Ook ik ontkom er niet aan: de crisis. Tot nu toe heb ik er niet over geschreven, maar nu moet het er toch van komen. Kan organizing helpen bij de kredietcrisis?
Die hulp kan alleen op individueel niveau zijn, laten we daar helder over zijn. Het meest voor de hand liggende voordeel is dat je spullen kunt verkopen of ruilen die je niet meer nodig hebt. Zo zorg je voor wat extra armslag.
En als je goed weet wat je hebt aan spullen, dan verspil je in elk geval geen geld aan onnodige aankopen. Sterker nog, je komt misschien allerlei dingen tegen die je vergeten was. Die dingen lijken weer als nieuw. Daardoor hoef je even niets nieuws te kopen, wat je uit de hoeken en gaten van je eigen huis haalt voelt al als nieuw.
Ook is het prettig om je financiën op een rij te hebben. Als je weet wat je zoal uitgeeft en waaraan, dan weet je in elk geval hoe je er voor staat. Je voorkomt bovendien dat je rekeningen te laat betaalt en je weet wat je uit kunt geven. Dat geeft een prettig gevoel. Misschien kun je wel wat bezuinigingen doorvoeren.
Op een wat ander niveau helpt het ook als je doelen helder voor ogen hebt. Dat helpt je om te kiezen waar je je tijd aan besteedt en waar je je geld aan uitgeeft. Zolang je je baan houdt is het niet nodig om te stoppen met uitgeven, maar het kan geen kwaad om je uitgaven meer gericht te doen. Dat geldt trouwens altijd, crisis of geen crisis.
Verder maakt het je crisisbestendiger als je structureel eenvoudiger leeft. En eenvoudig hoeft zeker niet hetzelfde te zijn als armoedig, integendeel. Het gaat er vooral om creatief om te gaan met de middelen die je hebt en bewust te kiezen. Bewust en kiezen, dat zijn de sleutelwoorden.
Alle reden dus om die uitpuilende kasten en die overvolle zolder juist nu aan te pakken.
donderdag 30 oktober 2008
dinsdag 28 oktober 2008
Ontbijt
Vandaag is het nationale schoolontbijt van start gegaan. Een half miljoen kinderen op de basisschool krijgen een ontbijt aangeboden. Waarom is het belangrijk om te ontbijten?
Ontbijt legt een basis voor de rest van de dag: je geeft jezelf nieuwe energie om de dag te gaan beginnen. Als je niet ontbijt is de kans groter dat je later in de ochtend gaat snacken. Als je geen tijd hebt, dan hoef je natuurlijk niet meteen te eten. Maar neem dan bijvoorbeeld boterhammen mee naar het werk of ontbijt wat later. Als je maar zorgt dat je in het begin van ochtend iets gezonds binnen krijgt.
Je wordt er ook gewoon alerter van. Dus je kunt met ontbijt beter werken en als je thuis bent heb je meer energie om nou eindelijk dat (opruim) project eens op te pakken. Een ontbijt kun je dus maar het beste opnemen in je ochtendroutine.
Ontbijt legt een basis voor de rest van de dag: je geeft jezelf nieuwe energie om de dag te gaan beginnen. Als je niet ontbijt is de kans groter dat je later in de ochtend gaat snacken. Als je geen tijd hebt, dan hoef je natuurlijk niet meteen te eten. Maar neem dan bijvoorbeeld boterhammen mee naar het werk of ontbijt wat later. Als je maar zorgt dat je in het begin van ochtend iets gezonds binnen krijgt.
Je wordt er ook gewoon alerter van. Dus je kunt met ontbijt beter werken en als je thuis bent heb je meer energie om nou eindelijk dat (opruim) project eens op te pakken. Een ontbijt kun je dus maar het beste opnemen in je ochtendroutine.
woensdag 17 september 2008
Wijsheid van de massa
In 2005 schreef James Surowiecki het boek The wisdom of crowds. Dat kwam er op neer dat massa's meer weten dan individuen. Oftewel: als je veel mensen iets vraagt, dan is de kans groot dat de meerderheid het goed heeft. Of als je veel mensen vraagt om iets te schatten, dan zal het gemiddelde van die schattingen de werkelijkheid benaderen.
Je ziet dit fenomeen bijvoorbeeld bij Weekend Miljonairs: als de kandidaat het niet weet kan hij aan het publiek vragen om te antwoorden. Meestal heeft de meerderheid dan het goede antwoord. Maar regelmatige kijkers weten ook dat dit alleen werkt bij een bepaald soort vragen. Als het gaat over voetbal of soaps dan weten ze het meestal wel. De meerderheid van het publiek volgt blijkbaar het voetbal en de soaps. Maar als de vraag specialistischer is, dan kun je niet meer vertrouwen op het meerderheidsantwoord.
Toch maken ook grote bedrijven nu gebruik van dit principe. En daar is weer eens een mooi Engels woord voor bedacht: crowdsourcing. Een combinatie van crowd (massa) en outsourcing. Het komt er op neer dat je het publiek mee laat denken over een probleem of zelfs een probleem laat oplossen.
Dit was al eerder bekend van zogenaamde open source computerprogramma's. Linux is één van de bekendsten. Nu vragen grote bedrijven om een windmolen te ontwikkelen of een nieuwe tandpasta te ontwerpen. Er zijn al speciale sites voor waar je vragen kunt stellen als bedrijf zijnde.
Naar mijn idee heeft dit meer te maken met de wet van de grote getallen dan met wijsheid van de massa: als je veel mensen laat meedenken over een probleem, dan is de kans groter dat er iemand bij zit die een goed idee heeft. Twee weten meer dan één, noemden we dat vroeger. En duizenden weten nog veel meer. Slim van die bedrijven. Maar wijsheid van de massa is het niet.
Je ziet dit fenomeen bijvoorbeeld bij Weekend Miljonairs: als de kandidaat het niet weet kan hij aan het publiek vragen om te antwoorden. Meestal heeft de meerderheid dan het goede antwoord. Maar regelmatige kijkers weten ook dat dit alleen werkt bij een bepaald soort vragen. Als het gaat over voetbal of soaps dan weten ze het meestal wel. De meerderheid van het publiek volgt blijkbaar het voetbal en de soaps. Maar als de vraag specialistischer is, dan kun je niet meer vertrouwen op het meerderheidsantwoord.
Toch maken ook grote bedrijven nu gebruik van dit principe. En daar is weer eens een mooi Engels woord voor bedacht: crowdsourcing. Een combinatie van crowd (massa) en outsourcing. Het komt er op neer dat je het publiek mee laat denken over een probleem of zelfs een probleem laat oplossen.
Dit was al eerder bekend van zogenaamde open source computerprogramma's. Linux is één van de bekendsten. Nu vragen grote bedrijven om een windmolen te ontwikkelen of een nieuwe tandpasta te ontwerpen. Er zijn al speciale sites voor waar je vragen kunt stellen als bedrijf zijnde.
Naar mijn idee heeft dit meer te maken met de wet van de grote getallen dan met wijsheid van de massa: als je veel mensen laat meedenken over een probleem, dan is de kans groter dat er iemand bij zit die een goed idee heeft. Twee weten meer dan één, noemden we dat vroeger. En duizenden weten nog veel meer. Slim van die bedrijven. Maar wijsheid van de massa is het niet.
donderdag 11 september 2008
Cijfers nee, plaatjes ja
Ons werkgeheugen heeft een capaciteit van ongeveer 7. Zonder geheugensteunjes kun je maximaal 7 willekeurige dingen onthouden, zoals getallen of boodschappen. Als je erg je best doet kom je tot 9 of 10. Maar dan moet je dat heel bewust gaan doen.
Telefoonnummers lukt dus nog net, vooral omdat je het begin vaak al weet. Dat alle mobiele telefoonnummers met 06 beginnen weet iedereen en het netnummer van Rotterdam of van je eigen woonplaats weet je ook al, dus dan hoef je nog maar 7 of 8 getallen te onthouden (niet dat iemand nog telefoonnummers hoeft te onthouden tegenwoordig, maar het gaat om het voorbeeld).
Wat blijkt nu? Plaatjes onthouden kunnen we veel en veel beter. Neurowetenschapper Timothy Brady liet mensen 3.000 afbeeldingen zien in 3 uur tijd. Elke afbeelding was maar 3 seconden zichtbaar. Daarna liet hij steeds twee foto's zien die een beetje van elkaar verschillen met de vraag welke van de twee ze al gezien hadden. De proefpersonen hadden minimaal 87 procent hiervan goed. Dat zijn ruim 2.600 plaatjes.
Dat is iets meer dan 9 of 10. Oké, er waren maar veertien proefpersonen en degene die het het beste deed kreeg daar geld voor. Maar toch, het verschil is zo groot dat het wel duidelijk lijkt dat we veel meer kunnen onthouden als we er een plaatje bij hebben.
Bekende geheugentechnieken maken hier trouwens ook gebruik van. Je kunt dan bijvoorbeeld heel veel onthouden door in gedachten een huis door te lopen en aan getallen of aan herinneringen voorwerpen te koppelen. Dus dat klopt wel met elkaar.
En hoef Ik me de volgende keer ook niet schuldig te voelen als ik wel iemands gezicht herken, maar de naam vergeten ben.
Telefoonnummers lukt dus nog net, vooral omdat je het begin vaak al weet. Dat alle mobiele telefoonnummers met 06 beginnen weet iedereen en het netnummer van Rotterdam of van je eigen woonplaats weet je ook al, dus dan hoef je nog maar 7 of 8 getallen te onthouden (niet dat iemand nog telefoonnummers hoeft te onthouden tegenwoordig, maar het gaat om het voorbeeld).
Wat blijkt nu? Plaatjes onthouden kunnen we veel en veel beter. Neurowetenschapper Timothy Brady liet mensen 3.000 afbeeldingen zien in 3 uur tijd. Elke afbeelding was maar 3 seconden zichtbaar. Daarna liet hij steeds twee foto's zien die een beetje van elkaar verschillen met de vraag welke van de twee ze al gezien hadden. De proefpersonen hadden minimaal 87 procent hiervan goed. Dat zijn ruim 2.600 plaatjes.
Dat is iets meer dan 9 of 10. Oké, er waren maar veertien proefpersonen en degene die het het beste deed kreeg daar geld voor. Maar toch, het verschil is zo groot dat het wel duidelijk lijkt dat we veel meer kunnen onthouden als we er een plaatje bij hebben.
Bekende geheugentechnieken maken hier trouwens ook gebruik van. Je kunt dan bijvoorbeeld heel veel onthouden door in gedachten een huis door te lopen en aan getallen of aan herinneringen voorwerpen te koppelen. Dus dat klopt wel met elkaar.
En hoef Ik me de volgende keer ook niet schuldig te voelen als ik wel iemands gezicht herken, maar de naam vergeten ben.
zondag 7 september 2008
Tijdschriften opruimen
Veel tijdschriften zien er tegenwoordig er mooi uit. En dat maakt het moeilijk om ze weg te doen. Het zijn bijna boeken en die doe je ook niet weg.
Toch zijn tijdschriften tijdgebonden en uiteindelijk niet bedoeld om te bewaren. Zo heb ik een abonnement op de Happinez. En daar had ik nu al zo'n 3 jaar van liggen. Het is een dik tijdschrift, dus dat neemt een hoop ruimte in.
Ik ben begonnen met de oudste, dat is het makkelijkste: snel doorbladeren en er uit scheuren wat ik nog wil lezen of waar ik iets mee wil. Dan blijft er niet zo heel veel over. En als je eenmaal bezig bent, dan lukt het ook wel met nieuwere nummers. Nu heb ik alleen de laatste 2 nog en een mapje met artikelen voor in de trein. Scheelt toch zeker 30 centimer in mijn tijdschriftenmand.
Toch zijn tijdschriften tijdgebonden en uiteindelijk niet bedoeld om te bewaren. Zo heb ik een abonnement op de Happinez. En daar had ik nu al zo'n 3 jaar van liggen. Het is een dik tijdschrift, dus dat neemt een hoop ruimte in.
Ik ben begonnen met de oudste, dat is het makkelijkste: snel doorbladeren en er uit scheuren wat ik nog wil lezen of waar ik iets mee wil. Dan blijft er niet zo heel veel over. En als je eenmaal bezig bent, dan lukt het ook wel met nieuwere nummers. Nu heb ik alleen de laatste 2 nog en een mapje met artikelen voor in de trein. Scheelt toch zeker 30 centimer in mijn tijdschriftenmand.
woensdag 3 september 2008
Van miljonair naar bedelaar
Een Belgische man was bedelaar en werd drie jaar geleden miljonair door een erfenis. Nu is hij al het geld weer kwijt en bedelt hij weer in de Brusselse metro. Hij leende het geld uit aan vrienden en bekenden (en kreeg het blijkbaar niet terug) en investeerde in aandelen die nu niets meer waard zijn.
Hij geeft de schuld aan Bush en de kredietcrisis. En die zijn ook wel verantwoordelijk te noemen voor de daling in de aandelenprijzen. Maar ik denk toch dat dat niet het hele verhaal is.
Iedereen heeft andere ideeën bij geld. Positieve of negatieve ideeën. Geld geeft veiligheid of is juist smerig. Of je hebt het idee dat je het niet waard bent om veel geld te hebben. Sommige mensen hebben en houden geld, anderen zien altijd weer een manier om het kwijt te raken. Je kunt dan de wereldeconomie de schuld geven, maar het heeft ook met jezelf te maken. Met je ideeën over geld.
Eigenlijk gaat het helemaal niet over geld, maar over waar geld voor staat. Dat is waar je echt naar op zoek bent. Dus als je zekerheid zoekt, dan kun je nog zoveel geld sparen. Het zal je nooit genoeg zekerheid geven. Tot je je realiseert dat er geen zekerheid is in deze wereld en je het idee van zekerheid kunt loslaten. Dan is geld weer gewoon een middel om je doelen te realiseren en kun je er evenwichtig mee omgaan.
Zo vertellen we onszelf allemaal een verhaal over geld. Volgens de Amerikaanse schrijver Brent Kessel zijn er acht basisverhalen. De eerste stap is om je bewust te worden van je basisverhaal. Dan kun je er pas iets mee gaan doen. De Belgische bedelaar is een mooie illustratie: zo ver kan het gaan als je houding tegenover geld door andere dingen beïnvloed wordt.
(meer info op www.brentkessel.com)
Hij geeft de schuld aan Bush en de kredietcrisis. En die zijn ook wel verantwoordelijk te noemen voor de daling in de aandelenprijzen. Maar ik denk toch dat dat niet het hele verhaal is.
Iedereen heeft andere ideeën bij geld. Positieve of negatieve ideeën. Geld geeft veiligheid of is juist smerig. Of je hebt het idee dat je het niet waard bent om veel geld te hebben. Sommige mensen hebben en houden geld, anderen zien altijd weer een manier om het kwijt te raken. Je kunt dan de wereldeconomie de schuld geven, maar het heeft ook met jezelf te maken. Met je ideeën over geld.
Eigenlijk gaat het helemaal niet over geld, maar over waar geld voor staat. Dat is waar je echt naar op zoek bent. Dus als je zekerheid zoekt, dan kun je nog zoveel geld sparen. Het zal je nooit genoeg zekerheid geven. Tot je je realiseert dat er geen zekerheid is in deze wereld en je het idee van zekerheid kunt loslaten. Dan is geld weer gewoon een middel om je doelen te realiseren en kun je er evenwichtig mee omgaan.
Zo vertellen we onszelf allemaal een verhaal over geld. Volgens de Amerikaanse schrijver Brent Kessel zijn er acht basisverhalen. De eerste stap is om je bewust te worden van je basisverhaal. Dan kun je er pas iets mee gaan doen. De Belgische bedelaar is een mooie illustratie: zo ver kan het gaan als je houding tegenover geld door andere dingen beïnvloed wordt.
(meer info op www.brentkessel.com)
zondag 31 augustus 2008
Geld maakt asociaal
Het is nu wetenschappelijk bewezen: als we zelfs maar aan geld denken, dan worden we al minder sociale mensen. We zijn minder geneigd anderen te helpen en we vragen ook zelf minder snel om hulp. We zijn zelfs geneigd om minder dicht bij iemand te gaan zitten. En we denken eerder aan individuele activiteiten dan aan groepsactiviteiten.
Let op: er hoeft in dit geval geen geld op het spel te staan, het is al genoeg als we bijvoorbeeld een screensaver zien met muntsymbolen of een stapeltje Monopolygeld.
Hoe het precies komt is niet duidelijk, maar het is wel duidelijk dat geld niet neutraal is, dat het iets met ons doet.
Het betekent ook dat geld bieden voor een bepaalde bezigheid, niet altijd zal helpen om meer inzet te krijgen voor die bezigheid. Als het een sociale bezigheid is, dan is het maar de vraag of geld helpt. Uit andere experimenten is bijvoorbeeld ook bekend dat mensen minder geneigd zijn om bloed te geven als ze daar voor betaald krijgen. Dus geld is niet de oplossing voor alles, soms kost het inzetten van geld meer dan het oplevert. Ik vind het wel een geruststellende gedachte.
(Bron: NRC Handelsblad, 23 augustus 2008)
Let op: er hoeft in dit geval geen geld op het spel te staan, het is al genoeg als we bijvoorbeeld een screensaver zien met muntsymbolen of een stapeltje Monopolygeld.
Hoe het precies komt is niet duidelijk, maar het is wel duidelijk dat geld niet neutraal is, dat het iets met ons doet.
Het betekent ook dat geld bieden voor een bepaalde bezigheid, niet altijd zal helpen om meer inzet te krijgen voor die bezigheid. Als het een sociale bezigheid is, dan is het maar de vraag of geld helpt. Uit andere experimenten is bijvoorbeeld ook bekend dat mensen minder geneigd zijn om bloed te geven als ze daar voor betaald krijgen. Dus geld is niet de oplossing voor alles, soms kost het inzetten van geld meer dan het oplevert. Ik vind het wel een geruststellende gedachte.
(Bron: NRC Handelsblad, 23 augustus 2008)
Abonneren op:
Posts (Atom)
