, waarop het handig is om boodschappen te doen, door jou of je partner. In het ideale geval heb je een moment waarop je zoveel mogelijk de weekboodschappen doet en een moment waarop je nog wat verse ingrediënten haalt voor de dagen die overblijven. Maak hier zoveel mogelijk een vaste gewoonte van op vaste momenten. Verander die momenten alleen als het echt niet anders kan.

Nu ga je bepalen wat je de komende week gaat eten. De hele week. Hou rekening met de dagen dat je laat klaar bent met werken of dat je juist vroeg weg moet om te sporten of voor een vergadering. En je houdt natuurlijk ook rekening met de activiteiten van de overige gezinsleden. Het is handig om daar wekelijks even voor te gaan zitten, zodat je van elkaar weet waar iedereen wanneer uithangt. Misschien heb je al zo'n wekelijks agendaoverleg. Zo niet, dan is het handig om dat in te voeren.

Pas je maaltijden aan op jullie agenda's: lekker snel als er weinig tijd is om te koken en misschien meer verse spullen als je wat meer tijd hebt. Je maaltijdlijst geeft je inspiratie als je het even niet meer weet.

Je weet nu wat je gaat eten, dus kun je ook bepalen wat je daarvoor nodig hebt. Bepaal voor elke maaltijd wat je aan ingrediënten nodig hebt. Kijk eerst wat je nog in huis hebt en maak dan je boodschappenlijstje voor wat je nog nodig hebt. Als je het mist om af en toe spontaan te beslissen wat je gaat eten, kun je altijd na een tijdje kijken of je kunt schuiven met maaltijden of zelfs ingrediënten, dan kun je tijdens de week nog wat wijzigingen aanbrengen. Je kunt ook bewust een dag in de week niet plannen en gewoon maar zien wat je doet.

Het belangrijkste is dat je jezelf de gewoonte aanleert om vooraf na te denken wat je gaat eten en wat je daarvoor nodig hebt. Binnen dat kader kun je na een tijdje vanzelf weer wat flexibiliteit aanbrengen. Maar dat kan alleen als je eerst gewend bent aan het plannen van je maaltijden en je boodschappen.

Klaar, nu weet je voor de hele week wat je gaat eten. Omdat je ook precies weet wanneer je boodschappen doet, hoef je verder nergens meer over na te denken. Dat scheelt enorm.

Ontdek je emotionele lijm

2010-09-08T04:39:00.000-07:00

In het boek Opgeruimd leven in je huis gaat het er om dat je ontdekt wat bij je past: welke spullen, welke opruimmethode het beste bij jou past op dit moment. Op dit moment betekent dat je als eerste stap spullen uit het verleden loslaat die nu niet meer bij je horen. Bij een ander opruimen is meestal veel makkelijker. Omdat je bij spullen van een ander geen emoties hebt, kun je veel beter zien wat wel en niet handig en leuk is om te bewaren.

Emotionele lijm is iets wat iedereen heeft. Het is dus ook niet slecht. Maar het gaat allemaal om het evenwicht tussen spullen met goede herinneringen, die je wilt bewaren en spullen die minder belangrijk voor je zijn en die je dus weg kunt doen.

Ter illustratie vertel ik iets over mijn eigen emotionele lijm. Ik bewaar bijvoorbeeld een knikkerzak. Niet echt een fraai of waardevol ding, hij is grijs en van hele saaie stof. Maar deze knikkerzak is gemaakt door mijn opa, die kleermaker was. Het ding is onverwoestbaar, ik heb ‘m al bijna veertig jaar. En ik zal ‘m ook nooit wegdoen, ik vind het een leuke, fijne herinnering aan mijn opa. Hij hangt momenteel in mijn werkkamer aan een kast, vastgeplakt, zou je kunnen zeggen met positieve emotionele lijm. Niks mis mee.

Net als mijn beer, die al vanaf mijn geboorte van mij is. Ook die heeft een mooi plekje, waar ik ‘m regelmatig zie, als herinnering aan mijn kindertijd. Het is fijn om zo nu en dan terug te denken aan het verleden en deze voorwerpen helpen me om er even bij stil te staan. Net als een paar fotoboeken die ik heb. Veel heb ik niet nodig om een hele reeks aan herinneringen op te roepen.

Anders is het met spullen die ik gewoon nooit meer gebruik. Laatst kwam ik mijn oude, analoge fotocamera tegen, die lag nog ergens in een doos, keurig met het hoesje erbij. Tja, het is mijn allereerste fotocamera en ik heb er leuke vakanties mee beleefd. Maar het is wel zeker dat ik ‘m nooit meer ga gebruiken. Waarschijnlijk zijn er niet eens meer filmpjes voor te krijgen. De foto’s die ik ermee gemaakt heb, zijn er nog en daar gaat het om. De camera zelf gaat weg, ik breng ‘m naar een fotowinkel, zodat hij hopelijk gerecycled kan worden. Die is niet zo moeilijk.

Lastiger wordt het met het beeldje dat op de foto staat. Toen ik jonger was had ik veel meer frutsels op mijn kamer staan en dit beeldje paste daar bij. Ik heb het gekregen van een goede vriend en het herinnert me aan een bepaalde periode in mijn leven. Daar zitten veel goede herinneringen en een paar minder goede aan.

Ik kijk dus met wat gemengde gevoelens naar dit beeldje. Voor die goede herinneringen heb ik ook nog een hoop andere spullen, dus daar hoef ik dit niet voor te bewaren. Dit is echte emotionele lijm: ik zou het eigenlijk weg moeten doen, maar ik vind het toch lastig. En zeg nou zelf, het is een schattig beeldje. Maar ik doe het toch weg, want het past nu niet meer bij mij. En de periode waar het bij hoort is inmiddels afgesloten.

Om het te fotograferen, haalde ik het beeldje van z’n plaats en ik merkte meteen dat dat het makkelijker maakte om er afstand van te doen. Alleen doordat ik het naar een andere kamer verplaatste, maakte ik letterlijk de afstand groter tussen mij en het beeldje. Daardoor kan ik het nu wegdoen. En als ik er toch even aan terug wil denken, dan heb ik altijd nog de foto.

Alle foto's bij dit blog vind je op mijn site onder actueel.

Meer over het boek Opgeruimd leven in je huis kun je lezen op www.opgeruimdleven.nu.

Een verhaal over berenhuiden

2010-08-17T07:25:00.000-07:00

Nooit de huid verkopen, voordat de beer geschoten is, zo luidt het gezegde. Het lijkt wel alsof veel mensen alleen het eerste deel van dit gezegde hebben onthouden: de huid blijft gewoon in huis. Ook als ze al tien beren hebben geschoten, houden ze nog vast aan die eerste huid die ze geschoten hebben. Het was tenslotte de eerste!

En dat kan toch niet de bedoeling zijn. Want als die beer dan eenmaal geschoten is, dan is het toch wel handig om er wat aan te verdienen, anders is de moeite voor niks geweest. En hoeveel huiden wil je eigenlijk in je huis hebben liggen? Nou vooruit, bewaar er één voor slechte tijden, als appeltje voor de dorst en één om zelf lekker warm onder te liggen. Maar meer heb je niet nodig en gebruik je ook niet.

Omdat je die huid nou toevallig zelf geschoten hebt, hoef je ‘m nog niet tot in de eeuwigheid te bewaren. En ook huiden die je hebt gekregen van je vrienden of je oma, mag je best doorgeven. Als ze allemaal in een hoekje op een stapel liggen, komt de mot er maar in en dat was toch ook niet wat je oma wilde, ze was er zelf altijd zo zuinig op. Dan kun je beter iemand anders een plezier doen met die huid.

Zelf kun je een foto als herinnering houden van elke huid die je hebt geschoten of gekregen. Schrijf er iets bij en zo hou je een mooi compact overzicht van al je huiden. Tegelijkertijd breng je ze weer in roulatie en doen ze waar ze voor bedoeld zijn: mensen warm houden.

Doelen zijn lastig, vooral als je ze haalt

2010-08-11T06:00:00.000-07:00

De afgelopen vijf jaar was ik druk bezig om mijn doel van een eigen bedrijf te verwezenlijken. Eerst deed ik dat deels in loondienst en vanaf 2008 ben ik fulltime ondernemer. Mijn omzet was nog niet meteen je-dat, dus dat kostte een hoop werk. Maar mijn doel was helder, ik wist wat ik wilde.

Zodra ik full time ondernemer werd, kon ik ook gaan werken aan de verwezenlijking van een ander doel. Eigenlijk een lang gekoesterde droom: een boek schrijven. En ook dat is nu verwezenlijkt, het boek is geschreven en wordt op dit moment gedrukt.

Dat wil niet zeggen dat ik zonder bezigheden ben. Integendeel: mijn bedrijf vraagt natuurlijk nog steeds aandacht, ik heb klanten, administratie en ik wil zorgen dat ik ook bij nieuwe klanten in beeld kom en blijf. Genoeg te doen.

Maar het is allemaal voortzetting van mijn eerdere bezigheden. Het doel is in feite bereikt, nu ben ik het aan het uitbreiden en voortzetten. Dat is allemaal belangrijk en leuk, maar niets nieuws.

Ik voel me een beetje verloren. Bijna vijf jaar lang heb ik me gefocust op die doelen. En nu ben ik er opeens. Ik zit een beetje verbaasd om me heen te kijken. Wat nu?

Zou dat de reden zijn dat veel mensen er maar niet aan beginnen om hun doelen en hun dromen te verwezenlijken? Wat als je ze haalt? Dan ben je toch maar mooi je droom kwijt, die is namelijk werkelijkheid geworden. Maar dat betekent ondertussen wel dat je niks meer te dromen hebt.

Maar is dat zo? Ik heb de afgelopen jaren twee dromen waar gemaakt en daar ben ik ongelooflijk trots op. Ik heb allerlei weerstanden in mezelf en de buitenwereld overwonnen en ik heb het toch maar mooi gedaan.

Dat betekent niet dat ik nu geen dromen meer heb. Mijn nieuwe zakelijke dromen zijn alleen groter dan de oude: een eigen kantoor en trainingsruimte, bijvoorbeeld. Of een eigen tijdschrift. En dan hebben we het weer over hele nieuwe weerstanden die ik te overwinnen heb.

Ik weet op dit moment nog niet eens zeker of ik een zakelijke droom ga verwezenlijken. Misschien ga ik wel het Pieterpad wandelen, alle postzegels van Nederland verzamelen (ik heb nog ergens een paar boeken met postzegels liggen) of het volledige werk van W.F. Hermans lezen.

Ik sta dus opnieuw voor een keuze: dromen genoeg, maar welke ga ik waarmaken? Wat wil ik nu toevoegen aan de wereld? Welke stap durf ik te zetten? Voorlopig ben ik vooral aan het opruimen: alles wat niet meer bij me past, gaat de deur uit. De oud papierbak loopt over en de papiervernietiger maakt overuren. Ik maak ruimte, ik weet alleen nog niet waarvoor. Spannend!

Kon ik maar opnieuw beginnen!

2010-08-01T09:26:00.000-07:00

Die verzuchting hoor ik vaak van mensen die willen opruimen: als ik maar helemaal opnieuw kon beginnen, in een ander huis, dan zou het wel goed komen! Desnoods in een nieuwe werkkamer, lekker rustig met niets er in.

Vooral vlak na de vakantie, kun je dat gevoel hebben. Je bent net weg geweest en je hebt je een aantal weken prima gered zonder al die spullen in je huis. Het lijkt je heerlijk om altijd zo licht te leven.

Ergens weet je wel dat je jezelf voor de gek houdt: ook een leeg huis of een lege kamer is binnen de kortste keren weer vol. Het idee is zo aantrekkelijk, omdat het lijkt alsof je al je huidige problemen kwijt bent als je opnieuw begint. En als je verhuist, dan moet je wel al je spullen door je handen laten gaan, dus dan kun je gelijk beslissen wat je er mee wilt. Of je haalt alleen uit de dozen wat je nodig hebt en de rest doe je gewoon weg.

Ook als je zou verhuizen blijven je problemen hetzelfde: als je nu niet kunt kiezen, dan vind je dat in een nieuw huis nog net zo moeilijk. Als je het nu moeilijk vindt om spullen weg te doen, dan wordt dan niet makkelijker als je ze verhuist.

Het goede nieuws is: je kunt wel een beetje doen alsof je verhuist. Niet voor al je spullen, maar wel voor een paar. Maak bijvoorbeeld een lade leeg en vraag je af wat je er in zou doen als je je keuken of je bureau opnieuw in zou richten. Stop die spullen er in. De rest van de spullen kun je in een doos stoppen. Zet die ergens in de buurt. Als je de komende dagen iets nodig hebt uit die doos, dan pak je het er uit. Blijkbaar is dat een voorwerp dat je echt gebruikt.

Na een maand zet je de doos verder weg, bijvoorbeeld in de schuur of op zolder. En na 3 tot 6 maanden doe je alles weg wat nog in de doos zit. Blijkbaar zijn dat spullen die je maar heel zelden gebruikt. Zonde om die ruimte in te laten nemen.

Door de spullen in een doos te stoppen en later die doos verder weg te zetten, maak je het jezelf makkelijker om de spullen weg te doen: je neemt namelijk al een beetje afstand door de doos in de schuur of op zolder te zetten. En de stap om de spullen ook echt weg te doen is dan kleiner geworden.

Dit werkt natuurlijk alleen op kleine schaal, anders komt je huis vol dozen te staan. Voor herinneringen en administratie is het ook minder geschikt. En vergeet niet om in je agenda te zetten dat je de doos na 3 maanden weg doet, anders loopt je schuur of je zolder vol met dozen.

Maar voor die rommellade in de keuken of je bureau, voor tijdschriften en knutselmateriaal kan het juist weer heel goed werken: verhuizen in je eigen huis, als het ware.

Zomerklusjes

2010-07-15T06:01:00.000-07:00

Je kent ze wel van die acties die niet zo belangrijk lijken, maar die je zo’n opgelucht gevoel geven als ze eenmaal gedaan zijn. Dan vraag je je af waarom het niet eerder hebt gedaan, zoveel werk was het niet.

Al die tijd dat je dat knipperende lampje, die foutmelding of die stapel negeert, zit de actie in je achterhoofd: dat zou ik even moeten doen, gaat er door je hoofd. Maar je doet het niet, je denkt: dat komt wel, het lijkt niet zo belangrijk.

Ondertussen wordt de lijst met acties in je hoofd steeds langer. En dat knaagt toch aan je. Tijd om de lijst op te schrijven. Het begin van mijn lijst ziet er zo uit:

1. Afzuigkap schoonmaken
2. Administratiemap uitzoeken
3. Andere opbergvorm administratie?
4. Fotoalbum maken Elephantparade
5. Lijsten posters Sevilla (eerst opmeten)
6. Workshopspullen opruimen
7. Hangmappenbakken opruimen (1 voor 1)
8. Boekenkast herinrichten
9. Boeken wegbrengen naar De Slegte
10. Foto’s backuppen

Zoals je ziet staat er van alles door elkaar: acties die in 5 minuten te doen zijn en acties die wat meer tijd kosten en zelfs uit meerdere stappen bestaan. Er zitten leuke dingen bij (fotoalbum maken) en minder leuke dingen.

De eerste stap is om zo’n lijst te maken met klusjes en kleine acties.
Zodra je een lijst met acties hebt, knaagt het al minder, je hoeft niet meer te onthouden wat je moet doen. Je kunt namelijk gewoon je lijst erbij pakken. En dan wordt het ook meteen een stuk eenvoudiger om af en toe een kleine actie uit te voeren. Dat is het effect van zo’n lijst.

De zomer is een prima moment om een aantal van die kleine klusjes weg te werken: je hebt meestal minder verplichtingen waardoor er ruimte komt voor zaken waar je anders niet aan toe komt.

Per stuk kosten dit soort acties meestal niet zo veel tijd. Als dat wel zo is, dan is het zaak om ze op te delen in stapjes die je in relatief korte tijd kunt uitvoeren. Zo ga ik mijn hangmappen niet in één keer uitzoeken, maar doe ik dat hangmap voor hangmap. 1 hangmap uitzoeken is 1 klus.

De lijst is nog niet compleet, maar lang genoeg om er mee aan de slag te gaan. Als ik meer klusjes bedenk, dan schrijf ik die er gewoon bij. Mijn voornemen is om gedurende de zomer elke week 1 klusje te doen. En wie weet is de zomer net lang genoeg om daar een gewoonte van te maken en dan ga ik in de herfst gewoon door met mijn klussen.

Overigens: de to do lijst van het plaatje is te downloaden als pdf (tegen betaling) via www.homemadehappiness.nl, kijk onder lijstjes enzo. Daar vind je trouwens nog meer leuke dingen. Want het is altijd een goed idee om organiseren een beetje leuker te maken.

Haal meer uit je zomer

2010-07-01T07:15:00.000-07:00

Dat lees ik in verschillende varianten op allerlei folders: haal meer uit je zomer. Ik merk dat ik er een beetje opstandig van word. Ik wil helemaal niet meer uit de zomer halen! Ik wil juist minder: geen gezeur, geen gedoe, niks hoeven, lekker rustig en doen waar ik zelf zin in heb. Dat is zomer. Het hele jaar door heb ik al allerlei dingen te doen, moet ik het beste uit mezelf halen. Nu even niet, alsjeblieft.

Eigenlijk is het natuurlijk altijd onzin, om meer te willen halen uit wat dan ook. Meer van wat? Meestal is het gewoon meer werk. Je moet jezelf optimaal ontwikkelen, uitdagen, zelfs genieten moet je meer doen. Meer leuke dingen en meer uitstapjes.

Soms vind ik het erg vermoeiend allemaal. Omdat het allemaal kan, hoeft het toch nog niet? Ik krijg vaak wel dat gevoel, dat je niet meedoet als je niet op z’n minst de halve wereld rondreist en dan gaat kanovaren op een wilde rivier. Of zoiets.

De laatste tijd wil ik vooral minder. Minder moeten om te beginnen. Mezelf af en toe vrij geven, niet alleen lichamelijk, maar ook mentaal. Doe ik een tijdje niks. Wat is daar zo erg aan? Lees ik een keer een lekker licht tijdschrift, waar ik helemaal niks van leer. Of een boek wat zo heerlijk weg hapt en wat helemaal niks met werk te maken heeft.

Misschien een beetje rondwandelen, gewoon kijken, niet om iets te doen, geen musea of winkels. Gewoon rondkijken. Je verbazen over wat je ziet. En dat is heel wat, als je je nieuwsgierige bril op zet.

Het is een hele kunst om minder te doen, om je to do lijst kort te houden en er bijvoorbeeld maar drie dingen op te zetten. En er dan ook echt maar drie te doen, van jezelf klaar te mogen zijn na die drie dingen. Dat is veel moeilijker dan een lange lijst maken en daar de hele dag mee bezig zijn. Dat kan iedereen.

Nee, ik hoef niet zo nodig meer uit mijn zomer of uit mijn leven te halen. Het kost me genoeg moeite om er minder uit te halen.

Heb jij de tijd?

2010-06-15T01:34:00.000-07:00

5 tips voor een goede planning

1. Hou lucht in je agenda
Als je activiteiten meteen achter elkaar plant, zonder tijd ertussen, dan gaat het gegarandeerd ergens mis: een overleg loopt uit, je staat in de file, je moet tussendoor een telefoontje of een mailtje beantwoorden dat niet kan wachten. Hou daarom tenminste een half uur vrij tussen twee afspraken (en dat is exclusief reistijd, want die tijd heb je natuurlijk al bij de afspraak gezet), dan kun je tussendoor je gedachten op een rijtje zetten of even omschakelen. En je houdt rekening met onverwachte zaken.

2. Alles duurt altijd langer dan je denkt
Zelfs als je rekening houdt met de Wet van Hofstadter, dat is de wet die zegt dat alles langer duurt dan je denkt. Reserveer daarom anderhalf keer zoveel tijd als je denkt nodig te hebben. Hou je tijd over: prima, tijd voor een pauze en een andere klus. Dat is veel minder erg dan tijd tekort komen.

3. Plan je ad hoc activiteiten
Iedereen heeft ad hoc activiteiten. Op het werk staat je baas ineens aan je bureau met een nieuwe klus die niet kan wachten, thuis vragen je kinderen om aandacht of moet de wasmachine zo snel mogelijk gerepareerd worden. Hou hier rekening mee. Je weet niet precies wat er gaat gebeuren, maar je weet wel zeker dat er iets gebeurt. Laat dus tijd open voor ad hoc klussen. Gemiddeld bestaat zo’n 40 procent van de werktijd uit ad hoc klussen, maar voor sommige mensen kan dit veel meer zijn. Hou een tijdje bij hoeveel tijd jij besteedt aan ongeplande activiteiten, dan kun je daar voortaan tijd voor inplannen.

4. Werk duurt net zolang als er tijd voor beschikbaar is
Hoe meer tijd je hebt om een taak af te ronden hoe langer die duurt. Als je nog veel tijd beschikbaar hebt voor een project, dan ga je eerst eens rustig nadenken, informatie zoeken op internet, overleggen met collega’s enzovoort. Daardoor neemt het project alle tijd in beslag die er voor is. Misschien moet je je aan het eind zelfs nog haasten. Maar als je in een korte tijd iets voor elkaar moet krijgen, dan werk je veel efficiënter: je gaat meteen aan de slag en doet wat je kunt doen in de korte tijd die je hebt. En gek genoeg komt er dan altijd iets bruikbaars uit. Dat is de wet van Parkinson die zegt: werk duurt net zolang als er tijd voor beschikbaar is. Baken dus tijd af in plaats van taken: reserveer een bepaalde tijd voor een klus, in die tijd moet het af. Geef jezelf deadlines, door bijvoorbeeld een andere afspraak te plannen of met een collega af te spreken om iets door te nemen.

5. Hou rekening met je energie
Niemand kan de hele dag geconcentreerd werken. Zelf verzet ik het meeste werk tussen 10 uur ’s ochtends en 2 uur ’s middags. Klussen die concentratie vragen plan ik dus in die periode. Routinematige activiteiten, zoals administratie doe ik daarna en helemaal aan het eind van de dag lees ik nog wat nieuwsbrieven of pleeg ik telefoontjes. Doe dus de klussen die de meeste concentratie vragen op het moment dat je het meeste energie hebt. En hou er rekening mee dat je focus niet de hele dag kunt vasthouden, dus wissel het soort activiteiten af gedurende de dag.

Gaan zelfstandige werkers de wereld redden?

2010-06-09T05:49:00.000-07:00

Er is iets raars aan de hand, valt me de laatste tijd op. Politici en economen maken zich heel druk om de economie: het gaat niet goed, er is geen vertrouwen ‘in de markt’ en daardoor is er crisis, moeten banken gered worden en de koers van euro gesteund.

En natuurlijk, ik merk daar wel iets van: het is soms lastiger om opdrachten te krijgen en zelf let ik ook extra op mijn kosten. Maar als zelfstandige professional zit ik toch ook in een hele andere wereld: ik werk samen met andere ondernemers en dat leg ik zelden vast in een contract. We doen dat puur op basis van vertrouwen. Er zijn collega’s die klanten aan mij doorspelen en andersom doe ik dat ook. In goed vertrouwen.

Ik geef workshops samen met anderen en we verdelen de opbrengsten. Of iemand maakt reclame voor mijn workshop en in ruil daarvoor betaal ik een deel van mijn opbrengst. Daar mailen we over en misschien dat dat in de rechtszaal als een overeenkomst geldt, maar voor mij voelt het gewoon als een afspraak. Ook zijn er regelmatig mensen die iets voor mij doen: ze geven me informatie, ze stellen een gratis e-book ter beschikking, ik lees gratis nieuwsbrieven.

Zo is er een merkwaardig verschil ontstaan tussen wat op wereldschaal gebeurt en wat ik beleef. Geen vertrouwen op macro-niveau en veel vertrouwen op micro-niveau. Zp-ers hebben iets voor elkaar over. Je steunt initiatieven waar je in gelooft en verspreidt die in je netwerk. Zelf doe ik dat bijvoorbeeld met De alternatieve kadobon, Femalefactor en Goodplace2work.

Natuurlijk is het allemaal niet geheel belangeloos, we willen uiteindelijk allemaal iets verkopen. En als ik het product van anderen ondersteun, dan hoop ik dat iemand dat ook voor mij doet. Zo ontstaat aan de basis een nieuwe economie waar we wel vertrouwen in elkaar hebben en elkaar steunen. En die heeft niets te maken met hedgefondsen en snelle zakendeals, die gaat over echte dingen. Zoals het hoort. Gelukkig komen er steeds meer zelfstandige werkers en wie weet kunnen we zo de economie redden. Zou dat niet mooi zijn?

Vergeet je doelen en kom in actie

2010-06-01T02:20:00.000-07:00

Veel mensen vinden het lastig om te beginnen. Het maakt niet uit waaraan. Of het nou opruimen is, je administratie of klussen in huis, het is allemaal lastig. Het voelt alsof iets je tegenhoudt. En naarmate je het langer uitstelt, lijkt de klus steeds groter en moeilijker te worden.

Alle begin is moeilijk, zo luidt het gezegde. En dat hebben we allemaal goed in onze oren geknoopt: het is moeilijk en eng om te beginnen. Je weet misschien niet precies wat je moet doen, je voelt je onzeker en vraagt je af of je het op de goede manier doet. Waar moet je precies beginnen? Hoe moet je opbergen? Wat maak je allemaal los als je eenmaal begint?

Maar een feit is dat beginnen eigenlijk meestal heel simpel is. De eerste stap in elk project valt meestal wel mee: je zoekt informatie, je belt iemand op voor een afspraak, je pakt het eerste papiertje op en beslist wat je er mee wilt.

De meeste mensen denken echter niet aan die eerste stap, maar aan het resultaat. En als je een hele kamer of zelfs een heel huis op wilt ruimen, dan is dat inderdaad nogal een project. Daar kun je van terugschrikken, dat is zo groot, dat is wel veelgevraagd. En dus begin je maar helemaal niet. Zo zet je jezelf natuurlijk klem en maak je het steeds lastiger om te starten, je ziet steeds meer beren op de weg.

De oplossing is dan om je uiteindelijke doel even te vergeten. Dat blijft wel de aanleiding voor je actie, maar het is nu nog ver weg en dat kan je ontmoedigen. Kijk dus in eerste instantie naar wat je op dit moment kunt doen. Is er iets wat je wel kunt opruimen of wegdoen? Iets waarvan je weet waar het hoort of waarvan je weet dat je het toch weg gaat doen?

De volgende stap is om tijd af te bakenen: plan een tijdsperiode in je agenda van bijvoorbeeld een uur. Zet je kookwekker of het alarm van je telefoon. En begin dan gewoon met die eerste stap. De kans is groot dat je daarna nog iets ziet wat je wel kunt doen en voor je het weet ben je lekker aan het opruimen. Als je eenmaal begonnen bent, dan komt de rest meestal ook wel.

Als het alarm afgaat, mag je stoppen, dan is het genoeg voor vandaag. Als je nog veel energie hebt, dan kun je na een pauze nog een keer je wekker zetten. Maar ga niet door tot je uitgeput bent, want dan wordt beginnen de volgende keer nog lastiger.

Als je dus niet weet waar te beginnen, bedenk dan twee dingen:

- Wat kun je op dit moment doen?
- Baken tijd af om het te doen, als de tijd voorbij is, dan ben je klaar.

Zo maak je het makkelijker en overzichtelijker om te starten.

Maak van de slaapkamer weer een rustpunt

2010-05-15T01:15:00.000-07:00

Als je niet weet waar te beginnen met opruimen, dan is je slaapkamer altijd een goed startpunt. De slaapkamer is een belangrijke ruimte in je huis, een plek waar je tot rust komt en waar je intieme momenten beleeft met je partner.

Het kost je dus heel wat als die ruimte rommelig is. Je kunt je minder goed ontspannen, omdat je steeds allerlei spullen ziet waar je nog iets mee moet. Zeker als je toch al de neiging hebt om te piekeren, geeft een onopgeruimde slaapkamer je daarvoor des te meer aanleiding.
Alle reden dus om je slaapkamer op te ruimen.

Vijf stappen om van je slaapkamer weer een rustpunt te maken:

- Gebruik je slaapkamer niet als opslagplaats
Haal alle spullen er uit die er ‘tijdelijk’ opgeslagen liggen en breng ze naar de ruimte waar ze wel horen: de schuur of de zolder. Ook speelgoed van de kinderen hoort niet in de slaapkamer, maar in hun eigen kamer.

- Ruim je kleding op
Kleding hoort in een kast als het schoon is en in de wasmand als het vuil is. Het hoort zeker niet op de grond van je slaapkamer, op een hoek van het bed of aan je slaapkamerdeur. Berg kleding op waar het hoort. Je kunt trouwens best een gesloten wasmand in de slaapkamer zetten, als je dat makkelijk vindt. Een lastig punt is kleding die je een keer gedragen hebt en die niet schoon meer is, maar ook nog niet vuil genoeg voor de wasmand. Reserveer daar een apart deel van je kast voor, zodat je weet dat het gedragen is. Laat het eventueel eerst even luchten, maar geef het daarna een plek, net zoals je andere kleding.

Heb je meer kleding dan kasten? Kijk dan of er iets weg kan, de meeste mensen dragen maar een deel van hun kleding. Of sla je wintergoed zolang ergens anders op. Passen er echt bijna geen kasten in je slaapkamer? Zorg dan voor een bergplek elders, maar laat je kleding niet rondslingeren in je slaapkamer.

- Zorg dat de vloer leeg is
Liggen er nu nog spullen op de vloer van je slaapkamer? Haal die er af en geef ze een plek buiten je slaapkamer. Het liefst berg je ze natuurlijk op waar ze horen. Maar als je dan toch een rommelkamer hebt, zorg dat het in elk geval niet je slaapkamer is.

- Houd je nachtkastje overzichtelijk
Je nachtkastje is bedoeld voor wat spulletjes die je bij de hand wilt hebben: je wekkerradio en je lipbalsem, je bril en een boek, waarin je leest voordat je gaat slapen. Je kunt je pantoffels er onder zetten. Misschien ligt er een schrijfblokje en een pen voor je nachtelijke ingevingen. Maar dat zou het zo ongeveer moeten zijn.

Dat betekent dat er geen stapels boeken op je nachtkastje liggen en al helemaal geen agenda of werk. Haal alles wat niet in of op je nachtkastje hoort weg en hou alleen die spullen bij de hand die er horen.

- Gebruik de ruimte onder je bed, maar wel gepland
De ruimte onder je bed is een prima opslagplaats, maar niet om alles klakkeloos onder te gooien. Zorg dat er dozen of lades zijn, waar je spullen in opbergt die je niet zo vaak nodig hebt: reserve-dekbedden, kleding die je momenteel niet draagt (nu dus je winterkleding) of de kerstspullen. Laat geen losse spullen onder je bed zwerven.

- Een administratie- of werkplek in je slaapkamer
Als het niet nodig is, doe dan geen administratie of werk in je slaapkamer. Alleen als het echt niet anders kan, kun je hiervoor een tafeltje of bureau inrichten. Zorg dan dat het meubelstuk zelf zoveel mogelijk uit het zicht is. Gebruik een gordijn of een kamerscherm. Als dat niet kan, zorg dan in elk geval dat alle losse spullen uit het zicht zijn in een lade of een doos. Laat geen papieren of andere spullen slingeren en zorg dat het bureaublad leeg is. Maak het zo rustig mogelijk.

Nu kun je lekker het raam openzetten, je beddengoed luchten of verschonen en vanavond heerlijk rustig naar bed gaan.

Wat Modriaan en Kandinsky je vertellen over organizing

2010-05-01T03:16:00.000-07:00

Afgelopen week ben ik naar het Haags Gemeentemuseum geweest. Daar is een tentoonstelling met schilderijen van Kandinsky. Ik ben duidelijk niet de enige die zijn schilderijen mooi vindt, want er stond een hele rij voor de kassa.

Nadat ik de Kandinsky’s had bekeken, ging ik nog even langs ‘de Mondriaans’, een andere favoriet van me. In dat deel van het museum was bijna niemand. En zo had ik de Victory Boogie Woogie voor mezelf alleen. Misschien kun je je dat schilderij nog herinneren? In de jaren tachtig was we veel om te doen, omdat het voor iets van 80 miljoen gulden werd aangekocht. (klik hier om de Victory Boogie Woogie te bekijken: http://www.gemeentemuseum.nl/index.php?id=031845).

Ik vertel dit verhaal omdat het een paar handige lessen bevat die je kunnen helpen beslissen als je een aankoop wilt doen:

- Ervaringen zijn belangrijker dan dingen
Die mensen die in de rij stonden hadden goed begrepen dat een ervaring meer impact heeft dan een ding. Oftewel: iets doen is beter dan iets kopen. Een ervaring onthou je namelijk een hele tijd, zeker als het iets nieuws of bijzonders is. Je kunt vooraf al voorpret hebben en achteraf kun je je uitstapje herbeleven, je kunt er van nagenieten en erover vertellen aan andere mensen.

Als je iets koopt, kun je daar natuurlijk ook veel plezier van hebben, maar meestal raak je er snel aan gewend. Als je voor het eerst een afwasmachine hebt of een HD-recorder, dan ben je daar ontzettend blij mee. Maar na een tijdje ben je er aan gewend wat het apparaat voor je doet en erger je er aan dat er maar zo weinig in de afwasmachine kan of denk je dat je toch meer geheugen voor je recorder had moeten kopen. Bij belevenissen is die gewenning veel minder.

- Je hoeft iets niet te hebben om er van te genieten
Bij de meeste van de schilderijen in het Gemeentemuseum moet ik er zelfs niet aan denken om ze zelf te bezitten. Stel je voor dat je een kostbaar schilderij in huis hebt, zou je daar nog van kunnen genieten als je je constant zorgen maakt over de beveiliging en de verzekering? Persoonlijk moet ik er niet aan denken. Ik betaal liever de toegang tot het museum en laat alle zorgen over aan een ander. Op kleinere schaal is dat precies wat je doet als je dingen leent: boeken, dvd’s, gereedschap en andere apparaten, maar ook een galajurk kun je prima lenen of huren. Je hoeft je geen zorgen te maken over onderhoud of opslag, je gebruikt het en je brengt het daarna weer terug. Doe dit vooral bij dingen die je niet vaak of eenmalig gebruikt.

- Doe niet mee met de massa
Doordat iedereen zich verdrong bij de schilderijen van Kandinsky, kon ik vrijwel alleen genieten van de Mondriaans. Vaak is het zinvol om niet met de massa mee te doen: koop kerstspullen na kerst, ga overdag naar de film, ga doordeweeks naar een dierentuin of pretpark, ga zomers in de tuin zitten en geniet van de stilte in je woonplaats. Je bespaart vaak een heleboel tijd en geld. Kortingsacties zijn ook niet altijd gunstig: vermijd dolle, dwaze dagen en je doet geen impulsinkopen.

Om het kort en krachtig samen te vatten: het bezit van de zaak is het eind van het vermaak. Denk daaraan als je de volgende keer in de rij staat bij de kassa.

Hou jezelf voor de gek en bereik meer

2010-04-26T10:58:00.000-07:00

Iedereen heeft het druk, maar als kleine ondernemer heb je eigenlijk nooit rust. Er is altijd wel iets te doen. Natuurlijk geef je jezelf regelmatig vrij, jij bent namelijk de enige die dat kan doen. Maar veel dingen wil je gewoon doen, die zijn belangrijk voor je bedrijf: een e-book schrijven, een workshop ontwikkelen, een promotie-actie bedenken. Dat kun je niet zo makkelijk uitbesteden en bovendien vind je het ook leuk.

Als ik het druk heb, dan merk ik zelf ook dat ik leuke dingen minder leuk ga vinden. Ik ben druk, maar die geplande workshop komt er wel aan. En de nieuwsbrief wil ik echt de eerste van de maand versturen, maar dan moet er wel iets instaan. Waar zou ik nu weer eens over schrijven en wanneer doe ik dat? Eigenlijk heb ik helemaal nergens zin meer in en wil ik met mijn benen omhoog op de bank CSI kijken. Maar daar krijg ik later spijt van, eigenlijk heb ik nu wel tijd.

Herken je deze innerlijke dialoog een beetje? Je wilt iets doen wat eigenlijk best leuk is en het is ook eigenlijk verstandig om het nu te doen. Maar eigenlijk heb je nu geen zin en geen inspiratie. En eigenlijk weet je best dat dat gewoon een smoes is.

Wat ik dan doe is mezelf voor de gek houden. Dat kan namelijk. Ik zeg tegen mezelf: ik hoef alleen maar een onderwerp te bedenken voor de nieuwsbrief, ik hoef alleen maar een opzet te maken voor de workshop, laat ik even wat andere nieuwsbrieven doorlezen, misschien kom ik dan op iets. Maar dat is het enige wat ik hoef te doen.

Ik weet best dat dat niet het enige is. Maar ik weet ook dat dat artikel zo geschreven is, als ik eenmaal een onderwerp heb. En als ik een opzet heb voor die workshop, dan bedenk ik daar ook wel werkvormen bij. Want als je eenmaal begonnen bent, dan neem je meestal de volgende stap ook wel. En voor je het weet ben je vergeten dat je geen zin had en ben je gewoon lekker aan het werk.

Het gekke is, ik weet heel goed dat ik mezelf voor de gek hou, maar toch werkt het. Als ik mezelf vertel dat ik alleen maar de eerste stap hoef te nemen, dan gelooft mijn brein dat blijkbaar. En op die manier krijg ik een hoop gedaan. Een beetje dom, maar wel makkelijk.

Als ik het wegdoe heb ik het net nodig

2010-04-21T07:54:00.000-07:00

Veel mensen hebben moeite om dingen weg te doen en daardoor is hun huis veel te vol geworden. Als ze dan een keer genoeg moed verzameld hebben en iets weg doen, dan lijkt het wel alsof ze het de week daarna net nodig hebben. Vervolgens durven ze helemaal niets meer weg te doen. Hoe zou dat komen? Ik heb drie redenen kunnen vinden:

1. Selectieve waarneming

- je denkt aan dit voorwerp omdat je het net in je handen hebt gehad en daarom zie je er een gebruiksmogelijkheid voor.
- je doet veel dingen weg die je nooit meer nodig hebt, maar er zijn er een paar die je vlak daarna inderdaad had kunnen gebruiken. Die paar vallen veel meer op dan de rest en die onthoud je dus ook.

Als dit je niet overtuigt, dan is er misschien iets anders aan de hand:

2. Je hebt gelijk

Als je iets wegdoet dan blijkt vaak later dat je het nog nodig hebt. In dat geval vind je het blijkbaar moeilijk om onderscheid te maken tussen dingen die weg kunnen omdat je ze niet gebruikt en dingen die je nog wel gebruikt. Verzin dan een objectief systeem om bij te houden wat je wel en niet gebruikt en sorteer daarna pas wat je wegdoet. Bijvoorbeeld kledinghangers omdraaien, papier stippen, alles in een doos stoppen of er juist uit halen als je het gebruikt.

Het is ook mogelijk dat je onvoldoende tijd neemt om te beslissen wat je weg wilt doen. Als je dan een keer aan het opruimen bent, dan ga je in je opruimwoede zo aan de slag dat je ook dingen wegdoet die je nog nodig hebt. In dat geval is het verstandig om steeds kleine beetjes op te ruimen en niet twee keer per jaar als een tornado door je huis te rennen. Bedwing die neiging en hou het beperkt tot bijvoorbeeld een uur of ruim per keer één kamer op.

3. Het gaat om een waarde, niet om de spullen

Je gevoel over die paar dingen die je onterecht wegdoet is zo sterk dat daar een waarde achter zit, die je misschien onvoldoende naar voren laat komen of erkent. Hou dan een tijdje in welke situaties je het erg jammer vindt dat je iets weg hebt gedaan (of denkt terug aan een paar van die situaties).

Dat kunnen bijvoorbeeld situaties zijn waarin je een ander had kunnen helpen als je dat stuk gereedschap, meubelstuk of folder nog had gehad. Je vindt het belangrijk om mensen te helpen. Dat is een prima eigenschap, maar die hangt niet zozeer af van spullen. Vraag je dan af hoe je ‘mensen helpen’ meer in je leven kunt integreren.

Durf te vragen

2010-04-01T02:36:00.000-07:00

Ik ben nu al een tijdje bezig om een boek te schrijven, samen met Sonja Buijs. In dat boek beschrijven we onder andere dat er verschillende opruimtypes zijn, met verschillende opruimstijlen. Als het je niet lukt om opgeruimd te blijven, dan heb je waarschijnlijk je eigen stijl nog niet gevonden.

Er zijn dus veel wegen naar een opgeruimd huis. Maar er zijn ook overeenkomsten, dingen die je altijd helpen, ongeacht je opruimstijl. Bij alle opruimstijlen is er één belangrijke vaardigheid die je verder helpt: hulp vragen.

Om één of andere reden vinden veel mensen dit moeilijk, ikzelf ben geen uitzondering. Maar ik leer het steeds beter, bijvoorbeeld bij het schrijven van ons boek. Als ik het even niet meer weet, dan ga ik niet eindeloos zitten denken of veranderen op de vierkante millimeter. Ik zeg gewoon tegen Sonja dat ik het even niet meer zie, dat dit is hoever ik gekomen ben. Waar heb je anders een co-auteur voor? En dat werkt uitstekend. Een frisse blik geeft altijd nieuwe inzichten en daardoor kom je altijd een stap verder. Ik ben er van overtuigd dat het schrijven van het boek in mijn eentje meer dan twee keer zo lang zou duren en dat het maar half zo goed zou worden.

Dat geldt in veel gevallen: het gaat sneller en het resultaat is beter als je om hulp vraagt. Verstandelijk weten de meeste mensen dat ook wel. Maar toch heb je ergens ook de overtuiging dat het niet hoort om om hulp te vragen. Omdat je je eigen problemen op moet lossen, omdat je anderen niet lastig valt, omdat iedereen het al druk genoeg heeft, omdat hulp vragen zwak is, omdat het jouw verantwoordelijkheid is, omdat je het nou eenmaal beloofd had en beloftes, die hou je. Omdat, omdat…

Zo heeft iedereen een eigen reden om niet om hulp te vragen. En niet te vergeten is ons ingeprent dat kinderen die vragen worden overgeslagen. Maar hoe reageer je zelf als iemand je om hulp vraagt? Meestal vind je het helemaal niet erg, soms streelt het zelfs je ijdelheid. Oké, het komt je niet altijd goed uit en dan zeg je dat gewoon. Maar je vindt het waarschijnlijk nooit raar dat iemand iets aan je vraagt.

En als je zelf iets vraagt, wat is dan het ergste dat je kan gebeuren? Dat iemand nee zegt? Dat iemand je niet wil helpen? Nou, dan vraag je het toch gewoon aan een ander? Trouwens, hoe moeten anderen ooit weten waar je behoefte aan hebt, als je het niet gewoon vraagt? De meeste mensen kunnen geen gedachten lezen, dus als je je mond niet open doet, gebeurt er niets. Kortom: durf te vragen! Je zult verbaasd staan over het resultaat.

Maak ruimte voor de lente

2010-03-15T07:31:00.000-07:00

Eindelijk begint het een beetje naar lente te voelen en te ruiken, buiten. Voel je ook de lente al? Om deze tijd van het jaar heb ik altijd een grote behoefte om ruimte te maken. Vorige maand schreef ik over de schoonmaak. Deze keer wil ik het hebben over ruimte maken.

De lente is een nieuw begin en dat betekent volop ruimte voor nieuwe dingen: nieuwe bloemen en planten komen op en krijgen de ruimte om te bloeien. Dat geldt niet alleen voor je tuin, maar ook voor jezelf. Om nieuwe dingen te laten groeien is wel ruimte nodig. Vier tips om ruimte te maken voor nieuwe activiteiten en ideeën:

1.Ruim je zolder op
Daar liggen vaak resten van oude activiteiten en onafgemaakte dingen. Vloerbedekking die je al niet meer hebt, gordijnstof die beschimmeld is, stukjes hout en koffers die je niet meer gebruikt, het kan allemaal weg.

2.Ruim je schuur op
In de winter heb je de schuur misschien vol gezet met kapotte fietsen en ongebruikt gereedschap. Maar daardoor kun je niet eens meer bij de tuinstoelen. Als het maar even mooi weer is kun je alle ongebruikte en kapotte spullen uit de schuur halen. Neem nu een beslissing en repareer ze of doe ze weg. Als het dan echt mooi weer is, kun je ontspannen buiten zitten. Kapotte tuinstoelen mogen trouwens ook weg, er komen straks weer genoeg nieuwe aanbiedingen.

3.Ruim je hobbykamer op
Bekijk alles wat in je hobbykamer ligt eens kritisch (ook als je een hobbyhoek, -kast of –lade hebt). Welke projecten heb je deze winter weer niet afgemaakt? In de zomer komt het er in elk geval niet van en volgende winter wil je vast met iets nieuws beginnen. Doe onafgemaakte zaken de deur uit.

Kijk ook naar de hoeveelheid materialen die je hebt. Hoeveel kleuren wol, borduurzijde of papier heb je echt nodig? En hoeveel van elke kleur ga je gebruiken? Hoe minder kleuren, hoe meer je je creativiteit nodig hebt om iets leuks te maken.

4.Ruim je kledingkast op
Juist nu je winterkleding er nog hangt, is het tijd om na te gaan wat je deze winter weer niet hebt aan gehad. Als je een dikke trui deze winter niet hebt gedragen, dan gebeurt het waarschijnlijk nooit meer. Het was tenslotte koud genoeg. En als je toch bezig bent, kun je gelijk een paar achterhaalde kledingstukken voor de zomer weg doen. Die heb je nu een tijdje niet gezien en daardoor kijk je er fris tegenaan. Wees eerlijk, ga je ze nog dragen? Zo niet, doe ze weg.

Er zijn tegenwoordig genoeg plekken waar je je spullen kwijt kunt: winkels voor tweedehandsspullen, kledingcontainers voor een goed doel. En anders is het over zes weken Koninginnedag. Misschien kun je zelf wat spullen verkopen of heb je een buurmeisje of –jongen die dat voor je wil doen. Benut de komende weken om lekker ruim de lente in te gaan.

Vergeet je planning

2010-03-08T08:30:00.000-08:00

Afgelopen week was zo’n week: oorspronkelijk goed gepland, een aantal klantafspraken en tijd om thuis aan andere dingen te werken. Maar wat gebeurt? De ene na de andere afspraak wordt afgezegd. Blijkbaar waart er weer een virus rond, want als mijn klanten zelf niet ziek zijn, dan hebben ze wel een ziek kind.

Wat te doen? Afspraken verzetten, uiteraard. Maar mijn plannen voor de week liggen danig in de war. Ook al zijn er goede redenen, het is nooit leuk als klanten afzeggen. Toch heeft het ook een goede kant. Ik heb tenslotte nog genoeg andere dingen te doen. Ik heb opeens een heleboel tijd.

Op mijn actielijst staan wat acties die ik al te lang uitstel: de boekhouding van 2009 afronden bijvoorbeeld. Niet leuk, wel noodzakelijk. En nu kan ik er niet meer onderuit, met al die tijd die ik heb. Ik heb nu echt geen enkele smoes meer om er niet mee aan de slag te gaan. Dus haal ik diep adem, pak ik mijn ordner en begin in transacties in te voeren.

Als ik eenmaal bezig ben valt het natuurlijk best mee. Ik zet er een muziekje bij op en eigenlijk gaat het sneller dan ik dacht. Als ik niet oppas krijg ik er nog plezier in.

Eigenlijk lucht het ook wel op. Ik wist al sinds eind vorig jaar dat ik dit moest doen en als het klaar is, kan mijn belastingadviseur tenminste aan de slag.

Dat is het gekke met klussen die je uitstelt: als je er eenmaal aan begint, dan valt het altijd mee. Je zag er zo tegen op dat de actie in je hoofd steeds groter en moeilijker wordt. Als je het dan uiteindelijk echt doet, dan is het lang zo ingewikkeld niet als je dacht en ben je blij dat je het gedaan hebt.

Je voelt je licht en krachtig, omdat je jezelf hebt overwonnen. Je kunt alles weer aan, ook afzeggende klanten en griepvirussen. Een minder leuke week, werd zo een prima week. Ik heb het gevoel dat ik heel veel gedaan heb. Nu ben ik weer helemaal klaar voor nieuwe klanten.

Ook last van uitstelgedrag? Wil je weten waarom je uitstelt? Wil je minder uitstellen en meer voor elkaar krijgen?

Kom op 17 maart naar de workshop Uitstelgedrag in Djoj, Rotterdam. Ga naar www.opgeruimdorganizing.nl om je in te schrijven.

Lenteschoonmaak

2010-02-15T01:54:00.000-08:00

Hoewel het weer nog niet echt meewerkt, hangt de lente onmiskenbaar in de lucht. Langzaam worden de dagen langer en begin je weer vogels te horen. Die laten zich niet tegenhouden door een beetje kou.

De lente is altijd een goede tijd om een frisse start te maken, om oude stofnesten weg te doen en ruimte te maken voor nieuwe dingen. Traditioneel is de vastentijd tussen carnaval en Pasen de periode om letterlijk en figuurlijk de bezem door je huis en door je hoofd te halen.

Een Grote Schoonmaak doen de meeste mensen niet meer, maar waarom zou je de lente niet benutten om schoon schip te maken? Straks is het zomer en ben je toch minder binnenshuis. Alle reden om ruimte te maken, daarmee maak je ook ruimte voor nieuwe mogelijkheden.

Vaak ben je gehecht aan spullen. Bedenk dat je meestal niet zozeer gehecht bent aan het ding zelf, maar aan de herinnering die het oproept. Bedenk eerst of het goede herinneringen zijn. Spullen die je aan een nare tijd doen denken, hoef je echt niet te bewaren, je hebt geen reden om jezelf te kwellen.

Goede herinneringen wil je natuurlijk bij je houden, maar daarvoor heb je niet altijd veel spullen nodig. Hieronder vier tips om de herinnering te behouden, zonder dat je de spullen hoeft te bewaren:

- Maak een foto, zo behoud je de herinnering, maar neemt deze minder ruimte in.
- Vertel het verhaal van je herinnering aan iemand anders of schrijf het op.
- Soms heb je een serie dingen die bij één herinnering horen, bijvoorbeeld de boeken
van één van je ouders. Je hoeft niet de hele serie te bewaren om de herinnering in
ere te houden. Kies er een paar en geef die een ereplaats.
- Geef de spullen weg, zodat ze hergebruikt kunnen worden, daarmee hou je de spullen
in roulatie en blijft alles in beweging.

Bepaalde spullen zul je toch willen bewaren, dat mag natuurlijk, maar hou het beperkt, zodat je ruimte houdt voor de toekomst. Maak een herinneringsdoos en bewaar daar je dierbare spullen in. Als ze te groot zijn, maak je er een foto van of een verhaal en stop je dat in de doos.

Wil je meer weten over ruimte in je huis en in je hoofd?
Kom op 17 april naar Utrecht voor de workshop, schrijf je in op www.opgeruimdorganizing.nl/contact/contact.php

Focus op je thema

2010-02-08T04:31:00.000-08:00

Elk jaar maak ik een lijstje met projecten voor dat jaar. En elk jaar is dat lijstje te lang. Ik verdeel ze al over het eerste en het tweede halfjaar en ik geef ze ook verschillende prioriteiten: hoogste prioriteit, minder belangrijk en leuk om te hebben. Maar dan nog is het te veel.

Dit jaar heb ik voor het eerst een thema gekozen. Eerst stond er boven mijn lijst: meer verdienen met minder moeite. Dat is natuurlijk een goed voornemen, maar dat wil iedereen wel. Het gaf me nog niet genoeg inspiratie.

Dus ging ik er verder over nadenken. Hoe krijg ik dat voor elkaar, minder werken en meer verdienen? Eerst maar eens bedenken waar het vandaan komt. Terugkijken is altijd een goede eerste stap.

Sinds de start van mijn bedrijf heb ik van alles uitgeprobeerd. Enerzijds om te ontdekken wat ik het leukst vind om te doen. Anderzijds om maar geld in het laatje te brengen. Zo langzamerhand doemt er een beeld op uit de mist. Het is nog niet helemaal helder, maar ik heb wel een vaag vermoeden wat mijn doelgroep is en hoe ik die wil coachen. Tijdens het schrijven van mijn boek wordt ook steeds helderder waar ik voor sta.

Het wordt dus tijd om te kiezen, om helemaal helder te krijgen wat voor organizer ik ben en dat ook heel helder op papier en op mijn site te krijgen. Om daar helemaal met hart en ziel voor te gaan staan en dat uit te dragen. Mijn thema is dus focus. Focus op de dingen die echt bij mij horen en de manier van werken die bij mij hoort. Niet meer alles doen.

Alles wat op mijn pad komt kan ik nu daar aan afmeten: past het bij mij? Bij mijn manier van werken? En al doende wordt ook weer helderder wat mijn manier van werken dan precies is. Zo werkt het dus twee kanten op: ik focus op wat ik belangrijk vind en daardoor krijg ik een beter beeld van wat ik belangrijk vind. Een goed thema.

Je bent opgeruimder dan je denkt

2010-02-01T04:54:00.000-08:00

Als je aan het opruimen bent, dan kijk je naar alles wat nog niet opgeruimd is. Dat is logisch, daar wil je mee aan de slag. Dus je maakt lijstjes van wat gedaan moet worden, op papier of in je hoofd. Je bedenkt wat ook nog allemaal moet. Als je niet oppast wordt je er moedeloos van.

Je aandacht gaat naar wat niet goed gaat en wat je aandacht geeft groeit. Daardoor lijkt het ook net alsof je steeds meer ziet wat onopgeruimd is. Dat schrijf je allemaal op en je lijst wordt steeds langer. Je bent hard bezig om punten af te strepen, maar het lijkt wel of het alleen maar meer wordt.

Als je focus gaat naar wat je nog moet doen, dan zie je dat ook alleen. Je ziet namelijk die dingen waar je je op richt en die in je aandachtsveld liggen. Ga maar na: als je net een blauwe Saab hebt gekocht, dan zie je overal blauwe Saabs, als je zwanger bent, dan zie je overal zwangere vrouwen, als je aan het lijnen bent zie je overal eten. En als je aan het opruimen bent zie je overal spullen die je nog op moet ruimen. Erg blij word je daar niet van.

Tijd om het anders te doen. Je kunt namelijk ook kijken naar wat er al wel goed gaat, wat al opgeruimd is, wat je al gedaan hebt. En die dingen zijn er altijd.

Zelfs als je jezelf helemaal niet opgeruimd vindt, dan gaan er dingen goed, je moet er alleen wel even op letten. Misschien betaal je altijd je rekeningen op tijd of maak je elke dag je post open. Het kan zijn dat je dagelijks een verse maaltijd op tafel zet of ervoor zorgt dat je kinderen op tijd naar school gaan. En dat ze ook nog hun sportkleding bij zich hebben, gewassen en wel. Of je brengt wekelijks het oud papier en het glas weg, zodat dat geen ruimte inneemt in je huis.

Vaak zijn dit dingen die je zelf heel gewoon vindt. Maar als je er op gaat letten, dan is dit meer dan je denkt. En als je die dingen kunt organiseren, dan kun je ook andere dingen organiseren. Let de komende twee weken eens op de dingen die wel goed gaan, schrijf ze elke dag op. Daar krijg je goede zin van en je zult zien: je bent opgeruimder dan je denkt.

Is een opgeruimd gevoel besmettelijk?

2010-01-24T10:19:00.000-08:00

Gevoelens zijn besmettelijk, zo blijkt uit onderzoek. Dat geldt voor geluk en ook voor eenzaamheid. In beide gevallen is er sprake van ‘emotionele besmetting’, bij geluk is dat positief en bij eenzaamheid negatief.

Gelukkige mensen geven eerder hulp, waar anderen dan weer gelukkiger van worden. Ook delen ze hun geluk met anderen door vrolijker en vriendelijker te zijn en bijvoorbeeld rondjes te geven in de kroeg. Daar worden anderen dan weer blij van. Dat werkt door tot minstens in de derde graad: een gelukkige vriend van een vriend van een vriend maakt ons nog steeds gelukkiger.

Bij eenzaamheid werkt het hetzelfde, maar dan de andere kant op: mensen brengen niet graag tijd door met eenzame mensen, waardoor die nog eenzamer worden. Maar die bekenden van eenzame mensen zien daardoor zelf ook minder mensen, omdat ze hun eenzame vrienden niet meer bezoeken. Ze worden daardoor zelf ook eenzamer. Je zou zeggen, die eenzame mensen zouden elkaar makkelijk kunnen helpen en elkaar minder eenzaam maken, maar zo werkt het niet. Eenzaamheid is niet aantrekkelijk. Geluk wel. Gelukkige mensen trekken mensen aan en worden daardoor nog gelukkiger.

Uit de boeken van Malcolm Gladwell weten we dat een rommelige omgeving uitnodigt tot het maken van meer rommel (zie bijvoorbeeld Het beslissende moment). Zou een opgeruimde omgeving dan ook uitnodigen tot opruimen van je rommel?

Aan de andere kant heb je het stofzuigereffect: als jij altijd stofzuigt (of opruimt) dan denken je huisgenoten al snel: dat doe jij wel en dan hoef ik het niet te doen. Gedrag is niet noodzakelijk besmettelijk.

Opruimen is natuurlijk geen gemoedstoestand, hoewel je van een opgeruimd huis wel energieker en vrolijker kunt worden (ik tenminste wel), waardoor het makkelijker is om opgeruimd te blijven.

Ik zou zeggen: hou je omgeving zoveel mogelijk opgeruimd, maar ruim niet alles op voor je huisgenoten. Wat je wel kunt doen is rondslingerende spullen elke avond verzamelen in een mand en die vervolgens door de eigenaar laten opruimen. Dan heb je het beste van twee werelden: een opgeruimd huis en humeur, maar je bent niet voor anderen aan het opruimen.

Als je alleen woont, zou het wel kunnen helpen: van actie word je meestal energieker dan van nietsdoen. En als je zelf vrolijker bent, dan kom je wel in een opgaande lijn terecht, omdat je andere mensen vrolijker maakt. Dat dan weer wel.

Weg met je to do lijst

2010-01-16T04:32:00.000-08:00

Misschien denk je dat een to do lijst en een actielijst hetzelfde zijn. Dat kan ook heel goed zo zijn: als er acties op je to do lijst staan, dan is het een actielijst. Maar veel mensen zetten op hun to do lijst niet alleen acties.

En dan heb je een to do lijst met items die er nooit af lijken te komen. Het zijn belangrijke dingen, zoals het huis opruimen, de slaapkamer van je kind verbouwen, want dat roze kan nu echt niet meer, meer gaan sporten. Maar het lijkt er maar nooit echt van te komen.

In dat geval is je to do lijst geen actielijst. Zo aan het begin van 2010 is het tijd om dat te veranderen. Vier tips om van je to do lijst een actielijst te maken:

1. Maak onderscheid tussen projecten en acties. Het huis opruimen en de slaapkamer verbouwen zijn projecten. Op je actielijst zet je wat je als eerste moet doen om dit project te starten: alle losse spullen in de woonkamer oprapen en beslissen wat je er mee wilt: houden of weggooien? Dat is een actie die je ook echt kunt doen.

2.Kijk kritisch naar elk project en elke actie: wil je dit echt? Ben je bereid er tijd in te investeren? Bedenk dat je per jaar maar een aantal grote projecten aankunt. Welke zijn het belangrijkst? Kies er maximaal vijf. Zet de rest op een lijst voor later. Daar kun je altijd nog aan beginnen als die eerste vijf af zijn. Zet nu bij elk project de actie die je als eerste gaat doen.

3. Formuleer je acties concreet, dus niet ‘meer sporten’, maar elke week twee keer een uur naar fitness op dinsdag om 11.00 uur en op donderdag om 19.00 uur. Dat is helder: dinsdagochtend om half elf moet je je spullen bij elkaar zoeken en naar de sportschool vertrekken. Plan nu voor elk project de eerste actie in met een tijdstip erbij. Zet dit in je agenda.
4.Plan dagelijks maximaal drie belangrijke acties. Begin je dag daarmee. Hou wel rekening met je agenda: als je hele dag al vol gepland is, dan is de kans klein dat je aan andere acties toekomt. Is elke dag vol gepland? Kijk dan of je iets aan je agenda kunt doen (maar dat is weer een ander onderwerp).

Is opruimen een trend?

2010-01-09T09:39:00.000-08:00

Zo aan het begin van het jaar duiken ze altijd weer op: de trendwatchers die ons vertellen wat er in en uit is in het komende jaar. Het is een soort jaarhoroscoop, maar dan niet op basis van de sterren, maar op basis van informatie en intuïtie. En misschien met dezelfde voorspellingskracht, het is maar net of je er in gelooft of niet.

Op zaterdag 2 januari werden er een paar trendwatchers geciteerd in het AD. Trendwatcher Vincent van Dijk zegt onder andere het volgende: ‘2010, weet Van Dijk, wordt het jaar van de grote opruiming. ‘Mensen gaan de boel aan kant maken, zowel op zolder als in hun hoofd. We hebben afschuwelijke jaren van paniekzaaierij, angst en vrees achter de rug. Wat we nu willen, is duidelijkheid, en vooral geen puinhoop en troep meer. Weg ermee! (...) We gaan nu weer naar de vraag wie we zijn. Vertaald in spulletjes: het wordt een lastig jaar voor de Senseo en de Nespresso, en een prima jaar voor de koffiemolen en de filterkoffie.’

Huiselijkheid, kwaliteit, echte ervaringen – het zijn ook woorden die uit de mond rollen van vrijetijdstrendwatcher Goof Lukken.’ Tot zover het AD.

Het is afgelopen met het vluchtgedrag, zeggen ze ook nog. Ik lees dat zo: we gaan weer terug naar de echte spullen, we willen het thuis fijn hebben, maar we hoeven niet zo nodig luxe, nieuwe spullen te hebben. Elders in het artikel staat ook nog dat we weer gewoon aardappels gaan koken.

Kortom: het is schatgraven in je eigen huis en houden wat echt is. Versimpelen kan daarbij ook geen kwaad. We gaan op zoek naar wat echt bij ons hoort. Opruimen van alle andere dingen hoort daar bij. Weg met ingewikkelde en te veel apparaten, recepten met exotische ingrediënten en alle spullen ‘voor de heb’. Materialisme is uit.

Dus als je trendy wilt zijn in 2010 dan ga je opruimen en hou je alleen wat je echt nodig hebt, wat je gebruikt, waar je van geniet en wat mooi is.

Het verschil tussen 0 en 1

2010-01-05T03:03:00.000-08:00

De dag na kerst start ik mijn mailprogramma op en even denk ik dat er iets mis is: ik zie geen enkele mail. Oh ja, dat is waar ook, mijn hele mailbox was leeg. Vlak voor kerst had ik namelijk een cursus gedaan en mijn systeem opgefrist.

Mijn mailbox is meestal tamelijk goed bijgewerkt, maar vaak net niet helemaal leeg. Meestal zit er niet meer mail in dan op mijn scherm past en daar ben ik heel tevreden mee.

Maar het verschil tussen één en geen mail in je inbox is erg groot (een wijsheid van productiviteitsgoeroe David Allen). Dat deed me meteen denken aan het boek Free van Chris Anderson. Op internet zijn veel dingen gratis. Bijvoorbeeld kranten experimenteren wel eens met het vragen van kleine bedragen voor artikelen. En dan hebben we het over 1 cent of minder. Dan koopt dus niemand het meer, hoe weinig dat ook is. Het verschil tussen gratis en niet gratis is enorm groot, hoe klein het verschil objectief ook is.

Het verschil tussen 0 en 1 is dus veel groter dan je zou verwachten op objectieve gronden.

Als iets gratis is, dan willen we het wel, zelfs als we het anders niet zouden willen (zie bijvoorbeeld het boek van Dan Ariely, Waarom we altijd tijd tekort komen). Als iets gewoon geprijsd is, dan maken we een andere afweging en kijken we naar de prijs en de kwaliteit. We kiezen de beste verhouding. Maar gratis of niets, dat heeft een heel ander effect.

Een lege mailbox heeft een bevrijdend effect: alles is ingedeeld. Maar als er 1 mail in je inbox zit, dan kunnen er ook wel 2 mails in of drie. Dat verschil is veel kleiner dan het verschil tussen geen en 1 mail, zoals het verschil tussen 1 cent en
1 euro ook veel kleiner is dan tussen 0 en 1 cent.

En zo werkt het natuurlijk met alles: als er eenmaal 1 krant op je tafel ligt, dan kan daar ook wel een tweede bij. Of een tijdschrift. Als er eenmaal een mapje op je bureau ligt, dan kunnen er ook wel 2 mapjes liggen, als er een glas op je aanrecht staat, dan kan er ook wel een bord bij. Dus als er eenmaal ergens één ding ligt, dan komen daar waarschijnlijk meer dingen bij.

Ik zeg niet dat je nooit ergens iets neer mag leggen, je mag ook best mail in je mailbox hebben, als je die maar een keer per dag leegmaakt. En dat geldt ook voor je tafel en je aanrecht: zorg er voor dat je ze op gezette tijden weer even helemaal leeg maakt, zodat je weer even op nul kunt beginnen.

Wensen voor het nieuwe jaar

2009-12-16T08:30:00.000-08:00

In sommige periodes van je leven is je doel heel helder: je wilt afstuderen en een baan zoeken, je bent je kinderen aan het opvoeden, je wilt die promotie. Maar iedereen heeft ook periodes in zijn leven waarin het minder helder is wat je precies wilt. Het kan je in elke leeftijdscategorie treffen of je het nou dertigersdilemma of midlifecrisis noemt of een andere naam geeft.

De aanleiding kan een grote verandering zijn in je leven. Bij mij was dat een sterfgeval, het kan ook een scheiding zijn. Het hoeft niet eens negatief te zijn: je krijgt een kind of een nieuwe baan, je gaat samenwonen. Sterker nog: er hoeft niet eens een directe aanleiding te zijn, soms lijkt alles goed te gaan en gebeurt en niets dramatisch, maar toch overvalt je dat gevoel: is dit alles?

Opeens zie je het nut niet meer in van datgene waar je zo hard naar gestreefd hebt. Oké, je hebt die baan en die promotie, ‘een kind, een huis een auto en elkaar’ zoals Doe Maar zingt. Maar wat nu?

Dat is schrikken, want dat hoort niet. Je kunt tenslotte alles bereiken en doen wat je maar wilt. Dat heb je je hele leven gehoord, dat schreeuwen alle folders en zelfhulpboeken je toe. Je begint van alles om je heen te verzamelen en gaat activiteiten uitproberen. Er moet toch iets bij zitten dat het voor jou is, waardoor je je beter gaat voelen. En voor je het weet zit je met een huis vol spullen en weet je nog steeds niet wat je wilt. Integendeel, je verwarring neemt alleen maar toe. En alle spullen om je heen weerspiegelen die verwarring. Het is niet alleen een chaos in je hoofd, maar ook in je huis.

Lukraak dingen uitproberen kan je een tijdje bezig houden en sommige mensen vinden misschien datgene wat ze zoeken. Maar die kans is niet zo heel groot. Het is waarschijnlijker dat je alleen maar verder in verwarring raakt en het nu helemaal niet meer weet. Op een dag vind je jezelf verbijsterd terug tussen allemaal spullen waarvan je het nut niet (meer) inziet. Je verwarring wordt weerspiegeld door je huis.

Deze tijd van het jaar is heel geschikt om eens na te denken wat je wilt. We sturen wensen naar anderen, maar wat is eigenlijk je eigen wens? Waar ben je zelf naar op zoek? Als je die vraag kunt beantwoorden, dan weet je ook welke spullen daarbij horen. En wordt het een stuk makkelijker om los te laten wat daar niet bij hoort. Dat wens ik iedereen toe.

Kom je er zelf niet uit? Kijk dan eens op www.ontdekjeopgeruimdezelf.nl.

Je eerste opruimherinnering

2009-12-08T06:53:00.000-08:00

Zijn wij ganzen?
Als een gans uit het ei komt, dan beschouwt hij het eerste wat hij ziet als zijn moeder. Ook als dat een mens is of een ander dier. Bij mensen werkt dat ook een beetje zo: de eerste prijs van een product bepaalt je referentiekader, daar meet je andere prijzen aan af. Je eerste ervaring in een restaurant bepaalt je verwachtingen voor andere restaurants. Dat geldt voor goede en slechte ervaringen. Imprinten noemen psychologen dat.

Ik heb zelf een keer voedselvergiftiging opgelopen door Chinees eten, tenminste dat gaf ik de schuld. Ik heb minstens een jaar geen Chinees gegeten, ook niet uit andere restaurants. Inmiddels ben ik dat gevoel weer kwijt, maar ik ken iemand die in haar jeugd misselijk is geweest na het eten van een mandarijn. Ze eet nog steeds geen mandarijnen.

Als dat voor prijzen geldt en voor eten, waarom zou het dan niet voor opruimen gelden? Dat zou betekenen dat vroege ervaringen met opruimen en schoonmaken je houding er tegenover voor altijd kunnen bepalen.

‘Toevallig’ is mijn eerste herinnering een goede herinnering. In de voorjaarsvakantie ging mijn moeder vaak aan de grote schoonmaak. De radio ging dan hard aan, alles kwam van z’n plek en in mijn herinnering was het een vrolijke boel en rook alles lekker naar sop. Mijn moeder vond het volgens mij helemaal niet zo leuk, maar ik als kind genoot ervan.

Het kan natuurlijk ook zijn dat ik opruimen toen al leuk vond en dat ik er daarom een goede herinnering aan heb. Dat vind ik moeilijk te achterhalen. Maar als ik het toen al leuk vond, dan moet dat ook ergens door komen. Ik kan me bijvoorbeeld niet herinneren dat ik naar mijn kamer werd gestuurd omdat ik ‘moest’ opruimen. Zo heb ik het nooit ervaren, ik werd ook nooit op die manier gestraft. Opruimen hoorde er gewoon bij. Afwassen, ja dat was een taak die mijn zusje en ik moesten delen. Nu heb ik een afwasmachine.

Nou is het natuurlijk niet zo dat zo’n vroege ervaring je hele leven hoeft te bepalen. Je kunt dat best veranderen en zo'n hekel heb ik nou ook weer niet aan afwassen. Maar veranderen lukt pas als je weet dat je een hekel hebt aan opruimen omdat je er vroeger mee gestraft werd of omdat je een andere negatieve herinnering hebt. Ga dus eens na wat er bij jou is ingeprent over opruimen en of dat iets te maken heeft met je huidige ideeën en gevoelens over opruimen. Wie weet is het tijd voor een ander beeld of een ander verhaal dat je jezelf vertelt, zodat je net als ik een positief gevoel kunt hebben bij opruimen.

Opruimen, ideaalbeeld of schrikbeeld?

2009-12-01T02:58:00.000-08:00

Sommige mensen hebben een visioen van een leeg huis. Dat is hun ideaal, dat is wat ze willen bereiken. Nergens liggen losse spullen en er is veel ‘open’ ruimte. Als ze naar hun eigen huis kijken, dan zakt de moed ze al meteen in de schoenen. Dat ligt zover van dat ideaal af. Hoe krijgen ze dat ooit voor elkaar?

Vaak komt dat ideaalbeeld uit tijdschriften of van zeer opgeruimde buren of familieleden. Natuurlijk is een tijdschrifthuis geen echt huis. Daar woont niemand, komt niemand met natte schoenen en tassen naar binnen lopen, daar komt niet dagelijks een stapel post naar binnen. Daar wordt niet gekookt. Kortom, dat is geen beeld wat je zelf kunt realiseren.

Maar dan die buren of familieleden. Die lukt het toch ook? Vergis je niet, die buren of familieleden hebben misschien wel heel erg hard gewerkt om het zo opgeruimd te maken als jij komt. Dat zie je niet.

Veel mensen denken: om zo opgeruimd te zijn, dan moet je er wel altijd mee bezig zijn. En dat willen de meeste mensen niet. Het resultaat is vaak dat je dan maar helemaal niet meer op gaat ruimen. Je ideaalbeeld is immers toch niet bereikbaar.

Inderdaad, het ideaalbeeld van een leeg huis is niet realistisch. Waar geleefd wordt, daar kun je meestal ook zien dat er geleefd wordt. En dat is prima. De krant van vandaag mag best op tafel liggen en als je net koffie hebt gedronken, dan staan er kopjes op tafel of in de keuken.

De kunst is om beide extremen los te laten. Je hoeft geen leeg huis uit een reclamefolder te hebben. Maar het alternatief is niet een vol huis met overal stapels en onafgemaakte zaken. Het alternatief is een huis dat overzichtelijk is en waar je dagelijks de spullen op hun plek kunt leggen. Je hoeft echt niet voortdurend bezig te zijn met opruimen en krampachtig elk dingetje meteen op z’n plek te leggen.

Als je je aan twee regels houdt dan kun je je huis prima bijhouden. De eerste regel is om aan het eind van elke klus je spullen terug te leggen. En de tweede regel is om dagelijks wat tijd te nemen om alle achtergebleven spullen weer op hun plek te leggen. Dan kun je je huis gebruiken waar het voor bedoeld is: ontspannen, leven en je thuis voelen.

Overwin je spullen

2009-11-25T06:24:00.000-08:00

Op 20 november zag ik Lenette van Dongen. In haar voorstelling vertelt ze hoe ze haar kelder opruimt. Ze vindt daar allerlei spullen van vroeger, maar ook dingen die ze ooit gekocht heeft, maar nooit gebruikt. Dingen die bij een idee horen dat ze over zichzelf had.

Nu ze vijftig is geworden is ze er aan toe om dat idee los te laten. De dromen die zo ooit had over wie ze zou willen zijn of zou moeten zijn. De voornemens om toch echt te gaan kalligraferen. Ze ontdekt tijdens het opruimen welke ideeën en beelden daar achter zaten. Van Dongen in het AD van 18 november 2009: 'Het opruimen was begonnen als iets praktisch, maar ik merkte dat het een enorme impact had. Al die dingen uit je verleden die daar staan te versloffen, daar zitten allemaal dromen achter, voornemens voor wat je ooit nog allemaal wilde gaan doen.'

Het kalligraferen blijkt een heel droombeeld te vertegenwoordigen over zelf gekalligrafeerde uitnodigingen voor dineetjes van 7 gangen. En de broodbakmachine vertegenwoordigt het idee van de oermoeder die haar eigen brood bakt en haar eigen jam maakt.

Natuurlijk is dat er allemaal nooit van gekomen, kon ze al die verwachtingen van zichzelf onmogelijk waarmaken. Als ze besluit al die dingen weg te doen, dan zegt ze ook de voornemens vaarwel en dat voelt voor Lenette als een overwinning. Vandaar dat het programma ook genoemd is naar de godin van de overwinning, Niké.

Behalve de spullen en de goede voornemens die daar bij horen, laat ze nog veel meer illusies los, de voorstelling gaat over meer dan opruimen. Maar juist daarom komt het thema zo mooi naar voren: het gaat ook niet om de spullen, maar om waar die spullen voor staan. De voornemens, dromen en illusies die er bij horen. Eerder noemde ik dat wensspullen.

Lenette van Dongen trekt zich van niemand meer iets aan. Na het opruimen heeft ze een goede bui gekregen en die houdt ze nou eens helemaal voor zichzelf. Heerlijk.

Als je moeite hebt met spullen loslaten en om jezelf wilt lachen, dan is dit programma een echte aanrader.

Maak je keuken feestdagenklaar

2009-11-15T08:22:00.000-08:00

3 acties om je keuken feestdagenklaar te maken

Met de feestdagen in aantocht, is het handig om wat extra aandacht te besteden aan de keuken. Daarom deze maand 3 acties die je meer ruimte geven in de keuken:

1.Doe ongebruikte apparaten weg, die nemen alleen maar ruimte in, in je kastjes en op het aanrecht. Denk aan pasta- en broodbakmachines, die grill of dat gourmetstel. Doneer ze aan een tweedehandswinkel, geef ze weg op gratisaftehalen.nl of verkoop ze op marktplaats.nl. Kijk ook of je ongebruikt servies, pannen of bestek hebt. Doe dat ook weg. En dat geldt ook voor alles waar een hoekje af is of een accessoire ontbreekt.

2.Inventariseer je voorraadkast. Doe dat plank voor plank. Haal alles per plank er uit. Als je lades met voorraad hebt, neem die dan ook mee. Als de datum verlopen is, doe je het natuurlijk weg. Met de rest kun je de komende tijd gaan koken, dat ruimt lekker op. Vergeet ook je kruiden niet. Kom je een ingrediënt tegen en weet je niet wat je ermee moet? Zoek even op internet en je hebt in een mum van tijd een recept gevonden. Tik gewoon in: recept met en dan het ingrediënt en je krijgt een overvloed aan mogelijkheden.

Als je nog zin hebt, kun je hetzelfde doen met je vriezer.

3.Kijk eens omhoog: maak de bovenkant van je kastjes en de koelkast schoon. Leg er vervolgens kranten of bakpapier op, zo hoef je nooit meer de bovenkanten schoon te maken, alleen nog maar het papier te vervangen. Eventuele bakactiviteiten voor de feestdagen laten dan geen vette sporen na (oliebollen!).

Ruim je huis op en wordt een beter mens (en andere gevonden voorwerpen)

2009-11-11T05:23:00.000-08:00

Niet alleen voel je je fijner in een opgeruimd, fris ruikend huis, je wordt er ook hulpvaardiger van. Dat meldt Psychological Science binnenkort.

Proefpersonen moesten geld verdelen tussen een kamergenoot en henzelf. In een fris ruikende kamer verdeelden ze het bijna gelijk, ze hielden maar een beetje extra voor zichzelf. In een smoezelige kamer gaven ze veel minder aan de andere persoon.

Ook waren ze eerder bereid zich in te zetten voor een goed doel of hier geld aan te geven. Een schoon, fris ruikend huis maakt je dus socialer.

Bron: Trouw, 28 oktober 2009

Avonddienst brengt stress, maar ook creativiteit

Sociologe Melinda Mills heeft onderzocht wat onregelmatige diensten betekenen voor je gezinsleven. Ze vond dat het stress oplevert, maar ook dat er vaak creatieve oplossingen worden gevonden.

De stress ontstaat omdat degene die avond- en nachtdiensten heeft dingen mist: met het hele gezin eten is vaak moeilijk, je mist verjaardagsfeestjes en een sociaal leven is in het algemeen moeilijker. Ook levert het discussies op met de partner.

De andere kant is dat mensen vaak bewust kiezen voor onregelmatige diensten, zodat ze elkaar af kunnen wisselen in de zorg voor de kinderen. En dan eet je ’s avonds niet samen, dan doe je dat toch gewoon tijdens de lunch? En een kinderfeestje hoef je toch niet altijd ’s middags te houden? ’s Ochtends kan dat ook prima. Kortom, deze mensen stappen uit het vaste patroon en vinden een oplossing die bij hun past.

Bron: NRC Handelsblad, 24 en 25 oktober 2009

Een nieuwe gewoonte leren duurt gemiddeld 9 weken

Had je goede voornemens na de vakantie? En heb je net geconstateerd dat het weer niet gelukt is? Geef het niet op, want het duurt gemiddeld 9 weken voordat nieuw gedrag een automatisme is geworden. En het is nu zo’n 9 weken na de vakantie. Maar die 9 weken is een gemiddelde en daar zitten ook mensen tussen die het in drie weken onder de knie krijgen. Bij de meeste mensen duurt het 3 tot 6 maanden voordat een gewoonte is ingesleten. De omslag kan dus nog komen. Gewoon weer verder gaan met sporten, opruimen, rustiger aan doen, dus. En denk hier aan als je een goed voornemen voor het nieuwe jaar maakt. Lijkt me ook een goede reden om het tot één voornemen te beperken, dat kost al genoeg energie.

Bron: Psychologie Magazine, november 2009

Leergeld

2009-11-05T10:53:00.000-08:00

Het Nibud heeft onderzocht hoe ouders hun kinderen voorbereiden op financiële zelfstandigheid. Daaruit blijkt dat ouders dat vaak lastig vinden. En dat terwijl juist kinderen tot hun achttiende jaar voorbereid moeten worden op financiële zelfstandigheid. Na hun achttiende mogen en kunnen ze namelijk opeens veel meer. Daarom is het van belang dat ze tot die tijd kunnen experimenteren zonder al te grote gevolgen.

Dat doe je door je kind zakgeld te geven. Dat kan al vanaf 6 jaar, volgens het Nibud. Op die manier leren kinderen de waarde van geld en ook dat het handig is om je geld op te sparen om iets groters te kopen.

Vanaf 12 jaar kun je kleedgeld introduceren. Het is van belang om dan af te spreken wat het kind zelf betaalt van dat geld en je daar ook aan te houden. Dus als de afspraak is dat je kind zelf broeken koopt, dan koop je geen broeken. Ook als je zoon of dochter alles uitgeeft aan iets anders. Het is juist van belang dat je kind ervaart dat dat consequenties heeft, dat je geld maar één keer uit kunt geven. En tegenwoordig is het echt niet zo dat kinderen dan niets meer hebben om aan te trekken (ook al vinden ze zelf misschien van wel). Slechts dertig procent van alle ouders geeft trouwens kleedgeld, de rest betaalt gewoon alle kleding voor hun kinderen.

Hetzelfde geldt voor de mobiele telefoon. Veel ouders betalen die helemaal voor hun kinderen. Dat komt ook omdat kinderen onder de 18 zelf geen abonnement mogen afsluiten. Het geld wordt dus toch al bij de ouders afgeschreven. Veel ouders vangen dit wel op met prepaidabonnementen: daarmee is het belgedrag begrensd en kunnen ze hun kinderen makkelijker later betalen voor een kaart. Toch springen de meeste ouders bij als de kinderen meer bellen dan afgesproken.

Het Nibud ziet zakgeld, kleedgeld en geld voor de mobiel als leergeld. Maar als ouders steeds bijspringen of alles betalen, dan leren kinderen niet omgaan met een beperkt budget. Ook mogen kinderen tussen de 16 en de 18 van hun ouders nog niet internetbankieren, terwijl ze vanaf hun achttiende zelf financieel aansprakelijk zijn.

Het advies is dus: geef kinderen langzamerhand steeds meer verantwoordelijkheid, te beginnen met zakgeld vanaf 6 jaar en kleedgeld vanaf 12 jaar. Maak duidelijke afspraken wat je kind zelf betaalt en hou je daar aan. Laat ze gewoon zelf beslissen waar ze dat aan uit geven. Laat ze fouten maken, nu het nog veilig kan. Daar hebben ze later alleen maar profijt van.

Meer info, een test, een voorleesboek en een gratis telefoonnummer: www.nibud.nl.

Wat zijn jouw wensspullen?

2009-11-01T05:51:00.000-08:00

Als je veel spullen in huis hebt, dan is de kans groot dat daar wensspullen bij zitten. Wensspullen zijn spullen die horen bij een project of een activiteit die je graag zou willen doen. Vaak heb je ze al lang in huis, omdat het er maar niet van komt om het ook echt te gaan doen.

Typische wensspullen zijn fitnessapparaten, hobbyspullen en gereedschap. Vaak heb je er ook (te) veel van. Als je maar dat apparaat had, dan zou je wel gaan sporten. En als je maar eenmaal alles had om te gaan breien, schilderen, scrapboeken enz. dan zou je het wel gaan doen. Als je maar eenmaal het juiste gereedschap had dan zou je die vloer wel gaan leggen, dat kastje wel gaan maken.

In feite verwar je de activiteit met de spullen. Je denkt dat je het gaat doen als je de spullen maar hebt. In werkelijkheid is het natuurlijk andersom: als je iets graag wilt, dan doe je het gewoon, ook als je niet de perfecte apparaten hebt, als je niet alle kleuren verf, draad of papier hebt.

Maar je doet het maar niet en de spullen staan te verstoffen. Waarom? Het is iets waarvan je vindt dat je het ‘zou moeten’ doen, zoals sporten. Het is iets wat je jezelf ziet doen als je maar tijd zou hebben. Je ziet jezelf al knus zitten op een winteravond met je borduurwerk. Of het lijkt je handig om zelf te klussen, dat zou zo fijn zijn.

Bij dat alles vergeet je even dat het niks voor jou is om te handwerken of te klussen. Alleen sporten vind je erg saai en een keukenprins(es) ben je nooit geweest, je bent meer van de kant-en-klaar maaltijden.

Maar de wensspullen staan wel ergens symbool voor. Het is niet voor niks dat je ze gekocht hebt. Je wilt wel degelijk iets: je wilt vaker bewegen, je gezonder voelen, meer knusheid, je huis opknappen. Alleen deze spullen zijn daar duidelijk niet het goede middel voor. Dat blijkt wel uit het stof dat er op zit.

Bedenk dus welke wens je met die spullen wilde vervullen. Kijk dan of je op een andere manier die wens kunt vervullen. Bewegen kan ook door te wandelen of aan yoga te doen. Het is ook knus om samen een boek te lezen bij kaarslicht of uit eten te gaan. Je huis opknappen kun je ook laten doen door een handig familielid.

Val niet in dezelfde valkuil, koop geen nieuwe spullen, maar ga eerst iets uitproberen. Als het bevalt kun je altijd nog goede spullen kopen. Doe dus eerst voordat je koopt. Als je een goede manier vindt om je wens te vervullen, dan heb je al die ongebruikte spullen daar niet meer voor nodig. Dat ruimt lekker op.

Meer weten over handig kiezen? Kom naar de Themaworkhsop Van keuzestress naar keuzevrijheid op 26 november 2009. Meer informatie op www.opgeruimdorganizing.nl onder workshops.

Sinterklaas duurder uit?

2009-10-27T04:34:00.000-07:00

Het is nu al duidelijk dat Sinterklaas dit jaar duurder uit zal zijn. Populair speelgoed kost 10 tot 20 procent meer dan in 2008. Dat las ik in het AD van afgelopen zaterdag, 24 oktober 2009.

Het AD heeft de folders van 2008 en 2009 naast elkaar gelegd en ziet dat bordspellen, playmobil en ander speelgoed duurder zijn geworden. De producenten geven de schuld aan hogere inkooptarieven: de Chinezen zijn niet meer zo goedkoop als ze waren en toen het speelgoed werd besteld was de olieprijs nog hoog (waardoor plastic duurder is).

Het is natuurlijk leuk als kop om dan te concluderen dat Sinterklaas duurder uit zal zijn. Maar dat lijkt me niet altijd waar. Ik denk dat Sinterklaas een budget heeft voor wat hij uitgeeft. En dus zal hij minder of andere cadeaus kopen en niet meer uitgeven.

Zo’n artikel maakt het wel duidelijk dat de inkooppiet dit jaar extra goed op moet letten. Misschien koopt hij meer kleine doosjes lego dan vorig jaar. Of één groot cadeau in plaats van twee. Maar ik denk dat de Sint verstandig genoeg is om hier doorheen te kijken. Hij laat zich niet gek maken, hij gaat voor kwaliteit, niet kwantiteit. Dus de Sint is niet duurder uit en de Kerstman ook niet. Eerder zullen de speelgoedwinkels wat minder verkopen.

6 Tips voor handig e-mailgebruik

2009-10-15T10:33:00.000-07:00

De volgende zes tips helpen je om handiger om te gaan met je mail, zodat je er minder tijd aan hoeft te besteden:

1. Werk je mail efficiënt af
Bedenk of je een mailtje binnen 2 minuten kunt afhandelen. Zo ja: doe het meteen. Zo nee: zet het in een mapje actie of lezen en doe het later. Zo kun je snel je mail afhandelen.

2. Zet je mailprogramma uit
Begin de dag met een grote klus en open je mail niet meteen. Of: zet de mail uit als je met een niet-storenklus bezig bent. Dit vind ik zelf ontzettend moeilijk, maar als je het doet, dan voel je je echt enorm productief.

3.Lees niet de hele dag mail
Reserveer elke dag een paar momenten om je mail te lezen en bij te werken, bijvoorbeeld na de lunch (om er weer in te komen) en aan het einde van de dag. Mail is meestal niet urgent, dus je hoeft niet snel te reageren. Als het wel urgent is, dan bellen mensen wel. Zet het eventueel in je taken, dan waarschuwt Outlook je automatisch.

4. Laat je niet afleiden door nieuwe mail
Zet het waarschuwingsballonnetje en -geluid uit en eventueel ook het envelopje. Dat leidt enorm af! En de neiging om even te gaan lezen wordt alleen maar groter. Elke keer als je uit de concentratie bent kost het 10 minuten tot een kwartier om weer te beginnen. Zet je e-mailnotificatie uit via Extra, Opties, E-mailopties, Geavanceerde opties.

5. Laat je mailprogramma je helpen
Moet je op een bepaalde dag iets doen met een mail? Voeg een herinnering toe. Open de mail, klik op actie, vervolgens op opvolgen en dan op herinnering toevoegen. Je wordt automatisch op de gewenste tijd aan de mail herinnerd. Hou er wel rekening mee dat je mail niet altijd aan staat (tip 3) en zorg dat je op tijd gewaarschuwd wordt.

6. Zorg dat je makkelijk kunt zoeken en vinden
Geef mails die je makkelijk wilt kunnen terugvinden een herkenbare naam. Open het bericht en klik in de menubalk op Bewerken en daarna op Bericht bewerken. Je kunt nu het onderwerp herschrijven en ook de mail zelf kun je wijzigen: haal tekst wel of voeg notities toe.

De specifieke aanwijzingen over de instellingen gaan over Outlook, maar je kunt ze natuurlijk ook toepassen in andere mailprogramma’s.

Wat is jouw doel?

2009-09-30T11:10:00.000-07:00

Kiezen is voor veel mensen lastig. Ze vinden veel dingen leuk en verzamelen daar spullen bij. En ze willen niets weg doen, ‘want dan heb ik het de volgende week net nodig’, hoor ik vaak.

Daar zijn rationele argumenten tegen in te brengen. Meestal lijkt het maar zo dat je ze vlak daarna nodig hebt. Je doet misschien vijftig dingen weg en één daarvan zou je inderdaad even later kunnen gebruiken. De andere 49 dus niet. Meestal zou je dat ene ding gebruiken voor iemand anders. En kun je het bovendien gemakkelijk vervangen. Die ene keer dat je misgreep onthou je wel.

Dat maakt de keuze niet gemakkelijker. Het gevoel blijft dat je het maar nooit weet en dat je dus beter alles kunt bewaren. Vervolgens zit je wel met een vol huis en dat is ook weer niet handig. Kijken of je iets ooit nodig zou kunnen hebben is dus geen handige manier van kiezen. De meeste dingen zou je ooit nog wel eens misschien nodig kunnen hebben.

Dus hoe kies je dan wel? Door te kijken wat er bij je past. Je tilt als het ware de keuze een niveau hoger door te kijken wie jij bent op dit moment in je leven. Wat zijn de dingen die daar bij horen?

De vraag ‘wat hoort bij mij?’ kan heel wat oproepen. Het gaat dan niet meer over de spullen, maar over jou. Wat wil jij eigenlijk? Wat is de reden dat je wilt opruimen? Wat wil je er mee bereiken?

Misschien wil je een rustplaats creëren in je huis, zodat je bij kunt komen van je drukke leven. Dan heb je een plek nodig met weinig prikkels, waar je tot jezelf kunt komen. Maar het kan net zo goed dat je juist een huis wilt waar iedereen kan binnenvallen en waar het gezellig rommelig is. Of waar je je hobby’s kunt uitoefenen.

Bij mezelf zie ik dat mijn werkkamer langzaam verandert naarmate ik langer bezig ben met mijn bedrijf. Ik maak steeds meer ruimte voor mijn bedrijf. Dat betekent dat spullen van mijn vroegere studie moeten wijken, maar ook van mijn vorige baan. Ook verzamel ik alleen nog artikelen die met organizing te maken hebben. Van mijn andere interesses blijft maar een handjevol over.

Overigens merk ik daarnaast dat ik nu weer toe ben aan een hobby. Ik ben de afgelopen jaren bijna fulltime bezig geweest met mijn bedrijf en ik kijk nu uit naar wat ik naast mijn bedrijf wil doen. Daar ben ik nu ruimte voor aan het maken door allerlei dingen op te ruimen. En zo blijft alles in beweging naarmate je thema verandert.

Als je merkt dat praktische tips je niet helpen, dan is het ook voor jou tijd om op zoek te gaan naar je thema. Als je weet waar je naar op zoek bent, dan weet je ook welke spullen daar bij horen. Ontdek je opgeruimde zelf helpt je om je thema te vinden. Dat is een onderwerp dat vooral aan de orde komt op de eerste dag van de workshop op 10 oktober 2009. Je kunt je voor deze eerste dag apart inschrijven. Voor meer informatie ga naar www.ontdekjeopgeruimdezelf.nl.

De latte-factor

2009-09-28T08:35:00.000-07:00

Afgelopen week was ik in Sevilla en daar waren een stuk of vier vestigingen van Starbucks. In Nederland kun je maar op een paar plaatsen naar deze Amerikaanse koffieketen en nog niet in Rotterdam. De hoogste tijd dus om een paar lattes, mokka’s en andere smaken uit te testen. Bovendien was het er lekker koel.

Nu was ik met vakantie en dan let ik wat minder op prijzen, maar een bekertje koffie voor vier euro is eigenlijk wel een beetje veel. Je kunt wel een espresso krijgen voor 1,70, maar veel minder wordt het niet. En wat heb je dan helemaal, een klein beetje koffie.

Amerikanen noemen dat de ´latte-factor´: als je elke dag naar Starbucks gaat geef je ongemerkt flinke bedragen uit. Want het blijft natuurlijk niet bij alleen een espresso, je wilt een cappuccino met een extra shot espresso (anders is het erg slappe koffie) of mokka, slagroom of iets anders lekkers. Je kunt een hoop bezuinigen door dat soort kleine uitgaven te beperken.

De consumentenbond heeft net uitgerekend wat onze koffie thuis kost (zie hun gids van oktober). Dat varieert van 3 cent voor oploskoffie en 4 cent voor filterkoffie, tot 6 tot 12 cent voor Senseo en 33 cent voor Nespresso. Toch nog altijd een stuk goedkoper dan Starbucks. Maar dan heb je er natuurlijk geen airconditioning en loungebanken bij.

Gevonden voorwerpen (2)

2009-09-18T03:32:00.000-07:00

Onlangs was ik mijn bakje met acties aan het uitmesten. Tijdens het opruimen kwam ik een aantal korte berichten tegen, die ik bewaard had om over te bloggen. Stuk voor stuk te kort voor een hele column, maar toch leuk genoeg om te vermelden.

Veel gekocht = lekker
Misschien ken je het fenomeen dat lege terrassen opeens vol kunnen lopen als er een paar mensen gaat zitten. Mensen zijn kuddedieren en dat geldt ook in de supermarkt, zo schrijft Dr. Erica van Herpen. Mensen die wijn kopen in de supermarkt kopen het liefst een wijn die bijna op is, ‘want zoveel mensen hebben die gekocht, die zal dus wel goed zijn’. Dit geldt dan vooral voor producten waarvan we de kwaliteit moeilijk in kunnen schatten, zoals wijn (en restaurants). Soms is het dus handig om je schappen niet te snel bij te vullen. Of, als je consument bent om je daar niet door te laten (mis)leiden?

Ga niet winkelen als je honger hebt
Dat is een bekend advies. Nu is het ook bewezen: als je gemotiveerd bent voor een bepaald gedrag, dan neem je nuttige voorwerpen (voor dat gedrag) groter waar dan andere voorwerpen. Mensen die graag willen drinken schatten een glas water groter in dan mensen die geen behoefte hebben aan water. Zou je dan ook kleinere hoeveelheden gaan kopen als je honger hebt, omdat je dat gebak of die chocoladereep groter inschat? Op de één of andere manier betwijfel ik dat.

Helper’s high
Als je aardig bent voor anderen ga je jezelf ook beter voelen. Helper’s high noemen ze dat. Dus als je minder goed voelt, doe dan eens iets aardigs voor een ander: geef een compliment, bedank iemand ergens voor, wees nieuwsgierig en stel vragen en luister met aandacht, oordeel niet en toon medeleven. Kortom: richt je op een ander en je eigen problemen verdwijnen even naar de achtergrond.

Drie manieren om in actie te komen

2009-09-15T10:49:00.000-07:00

Zo vlak na de vakantie kan het lastig zijn om weer in actie te komen. Je leest er misschien over, zoals in deze nieuwsbrief en je maakt een actielijst of je denkt aan alles wat je nog moet doen. Maar daarmee ben je nog niet in beweging gekomen.

Het kan een valkuil zijn: lezen over opruimen of lijstjes maken, maar niet in actie komen. In feite is het een soort uitstelgedrag: in plaats van aan de slag te gaan, lees je er nog maar eens over of zet je je actie nog maar eens op een rijtje.

Dat is hetzelfde als leren fietsen zonder ooit op een fiets te gaan zitten. Je leert geen fietsen door er over te lezen of door alle onderdelen van een fiets te analyseren. Je leert fietsen door het te doen. Misschien heb je eerst wat hulp nodig, bijvoorbeeld van zijwieltjes of val je een paar keer. Na een tijdje gaat het vanzelf beter en kun je fietsen zonder hulp en zonder vallen.

Met opruimen is het niet anders. Wat er nodig is, is dat je daadwerkelijk in actie komt, iets doet. Dan verandert er pas iets. Daarom vraag ik je deze keer om na te gaan welke actie jij hebt uitgesteld? Welk project ben je niet gestart? Waarover ben je aan het lezen zonder echt iets te doen? Waarvan maak jij steeds lijstjes zonder in actie te komen?

Om op gang te komen geef ik je drie manieren om in actie te komen, de zijwieltjes als het ware:

1. Bedenk wat de eerste actie is.
Wat kun je vandaag nog doen om dichter bij je doel te komen? Bij voorkeur is dit iets wat je vijf minuten tot maximaal een kwartier kost. Zet alleen die eerste stap en kijk dan verder. Als je nog onzeker bent over wat je moet doen: vraag iemand om advies.

2. Zorg dat je de juiste spullen in huis hebt
Weet je niet zeker of je alles wat je nodig hebt in huis hebt? Ga dan na wat je nog mist en zorg dat je het aanschaft of ergens leent. Dat is je eerste actie. En als je eenmaal alles in huis hebt, leg dan alles alvast klaar, dan kun je tenminste zien wat je hebt. Tsja, als je dat gedaan hebt, dan kun je natuurlijk net zo goed gewoon beginnen.

3. Experimenteer
Het is lastig om aan een groot project te beginnen en ook om uit een hoop mogelijkheden te kiezen. Dat is allemaal nog veel moeilijker als je het gevoel hebt dat er veel van afhangt. Zie het dus als een experiment: je probeert gewoon wat en dan zie je wel wat er van komt. Of kies een bepaald thema voor de komende maand. Daar ga je je deze maand mee bezig houden, daarna ga je weer iets anders doen. Je kiest helemaal niet echt, je probeert gewoon wat uit.

En als je eens van de ‘opruimfiets’ afvalt, geen punt, dan stap je gewoon weer op. Zoek de hulp die bij je past en blijf oefenen. Opruimen wordt dan uiteindelijk net zo vanzelfsprekend als fietsen.

Behoefte aan een opstapje? Doe de Organizingscan

In twee uur specifieke tips en een stappenplan voor maar 95 euro.
Je wilt best zelf aan de slag, maar je weet niet goed waar te beginnen en welke stappen je moet nemen? Dan biedt de Organizingscan een oplossing: in twee uur lopen we samen je huis en/of kantoor door. Ik geef je op dat moment meteen een aantal tips, zodat je meteen aan de slag kunt.

Daarnaast krijg je achteraf van mij een uitgebreide rapportage, met daarin tips die speciaal op jou van toepassing zijn en een persoonlijk stappenplan waarmee je aan de slag kunt.

Je kunt de Organizingscan ook zakelijk inzetten, dan betaal je € 160,- voor twee uur, inclusief rapportage. Buiten Rotterdam bereken ik reiskosten.

Blauwe woensdag

2009-09-09T03:39:00.000-07:00

Hebben we ons net wijs laten maken dat de derde maandag in januari de meest depri dag van het jaar is, komen er een paar wiskundigen met het nieuws dat maandagblues niet bestaat.

Peter Dodds en Christopher Danforth hebben vier jaar lang 2,4 miljoen blogs en – het laatste jaar – tweets gescoord op hun geluksgevoel. Maandag zijn we nog volop met het weekend bezig en zijn de blogjes best vrolijk van toon. Woensdag is het afgelopen weekend ver weg en het komende weekend blijkbaar ook, dan zijn we het ongelukkigst.

Het gaat hier natuurlijk meer om de stemming van de dag en niet om levensvoldoening in het algemeen.

Dus als je je vandaag een beetje depri voelt, dan kun je gewoon de dag van de week de schuld geven, desnoods op maandag en op woensdag.

Zullen we er maar gewoon mee ophouden en er elke dag gewoon iets leuks van maken?

Bron: De Pers 26 augustus 2009

Gevonden voorwerpen (1)

2009-09-07T07:05:00.000-07:00

Onlangs was ik mijn bakje met acties aan het uitmesten. Een organizer is ook maar een mens, dus ook bij mij ligt daar vaak meer in dan ik zou willen en ook ik hou dat bakje vaak een paar weken of langer niet bij. Tijdens het opruimen kwam ik een aantal korte berichten tegen, die ik bewaard had om over te bloggen. Stuk voor stuk te kort voor een hele column, maar toch leuk genoeg om te vermelden:

Productiever door muziek
Luisteren naar barokmuziek maakt mensen productiever, zelfs als je helemaal niet van deze muziek houdt. Het ritme loopt parallel met onze hartslag en brengt ons daarom in de alfastaat. In die staat zijn we tegelijk ontspannen en alert en dan kun je je beter concentreren. Brainstudio heet daarom een site waar je gratis naar deze muziek kunt luisteren: BrainRadio.nl.

Meevallers geven stress
Als er iets onverwachts gebeurt, dan geeft dat stress, zelfs als het iets positiefs is. Daarop promoveerde Marret Noorderwier een tijdje geleden. Een stukje kaas dat marsepein blijkt te zijn, vind je in eerste instantie vies, zelfs als je van marsepein houdt. Gewoon omdat het iets totaal anders is dan je gedacht had. Als je iets gaat kopen en dat blijkt veel goedkoper dan je dacht, dan is je eerste reactie negatief, pas in tweede instantie zie je de voordelen. Mensen die aan structuur hechten hebben hier meer last van dan meer losse, chaotische mensen. En als je het heel druk hebt in je hoofd, dan kun je je ook minder snel aanpassen.

Dus hou je to do lijst overzichtelijk, doe één ding tegelijk en ontspan en je kunt gemakkelijker omgaan met nieuwe, onverwachte dingen, positief en negatief?

Low impact man
In Vlaanderen is het een begrip: de low impact man Steven Vromman die zijn ecologische voetafdruk zo klein mogelijk probeert te maken. Hij heeft alle luxe overboord gegooid en halveerde zijn stroomverbruik, zijn gasverbruik nam met tweederde af en zijn waterverbruik met 55 procent. Hij wekt onder andere zelf zijn stroom op met een rollerfiets en gebruikt regenwater, zelfs om te douchen. Uitgeverij van Halewijkck gaf het boek uit met als titel low impact man.

Na de vakantie doe ik het allemaal anders

2009-09-03T10:36:00.000-07:00

Dacht je dat ook in de vakantie? Als ik terugkom dan ga ik het helemaal anders doen! Ik ga een boek schrijven, een eigen bedrijf beginnen, mijn baas/collega aanspreken op zijn/haar vervelende gedrag, geen extra klussen meer aannemen, meer tijd aan mijn familie besteden, etc.

Of je hebt je voorgenomen nu toch eindelijk je werkkamer eens op te ruimen of je administratie uit te zoeken en bij te houden. Dat kan natuurlijk ook.

Nu je terugbent en je bekijkt die gedachten nog eens in het nuchtere Hollandse licht, zakt de moed je alweer in de schoenen. Want hoe doe je dat dan? Hoe ga je dat voor elkaar krijgen?

Je twijfelt alweer. Dat mag, misschien was het toch niet zo’n goed voornemen. Maar als het iets is wat je al langer dwars zat of bezighoudt, dan is het misschien tijd om te onderzoeken hoe je het voor elkaar gaat krijgen.

En voor je het weet zit je alweer in het vertrouwde ritme en is er niets veranderd. Ook dat is de kracht van gewoonten. Het overgrote gedeelte van ons gedrag bestaat uit gewoonten en die helpen niet altijd om je doelen te bereiken.

Als het je gewoonte is om ja te zeggen als je baas je vraagt extra werk te doen, dan heb je dat zo weer gedaan, ook al had je je nog zo voorgenomen om dat niet te doen.

Je kunt gewoontes veranderen. Maar dat lukt alleen als je je voorbereidt. Bedenk dus van te voren wat je gaat zeggen als je baas aan je bureau staat met die haastklus. Oefen het voor de spiegel, met je partner of je coach.

Vraag altijd hoe belangrijk de klus is? Moet het nu, vandaag nog af? Wat gebeurt er als je het niet doet? Hoe erg is dat? Misschien zeg je dan nog steeds ja, maar in elk geval zeg je niet meer onmiddellijk ja, zonder nadenken.

Bekijk je voornemens nog eens. Zijn het wezenlijke wensen? Kijk dan hoe je ze kunt realiseren. Is er een kleine stap die je kunt nemen om dichterbij je wens of doel te komen? Misschien zie je het niet zitten om een boek te schrijven, maar vind je het wel leuk om een weblog te beginnen over een bepaald onderwerp?

Breek met je gewoontes en doe eens iets nieuws na de vakantie.
Kijk of je één wens dichterbij kunt brengen.

Hoeveel discipline heb je nodig?

2009-09-01T05:27:00.000-07:00

‘Ik heb gewoon niet voldoende discipline’ of ‘ik ben eigenlijk gewoon te lui’ om op te ruimen. Dat zijn uitspraken die ik vaak hoor. Deze zelfde mensen vertellen me vervolgens wat ze allemaal doen: een baan, zorg voor kinderen en/of ouders, misschien een vereniging waarvoor ze actief zijn of een opleiding die ze volgen. Dat klinkt mij dan niet erg lui in de oren.

Het is dan ook geen luiheid wat deze mensen er van weerhoudt om georganiseerd te zijn. Discipline hebben ze genoeg. Maar discipline is eindig. Je hebt er maar een beperkte hoeveelheid van. Denk aan de uitspraak ‘de boog kan niet altijd gespannen zijn’. Die geldt hier. Dus als je de hele dag actief bent met allerlei dingen die ‘moeten’ dan is het aan het einde van de dag gewoon op.

Hier is een leuk experiment mee gedaan. Stel er zijn twee groepen mensen. Die zitten in een kamer met chocoladekoekjes en radijsjes. Het is de bedoeling dat ze de radijsjes gaan beoordelen op smaak. De ene groep mag best een koekje nemen. De andere groep mag absoluut niet aan de koekjes komen, dat zou de smaak van de radijsjes bederven.

Daarna gaan beide groepen een lastige puzzel oplossen. Wat blijkt? Degenen die niet van de koekjes mochten eten blijven langer proberen om de puzzel op te lossen dan degenen die dat niet mochten. Van de koekjes afblijven kostte al een flinke hoeveelheid wilskracht. En daarna was er gewoon niet meer genoeg over voor de puzzel.

Kortom, als je hele dag vol zit met allerlei verplichtingen, dan is het logisch dat je ’s avonds niet meer toekomt aan opruimen. En als je hele week al vol zit, dan lukt dat in het weekend niet. Je hebt dan gewoon tijd nodig om je batterij met wilskracht op te laden.

Er zijn een paar manieren om te zorgen dat je toch aan de slag gaat:

1.Neem pauze.
Als je het druk hebt, begin dan met een pauze. Daarmee laad je je batterij op.

2.Gewoontes helpen je als je wilskracht op is.
Als het je gewoonte is om elke avond even door je huis te lopen om losliggende spullen op te ruimen, dan heb je daar geen wilskracht meer voor nodig. Je doet het gewoon zonder er bij na te denken.

3.Weet waarvoor je het doet
Als je een doel hebt om op te ruimen, dan heb je er minder wilskracht voor nodig, je weet waarvoor je het doet. Dus als je ruimte aan het maken bent voor je studie of om te mediteren, dan is dat gemakkelijker dan opruimen ‘omdat dat nou eenmaal moet’. Denk aan je doel, verbind je er mee voordat je aan het opruimen slaat, dat maakt het gemakkelijker.

Wil je meer weten over gewoontes en routines? Kom naar de themaworkshop op 6 oktober 2009. Ga naar mijn site voor meer informatie: www.opgeruimdorganizing.nl.

Wil je weten wat jouw doel is? Kom dan op 10 oktober naar Ontdek je opgeruimde zelf. Je kunt je nu ook alleen voor de eerste dag inschrijven. De hele workshop bestaat uit drie zaterdagen en start op 10 oktober. Meer informatie en inschrijven op www.ontdekjeopgeruimdezelf.nl.

Vis en organizing 4

2009-08-27T02:42:00.000-07:00

In het boek Vis! gaat het er over hoe je meer energie, passie en plezier kunt hebben bij je werk. Op de Pike Place Vismarkt in Seattle weten ze precies hoe dat moet en ze zijn er wereldberoemd mee geworden. De hoofdpersoon in het boek krijgt een ingedutte afdeling onder haar hoede. Met de principes van Pike Place Vismarkt zorgt ze dat de medewerkers van haar administratieve afdeling weer inspiratie krijgen. Als het daar kan, dan moet dat toch ook bij organizing kunnen?

Het derde principe is misschien meer van toepassing op bedrijven met klanten, maar het vierde principe past weer helemaal bij organizing: erbij zijn noemen ze het in het boek. Mindfulness zou je kunnen zeggen, met een beetje een modieuze term.

Dus: niet multitasken, als je aan het organiseren bent, ben je aan het organiseren en niet aan het bellen of e-mailen. Je gaat ook niets lezen wat je tegen komt, daar is het niet het moment voor. In het nu zijn, kun je ook zeggen. Overigens is het dan ook heel lastig om chagrijnig te zijn. Als je geconcentreerd met iets bezig bent, dan lukt kun je niet tegelijkertijd een rothumeur hebben. Als je een activiteit leuker en uitdagender maakt, dan is het weer gemakkelijker om geconcentreerd te zijn.

En concentratie kun je oefenen. Hoewel sommige mensen zich van nature makkelijker kunnen concentreren, kun je jezelf leren om langer geconcentreerd te werken. Begin met een korte periode, bijvoorbeeld vijf minuten. Zet een timer of gebruik je mobiele telefoon. Gaat je dat makkelijk af? Probeer dan tien minuten. Merk je dat je afdwaalt in die periode? Ga terug naar de taak en werk door tot de timer afgaat.

Je kunt het makkelijker maken om geconcentreerd te blijven door afleidingen uit te schakelen: zet je mail en je telefoon uit. Als het mogelijk is, doe de deur van je kamer dicht (op het werk of thuis). Je kunt best tien minuten zonder mail en telefoon. Als je tien minuten gewerkt hebt, kijk dan of je door wilt werken. Als tien minuten je gemakkelijk afgaat, ga dan naar 15 minuten. Vijftig minuten tot een uur is waarschijnlijk de maximum periode dat de meeste mensen geconcentreerd kunnen blijven. Maar als het bij jou minder is, geen probleem, het gaat er om dat je blokjes tijd geconcentreerd bezig bent. Op die manier boek je vooruitgang.

Kortom: de vier principes uit Vis! helpen je om organizing leuker en gemakkelijker te maken. Probeer er maar eens één.

Perfectionisme en financiën

2009-08-25T02:55:00.000-07:00

Perfectionisme kan je in de financiële problemen brengen. Het overkwam Annie Leibovitz, lees hier het artikel: http://www.nu.nl/lifestyle/2066030/annie-leibovitz-door-perfectionisme-in-de-problemen-.html

Ik hoef alleen nog even...

2009-08-24T05:25:00.000-07:00

Beginnen is lastig, maar een project helemaal afronden kan ook lastig zijn. Zelf was ik de afgelopen dagen bezig om wat dingen op te ruimen en goed te organiseren. Ik merkte dat ik de neiging had om het net niet helemaal af te maken.

Zo had ik mijn papieren van een vereniging uitgezocht en geordend. Helemaal prima natuurlijk. Er bleef een hele stapel over ter vernietiging. En ik had de neiging om dat uit te stellen. Vervelend klusje en ik heb het gevoel dat de klus eigenlijk al klaar is. Ik hoef alleen nog even die papieren door de papiervernietiger te gooien.

Die stapel had ik natuurlijk ‘even’ weggelegd, zodat hij niet in de weg lag. Iets even wegleggen is altijd gevaarlijk, het is namelijk bijna nooit ‘even’, kijk maar naar de stapels op je tafel, je bureau en al die andere horizontale oppervlakten.

De stapel was dus uit het zicht en ik had het gevoel dat de klus geklaard was. Ik had het zelfs doorgestreept op mijn to do lijst. Gevaarlijke situatie. Voor je het weet ‘vergeet’ je die hele stapel en ligt het er over twee weken, een maand nog.

Wat ik gedaan heb is een nieuwe actie aanmaken op mijn actielijst: papier vernietigen. En heel bewust elke dag een aantal papieren door de vernietiger halen, vijf minuten, tien minuten, een kwartiertje. Er is elke dag wel even een moment dat ik niet zo goed weet wat ik ga doen. Dat is het moment om naar de papiervernietiger te lopen. En zo werk ik mijn stapel weg.

De moraal van het verhaal is natuurlijk dat je pas klaar bent als het echt af is. Helemaal afgerond, inclusief het wegwerken van de spullen die weg kunnen. Of dat nou weggooien is of weggeven, dat hoort bij de actie. Niet doorstrepen die actie, dus. Of maak, zoals ik, een nieuwe actie van dat laatste stukje. Dat hoort er ook bij.

Vis en organizing 3

2009-08-20T03:48:00.000-07:00

In het boek Vis! gaat het er over hoe je meer energie, passie en plezier kunt hebben bij je werk. Op de Pike Place Vismarkt in Seattle weten ze precies hoe dat moet en ze zijn er wereldberoemd mee geworden. De hoofdpersoon in het boek krijgt een ingedutte afdeling onder haar hoede. Met de principes van Pike Place Vismarkt zorgt ze dat de medewerkers van haar administratieve afdeling weer inspiratie krijgen. Als het daar kan, dan moet dat toch ook bij organizing kunnen?
Het derde element uit het boek is wat lastiger toe te passen, maar laten we eens kijken of het lukt. Het gaat om: blij maken van je klanten. Iets extra’s doen, iets onverwachts doen, iets doen om ze er bij te betrekken. Iedereen heeft wel de ervaring dat medewerkers het onderling heel gezellig hebben, maar daardoor geen enkele aandacht meer hebben voor de klanten. Erg irritant is dat.

Dus hoe is dat van toepassing op organiseren? Ik zou zeggen dat je wel het doel in de gaten moet houden: je ruimt op om je werk goed te kunnen doen of om het gezellig te hebben met familie en vrienden. Niet om het opruimen zelf. Dus overdrijf niet in je organisatiedrift. Goed is goed genoeg en tijd met je man, kinderen en vriend(inn)en is uiteindelijk belangrijker.

Bij het spelen kwam ook al naar voren dat je dat prima samen kunt doen: als je huisgenoten hebt, betrek die dan bij het organiseren. Bespreek hoe jullie de taken verdelen, laat eventueel zien hoe je het altijd doet, doe iets de eerste keer samen. Geef complimenten als iets gedaan is, ongeacht hoe het gedaan is. Waardeer de inspanning. En ga het zeker niet opnieuw doen, omdat je vindt dat je het beter kunt (niet doen dames!). Dat is natuurlijk erg demotiverend.

Kun je ze ook blij maken als je alleen woont? En wie maak je dan blij? Je zou met een vriendin samen aan de slag kunnen gaan: vandaag bij je vriendin, volgende week bij jou. Ook kun je extra attent zijn als er vrienden komen: haal die wijn of die koekjes die ze zo lekker vinden, huur een film die ze leuk vinden. En als er geen vrienden langs komen: zorg dat je huis er extra verzorgd uit ziet met bloemen, haal je eigen favoriete eten of drinken, maak jezelf blij!

Een andere manier om mensen blij te maken is om iets voor iemand te doen, zonder daar iets voor terug te verwachten. En dan liefst iets waarvan je weet dat de ander er niet aan toe komt of er een hekel aan heeft. Lap iemands ramen, maak de oven schoon, ontdooi de vrieskist en stel de jouwe beschikbaar om de spullen koud te houden, zet de vuilniszak buiten, haal zware boodschappen, neem tijdschriften mee. De mogelijkheden zijn eindeloos. En niet vragen, dan voelen ze zich misschien bezwaard. Ook weer niet stiekem doen, maar gewoon zeggen: ik wil dit voor je doen.

Vis en organizing 2

2009-08-13T02:50:00.000-07:00

In het boek Vis! gaat het er over hoe je meer energie, passie en plezier kunt hebben bij je werk. Op de Pike Place Vismarkt in Seattle weten ze precies hoe dat moet en ze zijn er wereldberoemd mee geworden. De hoofdpersoon in het boek krijgt een ingedutte afdeling onder haar hoede. Met de principes van Pike Place Vismarkt zorgt ze dat de medewerkers van haar administratieve afdeling weer inspiratie krijgen. Als het daar kan, dan moet dat toch ook bij organizing kunnen?

Vandaag deel 2, het tweede element dat je kan helpen om met meer energie, passie en plezier te werken: spelen.

Op de vismarkt gooien ze met vissen en maken ze er een hele voorstelling van om de vis te verkopen. Ik moest ook aan Google denken waar de medewerkers een deel van de tijd aan eigen ‘hobby’-projecten mogen werken, die niet meteen iets op hoeven te leveren. Daar zijn al een hoop goede ideeën uit gekomen. Dat is eigenlijk spelen: gewoon even doen wat je leuk vindt. Of datgene wat je moet doen op een leuke manier doen.

Natuurlijk kun je van alles doen om opruimen leuker te maken: je kunt er leuke muziek bij draaien. Dat kan uptempo zijn om je lekker veel energie te geven. Als je iets aan het uitzoeken bent, dan wil je misschien liever iets rustigers erbij, bijvoorbeeld iets instrumentaals. Dan creëer je een meer bedachtzame sfeer.

Trouwens, niks nieuws onder de zon, kijk naar dit fragment van Mary Poppins uit
1964: http://www.youtube.com/watch?v=r9Pbd3RSbLo.

Een andere optie is om er een wedstrijd van de te maken: wie kan in een kwartier te meeste spullen verzamelen? En wie kan ze ook weer net zo snel op hun plek leggen? Of als je veel dingen weg wilt doen: wie heeft het eerst z’n vuilniszak vol? En als je alleen bent: verzamel zo snel mogelijk dertig voorwerpen die weg kunnen. Zet de wekker op een kwartier en ga!

Je kunt er ook een wedstrijd van maken om elke dag een bepaalde gewoonte uit te voeren. Als je het gedaan hebt geef je jezelf een sticker of iets anders leuks, als het maar zichtbaar is. Aan het eind van de maand heb je misschien een hele collage gemaakt?

Het organiseren zelf is eigenlijk een creatief proces, als je er goed over nadenkt. Het is een uitdaging om je spullen zo handig mogelijk in te delen. Om het zo te doen dat je dingen ook meteen weer terug kunt vinden. Om zo handig mogelijk gebruik te maken van alle spullen die je al hebt, om bijvoorbeeld je bergplekken mooi en herkenbaar te maken met kleuren. Je agenda of je kalender op te vrolijken met kleuren.

Je kunt een mooie herinneringsdoos maken waarin je je meest dierbare herinneringen bewaart en die je altijd kunt bekijken als je daar zin in hebt.

De mogelijkheden zijn eindeloos. Zelfs gooien, zoals je op de vismarkt doen, zou kunnen: mik op de prullenmand of de vuilnisbak en kijk wie de meeste keren raak gooit (wel een beetje opletten waar je mee gooit, natuurlijk, niet met zware spullen doen of dingen die uit elkaar kunnen vallen).

Hier zie je ook goed terug dat je kunt kiezen: opruimen kan saai en vervelend zijn, maar je kunt het ook als een spel zien.

Vis en organizing 1

2009-08-06T03:17:00.000-07:00

In het boek Vis! gaat het er over hoe je meer energie, passie en plezier kunt hebben bij je werk. Op de Pike Place Vismarkt in Seattle weten ze precies hoe dat moet en ze zijn er wereldberoemd mee geworden. De hoofdpersoon in het boek krijgt een ingedutte afdeling onder haar hoede. Met de principes van Pike Place Vismarkt zorgt ze dat de medewerkers van haar administratieve afdeling weer inspiratie krijgen. Als het daar kan, dan moet dat toch ook bij organizing kunnen?

Het leidende principe is: als je niet het werk kunt doen waar je van houdt, hou dan van het werk wat je doet. Een variant op ‘if you can’t be with the one you love, love the one you’re with.
Uiteindelijk heeft elke baan z’n saaie kanten en kan elke baan saai zijn voor degene die het moet doen. De wereld rond reizen voor je werk lijkt misschien geweldig, maar uiteindelijk zit je vooral te wachten of vliegvelden en zie je veel hotels van binnen. Voor de bezienswaardigheden heb je meestal geen tijd.

Maar andersom geldt dat ook: elk werk heeft z’n mooie kanten. Als je het met aandacht doet, dan kan elke baan je voldoening schenken. Een schoonmaker kan er plezier in hebben dat hij alles blinkend achter laat en een postbode kan met plezier de post op tijd bezorgen. Je kunt altijd kiezen hoe je je werk doet, ook al heb je geen keuzes in het werk zelf.

Dat kan voor een baan gelden, maar dat geldt zeker voor opruimen en organiseren. Je kunt natuurlijk kiezen om het niet te doen. Maar dan loopt het na een tijdje uit de hand en krijg je andere problemen. Je weet dus dat het beter is om het wel te doen en om alles goed bij te houden.

Als je het toch moet doen, waarom zou je het dan niet met een vrolijk gezicht doen? Waarom zou je er dan geen genoegen in hebben om het op de best mogelijke manier te doen?
In de Pike Place Vismarkt hebben ze er voor gekozen wereldberoemd te zijn. Als je toch zwaar werk moet doen, met vissen die stinken en waarbij je vroeg op moet, dan kun je maar beter wereldberoemd zijn in plaats van doorsnee.

Ik weet niet of je wereldberoemd kunt worden met een opgeruimd huis (maar wie weet?), maar wel dat je eindeloos moeilijk kunt doen over hoe vervelend het allemaal is. Of je kunt gewoon accepteren dat het moet gebeuren en er iets leuks van maken. Aan jou de keuze.

Hoe je het dan leuk maakt, daarover de volgende keer meer.

Lichter leven

2009-08-02T08:16:00.000-07:00

Vakantie is bij uitstek de tijd dat je lichter leeft. Je neemt alleen mee wat in de auto past. Als je met het vliegtuig gaat, dan kan er zelfs niet veel meer mee dan twintig kilo.

Dat betekent dat je veel minder keuze hebt dan thuis. Minder kleding om uit te kiezen, minder spullen, minder activiteiten. Dat voelt ook lichter in je hoofd, merk ik altijd weer. Natuurlijk zijn er nieuwe dingen te ontdekken op de vakantiebestemming, maar die zijn meestal ook niet zo zwaar.

Maar meer keuze is toch juist goed, zou je zeggen? Niet altijd zo blijkt. Er is een beroemd experiment met jam. Zet de ene dag in een winkel zes verschillende soorten jam neer en laat mensen proeven. Zet de volgende dag twaalf soorten jam neer om te proeven. Wat blijkt?

Met zes soorten jam kopen mensen meer dan met twaalf. Twaalf soorten is blijkbaar zoveel dat het lastig wordt om te kiezen. En dan weten mensen het niet meer en kopen ze maar niets.

Keuze is dus goed, maar teveel keuze kan je verlammen. Het is datzelfde gevoel dat je hebt als je de hele dag gewinkeld hebt. Dan weet je niet meer wat je nou eigenlijk wilt. Kinderen hebben het ook vaak met speelgoed: als ze te veel keuze hebben, dan spelen ze helemaal niet meer. En zelf heb het misschien als je voor je volle kledingkast staat en het gevoel krijgt dat je niets hebt om aan te trekken. Daar heb je voortaan een prima excuus voor: teveel keuze.

Je kunt daar iets aan doen: beperk je tot zes soorten jam. Of: als je minder spullen hebt, dan heb je niet alleen ruimte, maar maak je het jezelf ook gemakkelijker. Je kunt dit ook bereiken door je spullen in categorieën te verdelen en dan ‘getrapt’ te kiezen, stap voor stap dus.

Met kleding is dat bijvoorbeeld heel gemakkelijk. Je verdeelt dat in zomer- en winterkleding. Vervolgens kies je iets wat bij het weer past en bij je activiteiten: netjes of casual? Broek of rok? Zo maak je de keuze steeds eenvoudiger.

Als je iets gaat kopen zijn er ook manieren om je keuze gemakkelijker te maken. Je kunt je bijvoorbeeld voornemen om naar drie of vier winkels te gaan. Uit de spullen die je dan gezien hebt, maak je een keuze.

Wat ook helpt is als je vooraf bedenkt waaraan je aankoop minimaal moet voldoen. Dus: welke kleur schoenen zoek je? Hakken of geen hakken? Als je een jas gaat kopen, hoe lang moet die dan zijn? Wil je een capuchon of juist niet? Als je een bank koopt, hoe breed kan deze zijn? Heb je al een idee van het materiaal of de kleur? Je kunt ook bedenken wat je voor je aanschaf zou willen betalen. Als je vooraf bedenkt waar je aankoop aan moet voldoen, dan hoef je een heleboel spullen al niet meer te bekijken.

Als je die schoenen, jas of bank vindt die aan je eisen voldoet: kopen. Dus niet verder kijken of je nog iets beters vindt. Waarom zou je, deze voldoet toch aan je eisen? Dat heb je vast wel eens eerder meegemaakt: na een hele dag winkelen kom je uiteindelijk weer in de eerste winkel terecht waar je die leuke schoenen, jas of bank had gezien.

Maar van dat verder kijken krijg je nou juist stress. Bespaar jezelf een hoop tijd en een hoop gedoe en ga gewoon voor het eerste dat aan je eisen voldoet. En nou niet je eisen zo hoog maken dat niets daar aan voldoet, dan hou je jezelf voor de gek. Minimale eisen, had ik gezegd.

Probeer het eens met iets kleins, zoals een pot jam. Een keuze waar niet al te veel vanaf hangt en die niet al te veel geld kost. En kijk of je na afloop tevreden bent met je keuze. De kans is namelijk groot dat je tevredener bent dan wanneer je er langer over na had gedacht. Op naar de grotere aankopen.

Een opgeruimd huis in tien minuten per dag

2009-07-15T13:09:00.000-07:00

Iedereen kent ze: de fitnessapparaten die je nu toch echt slanker maken. En je hoeft ze, echt waar, maar vijf minuten per dag te gebruiken. Wonderen bestaan niet, zou je zeggen. Toch kun je heel wat doen in de korte tijd van vijf of, vooruit, tien minuten.

Het is vakantie en je hebt natuurlijk helemaal geen zin in opruimen. Liever zit je op het strand of in de tuin met een goed boek of ga je leuke dingen doen met je familie of vrienden.

Het goeie nieuws is dat het allebei kan: leuke dingen doen en ook je huis een stukje opgeruimder maken. En het is nog heel eenvoudig ook. Het enige wat je hoeft te doen is elke dag tien minuten aan opruimen te besteden.

Begin gewoon de dag met tien minuten opruimen. Zelfs als het warm is, is het ’s ochtends vaak nog prima te doen om even actief te zijn.

Kies een project dat je kunt opdelen in kleine stapjes. Eigenlijk kan dat met elk project, maar kies iets wat niet al te moeilijk is op te delen.

Bijvoorbeeld: zoek een stapel papieren uit door elke dag drie papieren ervan af te pakken. Die bekijk je: wat is het? Moet ik dit bewaren? Moet ik een actie ondernemen? Of is het archief? In het laatste geval berg je het natuurlijk meteen op. Na drie stuks ben je klaar voor die dag. Tijd voor de leuke dingen.

Tijdschriften laten zich ook prima zo doorwerken: pak elke dag een tijdschrift, ga het niet lezen, maar scheur de artikelen er uit die je wilt lezen. Neem die mee naar het zwembad of het strand en laat ze daar achter. Als je al lang je kledingkast wilt opruimen, besteed daar dan elke dag tien minuten aan. Haal er elke dag een kledingstuk uit en beslis of het blijft of weg gaat.

Aan het eind van de vakantie heb je een project afgerond. En je hebt ook nog eens genoeg tijd gehad voor ontspanning. Dat is nog eens een fijn begin van het nieuwe seizoen.

Fijne vakantie!

De kledingkast van Paris Hilton (en andere vrouwen)

2009-07-12T07:46:00.000-07:00

Op 15 juni schreef ik hoe je overzicht kunt krijgen in je kledingkast (http://opgeruimdorganizing.blogspot.com/2009/06/je-kledingkast-ruimte-en-overzicht.html).

In De Pers van 9 juli las ik dat een gemiddelde vrouw een jaar voor haar kledingkast doorbrengt. Niet in één keer natuurlijk, maar gedurende haar hele leven. Wie ze precies onderzocht hebben, meldt het bericht niet. Maar de 2491 onderzochte vrouwen doen er op een werkdag 16 minuten over om hun outfit samen te stellen, in het weekend 14 minuten en in de vakantie 10 minuten ’s ochtends en tien minuten ’s avonds. En dan zijn er nog de bijzondere gelegenheden zoals feestjes, Kerstmis en dergelijke. Dan denken de onderzochte vrouwen er langer over na. Als je dat allemaal bij elkaar optelt kom je op 287 dagen in een heel vrouwenleven.
Voor het hele bericht: www.depers.nl/kleren.

Natuurlijk is dat een gemiddelde. Maar toch, je brengt heel wat tijd door bij de kledingkast. Dan kan die kast maar beter een beetje georganiseerd zijn. Dan is het aangenamer om er tijd door te brengen. Bovendien kun je dan die tijd tenminste besteden aan het daadwerkelijk uitzoeken van je outfit in plaats van te zoeken naar de kleding die je wilt dragen. Dat scheelt misschien ook weer wat tijd, die je dan aan andere leuke dingen kunt besteden.

In de nieuwsbrief van Get Organized Now las ik een tijdje geleden een bericht over de kledingkast van Paris Hilton. Niet iemand die je in een organizingblog zou verwachten. Haar kast is voor de meesten van ons ver van mijn bed. Maar als je goed kijkt, dan zie je dat die kast uitstekend georganiseerd is: alle kledingstukken en accessoires zijn keurig gesorteerd op soort en op kleur. Ongetwijfeld heeft Paris Hilton iemand die dat voor haar doet, maar die doet dat dan wel goed. Ook kunnen de meesten van ons alleen maar dromen van het formaat. Maar het onderliggende idee kun je in elke kledingkast toepassen. Kijk hier naar het filmpje: http://www.youtube.com/watch?v=7SU-dhIOLbQ

Leer een nieuwe gewoonte

2009-07-01T06:52:00.000-07:00

Vijf tips om het gemakkelijker te maken een nieuwe gewoonte aan te leren.

Het grootste gedeelte van wat we doen bestaat uit gewoontes. Dat is heel prettig omdat gewoontes je helpen om op de langere termijn dingen te bereiken. Als je twee keer per dag je tanden poetst dan is dat goed voor je gebit. Als je regelmatig sport dan hou je je conditie op peil. Bovendien zou het erg vermoeiend zijn als je over elke handeling elke keer na zou moeten denken. Gewoontes zijn het resultaat van een beslissing in het verleden.

Gewoontes zijn onmisbaar als je opgeruimd en georganiseerd wilt blijven. Zonder gewoontes ben je voortdurend brandjes aan het blussen en ben je ongestructureerd bezig. Maar als opruimen een gewoonte is, dan ontstaan er geen stapels en achterstanden. Je doet de dingen die je elke dag en elke week doet en daarmee hou je je huis in vorm. Net zoals je jezelf in vorm houdt als je regelmatig sport.

Er zijn tal van gewoontes die je helpen om opgeruimd te blijven. Voorbeelden van dagelijkse gewoontes zijn: ’s avonds je kleding klaarleggen voor de volgende dag en je tas inpakken, elke dag je post openmaken en opbergen, elke dag je bed luchten en je dekbed recht leggen, dagelijks de krant van de vorige dag bij het oud papier doen.

Omdat we zoveel op de automatische piloot doen is het ook lastig om nieuwe gewoontes aan te leren. Als je niet gewend bent om je spullen op te ruimen, dan valt het niet mee om je dat aan te leren. Voor een dagelijkse gewoonte duurt het minstens zes tot acht weken om deze aan te leren.

Gelukkig zijn er manieren om het jezelf wat gemakkelijker te maken om een nieuwe routine aan te leren. Je hoeft je dus niet te laten ontmoedigen. Maar het is wel handig om je voor te bereiden.

Hier volgen vijf tips die het je gemakkelijker maken om een nieuwe gewoonte aan te leren:

1. Verander één gewoonte tegelijk

Juist omdat het zo lastig is, is het goed om je op één ding tegelijk te concentreren, de kans dat je het dan vol kunt houden is groter.

2. Sluit aan bij bestaande gewoontes en activiteiten

Als je een gewoonte koppelt aan een andere activiteit die je al doet, dan ga je die twee activiteiten vanzelf met elkaar verbinden en wordt het gemakkelijker om ook de nieuwe gewoonte te doen.

Dus als je ’s ochtends je schoenen aantrekt kun je daarna meteen een was in de machine stoppen of in de droger. Als je je kinderen naar school hebt gebracht kun je meteen daarna de vloer dweilen. Als je de borden naar de keuken brengt, dan doe je gelijk daarna een rondje door het huis om rondslingerende spullen op te bergen. Voordat je je tanden gaat poetsen leg je eerst je kleding voor de volgende dag klaar.

3. Begin met één kleine verandering

Ik geloof in de kracht van de geleidelijkheid. Als je jezelf voorneemt om dagelijks een uur op te ruimen, dan is de kans groot dat je het niet volhoudt. Maar als je dagelijks een kwartier of zelfs tien minuten opruimt dan wordt het al veel gemakkelijker.

Andere voorbeelden zijn om dagelijks vijf papieren weg te doen of elke dag één tijdschrift. Op deze manier train je als het ware je opruimspieren. Na een tijdje zul je merken dat die vijf papieren je gemakkelijk afgaan. Misschien kun je er ook wel tien doen?

4. Focus op de actie, niet op het resultaat

Waar het om gaat is dat je elke dag de kleine actie doet die je je hebt voorgenomen. Dus als je tien minuten met opruimen bezig bent geweest, dan heb je je gewoonte uitgevoerd. In het begin heeft het misschien nog niet veel resultaat, maar dat komt vanzelf. Vandaag verplaats je misschien alleen dingen, morgen geeft je één voorwerp een eigen plaats, volgende week pak je alle losse dingen in een kamer op en over een paar maanden loop je zingend door het huis.

5. Hou je voortgang bij en beloon jezelf

Belonen werkt. Hou dus bij of je vandaag je nieuwe gewoonte hebt gedaan. Hou het luchtig, dus plak stickertjes of geef jezelf een zonnetje, elke keer als je je nieuwe gewoonte hebt uitgevoerd. Je kunt ook aan een financiële beloning denken: stop elke dag een euro in een potje en na twee maanden koop je daar iets voor wat je anders niet zou kopen. Iets wat helemaal voor jou is.

Belonen werkt, belonen en straf 2

2009-06-24T10:34:00.001-07:00

De vorige keer schreef ik over een aparte combinatie van beloning en straf: je betaalt 600 euro extra als je je inschrijft bij de sportschool en krijgt elke keer dat je gaat sporten 15 euro terug. Dat lijkt te werken.

Deze keer wil ik het hebben over de invloed van beloningen op gedrag. Ik adviseer mensen vaak om zichzelf te belonen als ze opgeruimd hebben. Veel mensen doen dat niet. Ze zeggen dat het opgeruimde huis al genoeg beloning is. Of ze vinden het een beetje raar om zichzelf iets te geven.

Maar belonen werkt.

Op 5 juni was ik op De Dag van de Coach en Ben Tiggelaar sprak daar onder anderen over de rol van beloning bij gedragsverandering. Hij gaf een voorbeeld uit de mijnbouw. Toch niet bepaald een softe sector en dat maakt het voorbeeld des te overtuigender.

In de VS werd bij twee mijnen een beloningssysteem ingevoerd om het aantal ongelukken te verminderen. De mijnarbeiders krijgen punten als ze zelf niet gewond raken en ook als er in het team geen gewonden vallen. De punten zijn in te wisselen bij een winkel, ze kunnen er dus echte spullen, cadeaus van kopen. Eigenlijk een soort spaarsysteem dus.

Wat blijkt? Het verzuim als gevolg van verwondingen daalt in de ene mijn met 98% en in de andere met 89%. Dat is nogal spectaculair. En het systeem werkt ook op de langere termijn, na 15 jaar is het effect er nog steeds. En de medewerkers vinden het bovendien ook nog leuk om hier aan mee te werken, het systeem wordt erg hoog gewaardeerd. Als dit in de mijnbouw kan werken, dan toch zeker bij jouw thuis.

Dus als je je opruimgedrag wilt veranderen, denk dan eens na over een serieuze beloning. En dat kan prima een puntensysteem zijn: elke keer als je een bepaalde actie doet krijg je een punt. Extra punten als je extra dingen opruimt. Bij 100 punten ga je uit eten, bij 250 naar de bioscoop en bij 1000 punten een weekendje weg. Of verzin je eigen beloningen: ga naar een concert, volg een cursus of maak een ballonvaart. Als het maar voelt als een beloning. Punten sparen is niet kinderachtig, het werkt.

Straf en beloning

2009-06-20T07:19:00.000-07:00

De meeste mensen weten best wat goed voor ze is: regelmatig sporten, gezond eten, genoeg slapen, elke dag even de rommel opruimen, wekelijks stofzuigen en afstoffen, aan het eind van de dag je bureau leegruimen.

Maar de praktijk is weerbarstig. Je zou eigenlijk…, maar de bank zit zo lekker, die chips is zo aanlokkelijk, dat bureau kan wel wachten en ach, zo stoffig is het ook weer niet.

Henriëtte Prast noemt dat het verschil tussen de doener en de planner in ons. De planner kijkt naar de lange termijn, die wil gezond eten, bewegen en opruimen. De doener wil vooral op korte termijn bevrediging en hangt dus het liefst met chips op de bank, lang leve de lol.

Prast is emotie-econoom, zoals ze het zelf noemt. Ze schrijft over wat economie en geld met ons doet, wat de psychologische kant is van economie. Ze is wekelijks te gast in het programma Alles draait om geld (N.1, zaterdag, 18.55 uur).

Op 6 juni ging het over sporten. Prast was met een experiment bezig. Veel mensen nemen zich voor om te gaan sporten en kopen daarom een jaarkaart, die ze vervolgens nauwelijks gebruiken. Wat nu als ze bij die jaarkaart 600 euro extra moeten betalen en elke keer dat ze gaan sporten krijgen ze daarvan 15 euro terug. Als je veertig keer gaat sporten in een jaar, heb je je eigen geld terug verdiend.

En de doener heeft dus elke week z’n instant bevrediging door die 15 euro die terug is verdiend. Dat het een sigaar uit eigen doos is, dat maakt hem niet uit. Het leek te werken, in elk geval bij de drie mensen in het programma. Die 15 euro leek wel degelijk een motivatie om toch te gaan, ook als je eigenlijk geen zin hebt.

Ik vroeg me natuurlijk meteen af: zou zoiets ook kunnen werken met opruimen? Vaak zeg ik wel tegen mensen dat ze zichzelf moeten belonen, maar dit is wel een hele aparte manier. Eigenlijk straf je jezelf eerst en daarna beloon je jezelf in kleine porties. Die straf ben je dan natuurlijk allang weer vergeten.

Maar u zou het eens kunnen proberen: geef 600 euro aan uw partner (of iemand anders die u vertrouwt). Elke keer dat u een opruimklus heeft gedaan van minimaal een uur (sporten is ook ongeveer een uur), krijgt u 15 euro terug. Als u de 600 euro weer bij elkaar heeft, dan gaan jullie een lang weekend weg. Als iemand het experiment aangaat, dan hoor ik graag de resultaten.

Je kledingkast: ruimte en overzicht creëren

2009-06-15T09:16:00.000-07:00

Stap1: Ruimte maken
De eerste stap bij het organiseren van je kledingkast is: ruimte maken
Je gaat bepalen welke kleding je houdt en welke je weg doet.

Doe het stap voor stap, dus plank voor plank of haal een deel van je hangkleding uit de kast en zoek dat uit. Haal beslist niet in één keer de hele kast leeg, want dan loop je het risico dat je halverwege afhaakt en je hele bed vol ligt met kleding.

Kiezen: houden of wegdoen?
Alles wat kapot, vuil of beschadigd is en alles wat niet meer past kan weg. Dat geldt ook voor kleding die je toch nooit draagt. Soms is een kledingstuk prima en het past ook wel, maar je draagt het eigenlijk nooit. Omdat het je kleur niet is, nergens bij past of niet lekker zit. Weg ermee!

Werk zo je hele kledingkast door. Kleding voor speciale gelegenheden heb je niet zo vaak aan, maar dat doe je uiteraard niet weg. Vergeet ook je schoenen niet. Beoordeel die op dezelfde manier. Nu heb je alleen nog kleding over die je daadwerkelijk draagt. Dat scheelt een stuk.

Stap 2: Overzicht creëren
Nu is het tijd om je kledingkast opnieuw in te delen, als dat nodig is natuurlijk. Er zijn verschillende manieren die je kunt gebruiken om een indeling te maken, kies die indeling die bij je past. Heb je geen echte voorkeur? Kies dan de indeling die het meeste lijkt op je huidige indeling, dan heb je het minste werk te doen.

Mogelijke indelingen zijn:

- Naar seizoen: winter- en zomerkleding scheiden (misschien heb je een derde categorie voor de ‘tussenseizoenen’ lente en herfst);
- Naar activiteit: als de kleding die je op het werk draagt erg verschilt van wat je thuis draagt, dan kun je werk- en vrijetijdskleding onderscheiden. Ook kleding voor een bepaalde sport kun je apart opbergen.
- Naar soort kledingstuk: in dit geval hang en leg je de broeken bij de broeken, de bloezen bij de bloezen, de t-shirts bij de t-shirts enzovoort.
- Op kleur of combinatie: als je een aantal (kleur)combinaties hebt die je vaak draagt, dan kun je je kleding op kleur hangen en leggen en/of je kunt bepaalde kledingcombinaties bij elkaar opbergen.

Je kunt deze methodes natuurlijk ook combineren. Zelf onderscheid ik zomer- en winterkleding en binnen die zomerkleding liggen mijn shirts op kleur. Zo kun je ook je zomerkleding sorteren naar soort kledingstuk en al je zomerbroeken bij elkaar hangen.

Statusangst en evolutie

2009-06-04T05:10:00.000-07:00

Op deze plek schreef ik al eerder dat we onze genen tegen ons hebben als het gaat om wegdoen van spullen, omdat we nou eenmaal jagers en verzamelaars zijn (zie blog 5 december 2007). Nu blijkt dat ook het najagen van status evolutionair bepaald. Dus niet alleen willen we spullen verzamelen, maar ook nog eens mooiere en duurdere spullen dan de buurman.

Reputatie en status waren ook in het verleden al van groot belang. Hoe hoger je status, hoe meer eten en hoe meer sekspartners. En dus is status geassocieerd met overleven en het doorgeven van je genen.

Kortom, je status willen verhogen is een instinct. Wat niet wil zeggen dat we ons er helemaal niet tegen kunnen verzetten, maar het maakt het niet eenvoudiger.

Dit schrijft Geoffrey Miller in Darwin en de consument. Ik las er over in Psychologie Magazine van mei 2009.

Als praktische tips niet helpen, wat dan?

2009-06-02T04:40:00.000-07:00

Niet voor iedereen die wil opruimen en organiseren is dezelfde oplossing effectief. Naarmate ik langer bezig ben met organizen valt me dat steeds meer op. Aan de oppervlakte kan een huis er hetzelfde uitzien, maar de oplossing kan verschillend zijn.

De reden hiervoor is dat opruimen op zich niet motiveert. Je hebt een reden nodig om het te gaan doen. Als je weet waarvoor je al die inspanningen levert en waar je naar toe wilt, dan is opruimen niet moeilijk meer.

Er zijn mensen die echt op zoek zijn naar praktische tips en daar ook meteen mee aan de slag gaan. Zij hebben een doel voor ogen en voor hen is opruimen een middel om bij dat doel te komen. Dan begin je gewoon als je maar eenmaal weet waar je moet beginnen en hoe je het moet doen.

Vervolgens is er een groep mensen die steeds weer terugvalt in oude gewoontes. Zij weten wel hoe ze moeten opruimen en maken ook steeds een start, maar ze houden het niet vol. Deze mensen denken meestal dat ze geen discipline hebben of lui zijn. Daar geloof ik niet in.

In feite hebben zij hun doel te ver weg gelegd. Ze zijn bijvoorbeeld op zoek naar een nieuwe relatie. Zo’n soort doel kan zo belangrijk zijn, dat je er door verlamd raakt. Daardoor lopen ze vast en doen ze niet veel meer. Hun huis weerspiegelt dat. Voor hen is de oplossing om het doel dichterbij te brengen, bijvoorbeeld door te zeggen dat ze graag nieuwe mensen willen ontmoeten. Om die te kunnen ontvangen wil je je huis wel toonbaar maken. Dat motiveert.

Tot slot is er een derde groep mensen: degenen die nog geen idee hebben van hun doel. Als je geen doel hebt, dan weet je ook niet waar je naar toe gaat. Je hebt geen idee welke spullen bij je horen en welke je weg kunt doen. Dit uit zich vaak in niet weg kunnen gooien. Dan kun je zelfs prima georganiseerd zijn, maar toch vastzitten.

Dit komt vaak doordat mensen een grote verandering doormaken in hun leven. Dat kan een gewenste verandering zijn, zoals samenwonen of een kind krijgen, maar ook iets wat je overkomt, zoals kinderen die de deur uitgaan, een scheiding of je baan verliezen. Het kan ook simpelweg zijn omdat je jezelf ontwikkeld. Je weet dat je je oude leven niet meer wilt, maar je weet nog niet zeker wat je dan wel wilt.

Dan kom je pas verder als je je doel hebt gevonden. Daar zijn verschillende technieken voor. De algemene lijn is dat je naar binnen gaat kijken en op zoek gaat naar waar je gepassioneerd voor bent of was.

Je doel hoeft niet altijd een concreet iets te zijn, zoals een studie gaan doen of een eigen bedrijf beginnen. Het kan ook zijn dat je op zoek gaat naar meer balans in je leven, meer aandacht wilt voor je persoonlijke ontwikkeling of je meer wilt verbinden met je gevoel in plaats van je verstand.

Als je je huis en je leven wilt organiseren, is het belangrijk om eerst uit te zoeken in welke categorie je valt. Daarna weet je pas waar je naar op zoek bent en wat voor advies je nodig hebt.

De workshop Ontdek je opgeruimde zelf richt zich vooral op mensen die zich herkennen in de tweede en derde categorie. De eerstvolgende workshopserie start op 10 oktober 2009.

Weet je nog niet in welke groep je valt? Kom kennismaken met Ontdek je opgeruimde zelf? Kom dan naar een Opruimfeest.

De workshopserie is nu ook beschikbaar als individueel programma.

Meer informatie over de workshop, het Opruimfeest en het individuele programma vind je op http://www.ontdekjeopgeruimdezelf.nl/.

Slow organizing 2: de koffievlektheorie

2009-05-29T04:59:00.000-07:00

De vorige keer schreef ik dat slow organizing een continu proces is van aanpassen van je spullen en hun indeling. Misschien dacht je toen: dat is een mooie gedachte, maar ik zit met chaos om me heen en ik weet niet hoe ik moet beginnen. Slow of niet slow, ik wil gewoon praktische tips!

Ook georganiseerd worden gaat stap voor stap, slow dus. Volgens mij kan het op twee manieren:
1. Je begint elke dag één en dezelfde plek op te ruimen
2. Je leert nieuwe gewoontes aan

Eigenlijk is de eerste manier ook een gewoonte, dus er is eigenlijk maar één manier. Nieuwe gewoontes helpen je opgeruimd te blijven. Er zijn ook specifieke gewoontes, waardoor je opgeruimder wordt. Maar elke dag dezelfde plek opruimen is een heldere manier om langzamerhand opgeruimder te worden.

Ik weet dat er nu mensen zijn die denken: maar zo duurt het jaren voordat ik mijn huis georganiseerd heb! Misschien is dat zo, als je één plek gaat organiseren, elke dag weer, dan is dat één plek en zie je nog niet zoveel resultaat.

Maar als je begint om één plek consequent bij te houden gebeuren er een paar dingen.

Het mooie is dat die plek zich ‘vanzelf’ gaat uitbreiden. Als namelijk je bureau opgeruimd is, dan heb je de neiging om ook andere plekken in de buurt te gaan opruimen. En dan is er geen houden meer aan, voor je het weet is je hele werkkamer georganiseerd.

Een ander effect is dat je gaat wennen aan het idee dat je elke dag je bureau opruimt. Als dat eenmaal in je systeem zit, dan ga je daarop anticiperen. Dus als je overdag een stapeltje op je bureau wilt leggen, dan denk je: ‘Dat stapeltje ga ik aan het einde van de dag opruimen. Eigenlijk kan ik dat net zo goed meteen doen, dan hoeft het straks niet.’ Dan hoef je aan het einde van de dag je bureau niet eens meer op te ruimen, het bureau lijkt zichzelf schoon te houden. Je hebt het opruimen opgenomen in je routine. En laat dat nou precies de bedoeling zijn.

Dat is wat ik de koffievlektheorie noem: als je er iets aan doet, dan gaat het nooit meer weg, sterker nog, de vlek (gewoonte) breidt zich alleen maar uit.

Schoonmaken tegen depressie

2009-05-22T02:14:00.001-07:00

Tegenwoordig zitten we vooral, maar dat is pas heel recent zo. Als je terugkijkt in de geschiedenis, dan heeft de mens meestal een actief leven geleid. Eerst was dat als jager en verzamelaar en daarna als boer of arbeider. Een leven met weinig fysieke inspanning was alleen weggelegd voor de elite. Pas een jaar of vijftig geleden is dat gaan veranderen en gingen grote groepen mensen ‘op kantoor’ werken en een zittend bestaan leiden.

Volgens de Amerikaanse neurowetenschapper Kelly Lambert worden we daar niet vrolijk van. We hebben inspanning nodig om ons gelukkig te voelen en ons brein is niet gemaakt op stilzitten. Lambert gaat nog verder en draait dit ook om: als je depressief bent, dan zou het helpen om actief te worden. Het moet dan wel iets zijn wat je leuk vindt. Dus als je een hekel hebt aan stofzuigen, dan helpt dat niet tegen depressie, maar als je het juist leuk vindt, dan kan stofzuigen je uit je dip trekken.

Andere wetenschappers zeggen dat Lambert weliswaar een interessant punt maakt, maar dat het wel wat ver gaat om depressie alleen te bestrijden met fysieke inspanning. Waarschijnlijk gaat het dus niet zo ver als Lambert beweert.

Maar uit ervaring kan ik ook wel aanvoelen dat er wel degelijk iets in zit. Als je je niet prettig voelt, dan ga je je niet beter voelen als je voor op de bank voor te televisie blijft hangen. Maar als je iets zinvols gaat doen, zoals dweilen, ramen lappen of strijken dan voel je je daarna beter. Zelf knap ik er altijd enorm van op als ik ga poetsen, vooral als ik het gevoel heb dat er niks goed gaat. Maar dweilen kan ik prima en als ik de ramen lap heb ik direct resultaat. Voor mij zit het meer in het directe, zichtbare resultaat, dan ik de beweging. Denk ik tenminste.

Sloworganizing

2009-05-19T06:19:00.000-07:00

Misschien heb je wel eens gehoord van slow cooking: lekker langzaam koken en eten, met natuurlijke ingrediënten. Maar slow organizing? Wat zou dat moeten zijn? Het klinkt een beetje tegenstrijdig, zelfs. Bij organizing en opruimen denk je eerder aan actie, snelheid en flink aan de slag.

Ik kwam er op toen ik aan het nadenken was over nieuwe vormgeving voor mijn website. Ik wil meer doen met beeld en dacht aan toepasselijke dieren. Toen las ik iets over slow health, daar hoort een slakje bij. Ik dacht toen ook: nee een slak, dat is niet het goede beeld. Maar waarom eigenlijk niet? Wat zou er gebeuren als je langzaam gaat organiseren? Wat zou dat zijn en waarom werkt het?

Eerlijk gezegd heb ik er nooit in geloofd dat je in één keer alles kunt organiseren en opruimen wat je in vele jaren hebt verzameld. Je ziet het wel eens in tv-programma’s: mensen worden gedwongen om afscheid te nemen van spullen die herinneringen van jaren vertegenwoordigen. En dat in heel korte tijd. Ik ben altijd heel benieuwd hoe het een tijdje later gaat met die mensen. En ik vraag me altijd af of de oorzaak van hun verzamelwoede is weggenomen. Eerlijk gezegd denk ik van niet.

Voor mij is organizing een proces. En dat proces gaat stap voor stap. In dat proces ontdek je wat bij jou hoort, waar je afscheid van kunt nemen en op welke manier je je spullen het beste kunt koesteren en onderhouden. En dat proces gaat steeds door. Want je verandert zelf ook weer tijdens het proces. Spullen die op een bepaald moment erg belangrijk voor je waren, zijn dat later niet meer of minder. Net zoals met een project: als je er mee bezig bent, dan heb je de spullen daarvoor bij de hand. Als het project is afgerond, dan archiveer je het of doe je spullen weg. Zoals kinderen uit hun kleren groeien, zo doe je dat zelf met spullen.

Studiespullen zijn hier een goed voorbeeld van: tijdens je studie bewaar je natuurlijk alles: je boeken, je readers, je werkstukken, werkstukken van anderen uit je werkgroepen, je aantekeningen. Een tijdje na je studie merk je dat je al die spullen niet gebruikt. Het staat maar ruimte in te nemen. Misschien kan er iets weg? Aantekeningen gaan meestal als eerste de deur uit. Je weet eigenlijk nog nauwelijks wat je er mee bedoelde. Werkstukken van mensen die je niet meer ziet, hoef je toch eigenlijk ook niet te bewaren? Uiteindelijk hou je een aantal boeken en/of readers over die tijdloos zijn en waar je nog vaak op teruggrijpt.

Ik zie het ook bij mijn eigen collectie organizing-informatie: in het begin vond ik alles interessant, ik wilde alles weten. Na een tijdje ging ik patronen zien en dubbele informatie herkennen. Dan komen er alleen nog nieuwe dingen bij en zijn allerlei artikelen minder interessant geworden. Nu ben ik weer een stapje verder richt ik me meer op andere dingen, naastgelegen terreinen, zoals informatie over de slow-beweging of geluk. Dat brengt ook een andere ordening met zich mee. Eerst bracht ik ordening aan binnen de organizing-informatie. Nu gaat het meer om organizing en een aantal aanvullende categorieën. Over een jaar of twee is het vast weer anders.

Slow organizing is dus eigenlijk een continu bewustzijn: wat hoort bij mij en wat niet meer? Welke indeling is passend? Elke keer zet je een klein stapje en pas je je spullen aan aan jezelf. Toch maar eens kijken of ik iets kan met die slak op mijn website.

Actie: een opgeruimde voorraadkast in drie stappen

2009-05-16T06:54:00.000-07:00

Ken je dat: je ziet een aanbieding van frisdrank of keukenpapier en je neemt het meteen mee, omdat het precies de soort is die je altijd gebruikt. Als je thuiskomt zie je dat er nog een enorme voorraad staat. Of juist andersom: je loopt naar de kast om een nieuw pak sap te pakken en het is opeens op. In beide gevallen heb je niet goed zicht op wat je in voorraad hebt. Een inventarisatie van je voorraadkast in drie stappen:

Stap 1: Inventarisatie

Doe de kast open en ga er voor staan. Bekijk wat je er zoal bewaart en maak een lijstje met spullen die je in voorraad hebt en wat er ontbreekt;

Een handige vuistregel is om van elk item één in de kast en één op voorraad te hebben. Zodra je aan de voorraad begint zet je het op je boodschappenlijst om de voorraad aan te vullen. Als je ergens meer dan 1 stuk per week van gebruikt, dan heb je zoveel stuks in voorraad als je per week gebruikt plus één;

Maak op papier een indeling van de voorraadkast, maak in elk geval onderscheid tussen alles wat eetbaar is en alles wat niet eetbaar is. Zet het eten bovenin en alles wat niet eetbaar is (wasmiddel en dergelijke) zoveel mogelijk onderin. Een handige manier om deze 3 stappen te doen is met een mindmap;

Stap 2: Kast organizen

Nu kun je beginnen met het daadwerkelijk leegruimen van de kast. Doe dit plank voor plank, van boven naar beneden. Haal alles van de plank af, kijk of het nog goed is afgesloten en of de houdbaarheidsdatum nog niet is overschreden. Maak de plank schoon en zet alles terug wat op die plank hoort. Wat je overhoudt berg je op, zodra je bij de plank komt waar het hoort;

Stap 3: Gebruiken en aanvullen voorraad

Je hebt nu een goed beeld van je voorraad gekregen. Heb je van sommige dingen te veel in voorraad, maak dat dan eerst op;

Dit is ook een goed moment om na te gaan of er iets in je voorraad ontbreekt. Wat je op voorraad hebt verschilt erg per persoon en gezin. Denk aan pasta, rijst en aardappelen, soepen en sauzen, koffie, thee en sappen, beschuit, crackers en dergelijke. Spullen die je veel gebruikt en die minstens enkele weken houdbaar zijn. Daarnaast natuurlijk toiletartikelen en toiletpapier, wasmiddel en schoonmaakmiddel. In de tips van deze maand vind je in de laatste categorie een aantal onmisbare zaken, zie www.opgeruimdorganizing.nl;

Maak nu een lijstje met spullen die aangevuld moeten worden. Je hoeft dat niet in een keer te doen, je kunt ook elke week wat meenemen.

Slaap er een nachtje over

2009-05-10T07:02:00.000-07:00

Bij ingewikkelde beslissingen is dat een prima advies. Dat is nu ook aangetoond door een Tilburgse onderzoeker, consumentenpsycholoog Davy Lerouge. Hoewel het niet perse een nachtje hoeft te zijn, het is al genoeg om even aan iets anders te denken.

Het gaat dan om beslissingen waar meerdere kanten aan zitten. Dus een baan of een huis. Bij meerdere huizen is vaak voor elk huis wel iets te zeggen, het is dan lastig om op basis van objectieve kenmerken te beslissen: kies je voor die uitdagende functie verder van huis of blijf je dichter bij huis werken met minder uitdaging? Behalve afstand en uitdaging spelen nog veel meer dingen een rol: beloning, bedrijfscultuur, collega’s, werkuren, promotiekansen, etc.

Ons bewuste brein is er niet ingericht om al die zaken af te wegen, maar ons onbewuste kan dat prima. Daarom helpt het om even een sudokuutje op te lossen of zoiets. Als je maar even met iets heel anders bezig bent, en het is al voldoende als je zeven minuten iets anders doet. Je ziet dan beter het geheel en maakt een betere keuze. Gezien de veelheid aan functies geldt dat tegenwoordig ook vaak voor apparaten, zoals fotocamera’s.

Ik dacht dat mensen als Ap Dijksterhuis (Het slimme onbewuste) en Barry Schwartz (De paradox van keuzes) daar al overtuigend over hadden geschreven. In een interview licht Lerouge dit toe, volgens hem geven niet alle onderzoeken een eenduidig beeld. Hij gelooft ook niet zozeer in het onbewuste dat doordenkt tijdens de afleiding, hij denkt dat het meer een algemeen beeld is dat blijft hangen. Het lijkt mij dat dan nog steeds ergens in een onbewust deel van je hersenen een afweging wordt gemaakt, maar volgens Lerouge is daarvoor meer onderzoek nodig.

Overigens werkt deze tactiek vooral goed voor mensen die spontaan ergens over oordelen en zich onmiddellijk een beeld vormen over iets. Een beetje zwart-wit denken zorgt er dus voor dat je betere beslissingen neemt, in dit geval. Slecht nieuws voor twijfelaars, lijkt mij, want als je al twijfelt, dan helpt deze tactiek misschien wel een beetje, maar niet zo goed als bij mensen die toch al gemakkelijker beslissingen nemen.

Persoonlijk zou ik ook wel willen weten of afleiding ook helpt als je niet weet of je iets weg wilt doen of niet. Mijn ervaring is dat het soms helpt om spullen een tijdje uit het zicht te zetten. Na een tijdje (week, aantal weken of maanden) kun je ze dan vaak wel wegdoen. Maar ik weet niet of dat hetzelfde is als in dit onderzoek.

Zie voor het hele interview: http://www.z24.nl/z24geld/artikel_71411.z24/Loop_blokje_om_voor_je_die_fotocamera_kiest.html

Spullen wegdoen, waarom is dat moeilijk?

2009-05-03T08:42:00.000-07:00

Veel mensen vinden het moeilijk om afstand te doen van spullen. Als je ze er naar vraagt dan zeggen ze dingen als: ik kan het nog nodig hebben, het was duur, het komt nog wel eens van pas en ik heb het gekregen van iemand, dat doe je niet cadeaus weggooien. In feite zijn dit smoezen die je jezelf vertelt. Maar die smoezen komen wel degelijk ergens vandaan.

Natuurlijk zijn er een hoop praktische tips te geven. Daardoor wordt het zeker eenvoudiger om dingen weg te doen. Voor veel mensen helpt het bijvoorbeeld als ze spullen weggeven in plaats van weggooien. Ook kan het zinvol zijn om voorwerpen te fotograferen en alleen de foto te bewaren (eventueel digitaal). Een andere goede truc is om in fases dingen weg te geven. Dus eerst het deel waar je het minst aan gehecht bent, bijvoorbeeld de aantekeningen van je studie; vervolgens dingen waar je een beetje aan gehecht bent, zoals je readers en als laatste de boeken van je studie die verouderd zijn of die je nooit meer inkijkt.

Daarnaast zijn er een aantal praktische regels die je kunt hanteren om te bepalen of je iets bewaart of niet. Ten eerste kan het helpen om te kijken wat je wilt bewaren in plaats van wat je weg wilt doen. Dat is een veel positievere insteek. Als tweede: alles wat kapot, vuil of over de datum is kan weg. Ten derde: alle spullen waar je niet blij van wordt kunnen weg. Dat geldt ook voor dingen die je nooit gebruikt.

Voor veel mensen helpen die praktische tips niet. Dat komt volgens mij omdat ze een emotionele band hebben met het voorwerp. Dan komen ook de eerder genoemde smoezen om de hoek kijken. Zo’n smoes is niet de echte reden, maar geeft wel een aanknopingspunt voor de onderliggende reden.

Het voorwerp heeft een emotionele waarde gekregen. Bij babyfoto’s en kindertekeningen is dat logisch (als het aantal tenminste te overzien blijft), maar als het gaat om recepten, krantenartikelen of kledingstukken is het minder logisch. Rationeel weet je best dat het voorwerp ‘eigenlijk weg zou moeten’, maar het lukt je niet.

De smoezen geven je een aanwijzing voor de echte reden dat je het voorwerp wilt bewaren. Als je tegen jezelf zegt dat alles nog wel eens van pas komt, dan kan het zijn dat je graag klaar staat voor anderen. Als je het moeilijk vindt om kranten weg te gooien, omdat je ze nog wilt lezen, dan wil je misschien graag mee kunnen doen in gesprekken.

Als je je bewust wordt van dit mechanisme, dan ben je vaak al dicht bij de oplossing. Je weet dan waar je echt naar op zoek bent, wat de diepere betekenis is van de spullen. Je kunt dan op zoek naar een manier om aan je echte behoefte te voldoen, zonder dat je je huis volstopt.

Meer lezen? Ga naar www.ontdekjeopgeruimdezelf.nl en lees het artikel

De grote vijf

2009-04-29T10:40:00.000-07:00

Als coachingsvraag wordt het ook wel gebruikt: schrijf je eigen grafrede of, minder confronterend, stel je voor dat je tachtig bent, hoe wil je dan terugkijken op je leven?

Dat is eigenlijk waar dit boek over gaat, maar dan in verhaalvorm gegoten, waardoor het allemaal heel verteerbaar wordt. Voeg daar de Amerikaanse voorliefde voor concrete formuleringen bij en je komt op the big five for life. Dat zijn de vijf dingen die je leven tot een succes maken.

Dat kan natuurlijk van alles zijn, dat hangt af van je definitie van succes. Dus het kan iets zijn wat je wilt doen (reizen komt een paar keer voorbij in het boek), maar het kan ook zoiets zijn als ‘mensen inspireren’. Of natuurlijk je kinderen opvoeden tot leuke, verantwoordelijke mensen.

Er gaat eigenlijk nog iets aan vooraf en dat is dat je nadenkt over je ‘reden van bestaan’. Een nog fundamentelere vraag: waarom ben je hier? Wat kom je eigenlijk doen?

Je grote vijf zijn natuurlijk een afgeleide van je reden van bestaan. Zelf doe ik het liever andersom: die grote vijf zijn nog wel te doen, tenminste, een aantal kan ik er wel bedenken, daar zitten bij een boek publiceren en een huis aan zee, bijvoorbeeld. Maar mijn reden van bestaan, pff, daar moet ik nog eens goed over nadenken.

Dat is wel het effect van het boek, dat je er weer eens over nadenkt waar je het allemaal voor doet. En dat in een lekker handzaam boek verpakt met een tekst die lekker wegleest, je hebt het zo uit. Nee, het boek lezen is het punt niet, iets doen met de inhoud, dat is veel lastiger. Maar natuurlijk goed om weer eens over na te denken.

The big five for life heet het ook in de Nederlandse vertaling en de schrijver is John Streckely. Aanrader!

Sesamstraatstress en avondroutine

2009-04-24T05:13:00.000-07:00

Al meer dan 200.000 mensen hebben op internet de petitie getekend dat Sesamstraat terug moet naar half zeven ’s avonds. In De Pers van 22 april 2009 komt een moeder aan het woord: ‘Ik mis een vast ritueel’, zegt ze letterlijk. Meneer Aart dreigt nu zelfs al met opstappen als het programma niet terug wordt gezet op z’n vaste tijdstip.

Voor de mensen die het gemist hebben: Sesamstraat is jarenlang om half zeven ’s avonds uitgezonden, maar sinds enige tijd verplaatst naar half zes. Bovendien is de uitzendtijd meerdere keren gewijzigd. Er zijn daardoor bijna geen kijkertjes meer over.

De moeder die in De Pers aan het woord komt geeft aan dat om half zes de avondspits in huis nog volop aan de gang. Als het programma om half zeven wordt uitgezonden dan kan haar dochter precies kijken voordat ze naar bed gaat. En dat is dan een vast ritueel.

De commotie rondom Sesamstraat illustreert mooi het belang van een avondroutine. Die routine geeft je houvast en rust en als dat verstoort wordt is het erg vervelend en dat levert stress op. Ouders komen rond half zes net thuis en dan ‘moet’ er van alles gebeuren. Even rustig naar Sesamstraat kijken is dan nog niet aan de orde. Eerst eten koken, eten, misschien wel afwassen of in bad en dan nog even bijkomen met een half uurtje televisie. Het klinkt logisch.

Dus de vraag van ouders is ook niet zo gek, de netmanager gooit hun hele schema in de war. Wat ik overigens niet begrijp is waarom mensen Sesamstraat niet gewoon opnemen. Dan kun je gewoon kijken wanneer je wilt, dus ook om half zeven. En je hebt nog minder stress, want als je een keer een kwartiertje later thuis bent, dan kun je gewoon je routine afwerken en Sesamstraat ook een kwartier later bekijken. Ik dacht dat live televisie kijken zo ouderwets was? Gezien deze discussie hechten te meeste mensen daar blijkbaar toch nog steeds veel waarde aan: gezellig samen voor de televisie, als de omroepbaas dat bepaalt.

Een organizer organiseert zichzelf

2009-04-20T08:53:00.000-07:00

Ook een organizer slaat soms aan het organiseren. Geen enkele indeling is voor altijd en soms heb je opeens een helder moment, waardoor je een handiger indeling voor je ziet of iets oplost, wat al een tijdje zeurt.

De afgelopen week had ik twee van die momenten. In een mailwisseling met een klant ging het over bureauladen. Opeens realiseerde ik me dat ik ook nog een bureaulade met ongesorteerd spul had. Dat bleek vooral papier te zijn wat al beprint was, ‘om de achterkant nog eens te gebruiken’. Maar dat lag er al zo lang dat ik het helemaal vergeten was. En een kalender met sudoku’s uit de periode dat ik die veel oploste.

Zonde van de lade, natuurlijk. Lades zijn juist prima om losse spullen bij elkaar te brengen die je regelmatig gebruikt. Dat was hier duidelijk niet het geval, ik had die lade al meer dan een half jaar niet open gehad. Alles er uit dus. De vellen papier toch maar bij het oud papier (veel te veel om op korte termijn te gebruiken) en de sudokukalender ook. Ik heb ook nog een boekje met sudoku’s en zo vaak doe ik het tegenwoordig niet meer. Geen kans op dat ik 300 sudoku’s op ga lossen. Lade leeg.

Na een paar dagen nadenken heb ik er een nieuwe bestemming voor gevonden: losse spullen die ik gebruik voor mijn workshops, zoals kaartjes en stiften. Eens kijken of dat beter werkt.

Het andere moment ging nog wat verder: zou het niet handig zijn om de onderste plank ik in de linnenkast vrij te maken voor schoenen, vroeg mijn vriend. Eerst zei ik nee, maar ik bleef er toch over nadenken. Het zou inderdaad wel handig zijn. Maar waar laten we dan de handdoeken die daar nu liggen?

Opgerold nemen handdoeken minder ruimte in, dus zou dat een oplossing kunnen zijn? En als ik nou de keukendoeken in de keuken leg? Goedbeschouwd is dat ook veel logischer. Eerst ruimte maken in de keuken dus: een aantal dingen die we niet gebruiken er uit gehaald. Die bevinden zich in vrijwel elke keuken, ook in de onze.

Vervolgens een andere kast eens grondig uitgeruimd: ongebruikte voorraden toiletartikelen weggedaan, evenals ondergoed, sokken en handdoeken met gaten en andere gebreken. Allemaal bewaard voor het geval dat, maar dat geval doet zich natuurlijk nooit voor. Resultaat: een vuilniszak vol. En ruimte genoeg voor de handdoeken en dus ook voor de schoenen.

Soms is het even denken, maar in elk huis zijn ongebruikte spullen en in elk huis is wel iets te winnen met een logischer indeling, ook bij een organizer.

Kijken, kijken, niet kopen

2009-04-18T08:46:00.000-07:00

Zodra je iets aanraakt, raak je er aan gehecht, je ziet het een beetje als van jezelf.

De universiteiten van Ohio en Illinois onderzochten hoeveel proefpersonen bieden voor een mok als ze die tien of dertig seconden hadden vastgehouden. De personen die de mok dertig seconden vasthielden boden meer voor die mok dan degenen die 'm tien seconden vasthielden.

Zodra je dus iets wat langer vast hebt raak je er een beetje aan gehecht en heb je er meer voor over dan wanneer je het niet of heel kort vasthoudt. Je zou kunnen zeggen: als je een kledingstuk gaat passen, dan ben je al bijna verkocht, idem als je een proefritje gaat maken.

De strategie van alleen kijken is dan zo gek nog niet, dat leidt inderdaad minder tot kopen.

Regels om te kiezen

2009-04-08T05:52:00.001-07:00

Gisteren op de motivatiekalender: Als je niet goed kan kiezen, doe dan wat het goedkoopst uitvalt (Peter Darbo).

Voor iedereen met keuzestress, neem ik aan. Is dat altijd een goed advies? Waat je altijd vooraf wat het goedkoopste is? Als je al last hebt van keuzestress, ga je misschien wel heel lang op zoek naar het goedkoopste en onderzoek je urenlang alle facetten van de prijs (want aankoopprijs is natuurlijk maar een deel daarvan, onderhoud en verbruik reken je ook mee, ga er maar aan staan).

Maar wat je wel degelijk kan helpen bij keuzestress is het instellen van beslisregels. De goedkoopste is er één, maar je kunt ook denken aan: ik koop wat iedereen koopt, het meest populaire model (laptop, telefoon, etc), het best geteste model door de consumentenbond. Een andere beslisregel is: ik ga naar 3 winkels en dan heb ik genoeg gezien, op basis daarvan maak ik een keuze (en dan niet een week aarzelen welke winkels dat moeten zijn). Ook helpt het om vooraf te bepalen aan welke voorwaarden een nieuwe aankoop moet voldoen: geheugenruimte voor een computer, kleur of model voor schoenen, als je kleding gaat kopen, waar moet het dan bij passen, etc.

Op die manier maak je kiezen voor jezelf eenvoudiger. Nu nog je aan je eigen regels houden.