De latte-factor

Afgelopen week was ik in Sevilla en daar waren een stuk of vier vestigingen van Starbucks. In Nederland kun je maar op een paar plaatsen naar deze Amerikaanse koffieketen en nog niet in Rotterdam. De hoogste tijd dus om een paar lattes, mokka’s en andere smaken uit te testen. Bovendien was het er lekker koel.

Nu was ik met vakantie en dan let ik wat minder op prijzen, maar een bekertje koffie voor vier euro is eigenlijk wel een beetje veel. Je kunt wel een espresso krijgen voor 1,70, maar veel minder wordt het niet. En wat heb je dan helemaal, een klein beetje koffie.

Amerikanen noemen dat de ´latte-factor´: als je elke dag naar Starbucks gaat geef je ongemerkt flinke bedragen uit. Want het blijft natuurlijk niet bij alleen een espresso, je wilt een cappuccino met een extra shot espresso (anders is het erg slappe koffie) of mokka, slagroom of iets anders lekkers. Je kunt een hoop bezuinigen door dat soort kleine uitgaven te beperken.

De consumentenbond heeft net uitgerekend wat onze koffie thuis kost (zie hun gids van oktober). Dat varieert van 3 cent voor oploskoffie en 4 cent voor filterkoffie, tot 6 tot 12 cent voor Senseo en 33 cent voor Nespresso. Toch nog altijd een stuk goedkoper dan Starbucks. Maar dan heb je er natuurlijk geen airconditioning en loungebanken bij.

Kijken, kijken, niet kopen

Zodra je iets aanraakt, raak je er aan gehecht, je ziet het een beetje als van jezelf.

De universiteiten van Ohio en Illinois onderzochten hoeveel proefpersonen bieden voor een mok als ze die tien of dertig seconden hadden vastgehouden. De personen die de mok dertig seconden vasthielden boden meer voor die mok dan degenen die 'm tien seconden vasthielden.

Zodra je dus iets wat langer vast hebt raak je er een beetje aan gehecht en heb je er meer voor over dan wanneer je het niet of heel kort vasthoudt. Je zou kunnen zeggen: als je een kledingstuk gaat passen, dan ben je al bijna verkocht, idem als je een proefritje gaat maken.

De strategie van alleen kijken is dan zo gek nog niet, dat leidt inderdaad minder tot kopen.

Boekenbeurs

We hebben allemaal onze zwakke punten. Het mijne is boeken. En dan is een boekenbeurs een onweerstaanbaar iets.

Zo nu en dan organiseert het Centraal Boekhuis een boekenfestijn, zoals ze het zelf noemen. Dan verkopen ze hun restanten en lichtbeschadigde boeken met korting. Eén keer per jaar is dat circus in Rotterdam. Een hal vol boeken.

Lang van te voren zet ik de datum al in mijn agenda. Het liefst ga ik meteen op de eerste dag, dan is er het meeste keus. Ik leg geld opzij, zodat het niet op mijn normale uitgaven drukt. Dat geld wat ik opzij heb gelegd is ook meteen mijn budget. Meer mag ik niet uitgeven van mezelf. Maar ik zorg er meestal wel voor dat het bedrag hoog genoeg is.

Zo'n twee maanden voordat de beurs is, mag ik van mezelf geen nieuwe boeken meer kopen. Anders zul je net zien dat ik dat boek voor een lagere prijs op de beurs vind. Die twee maanden dat ik niks koop compenseren dan weer een beetje voor de aankopen op de beurs.

En dan mag ik me helemaal uitleven, alleen beperkt door mijn budget en de hoeveelheid boeken die ik kan dragen. Heerlijk. Ik koop managementboeken, muziekboeken, een boekje over mijn eerstvolgende vakantiebestemming, pockets om mee te nemen tijdens die vakantie en nog wat romans.

Eigenlijk vind ik mezelf dan nog best kritisch. Ik heb regels over wat ik wel en niet koop: dingen die ik totaal niet ken of die ik normaal gesproken leen, die koop ik niet. Maar natuurlijk koop ik veel te veel.

Als ik terugkom ben ik doodmoe, maar erg tevreden over mezelf. Ik heb mijn verslaving weer even uitgeleefd, mijn shot gehad en ik kan er weer even tegen. Tot de volgende beurs.