Gisteren schreef ik over mailstress. Wat kun je er aan doen?
Zet om te beginnen de melding uit dat er nieuwe mail is. In Outlook is dat nogal diep in het menu verstopt, maar het kan wel (extra, opties, tabje voorkeuren, e-mailopties, geavanceerde e-mailopties). Dan krijg je tenminste niet zo’n tekstballonnetje rechtsonder in je ooghoek, wat enorm afleidt.
Ook kun je je mailprogramma met grotere tussenpozen mail op laten halen. Of alleen mail op laten halen als je dat specifiek aanklikt. Wat natuurlijk ook helpt is je mailprogramma helemaal niet openen.
En dan is het natuurlijk verder een kwestie van discipline om één of een paar keer per dag een moment te reserveren om mail te checken en te beantwoorden. Die discipline valt niet mee. Om te beginnen zou je het alarm van je mobiel kunnen zetten, zeg elk half uur. Alleen dan mag je mail checken. De tijd waarna het alarm af gaat kun je langzaam steeds verder oprekken tot je een paar keer per dag je mail checkt. Als mensen heel dringend een reactie van je willen, dan bellen ze wel.
maandag 14 januari 2008
zondag 13 januari 2008
Mailstress
Ik lees in de krant (NRC, 12 januari 2008) dat de gemiddelde kantoormedewerker 49 minuten per dag aan e-mail besteed (hoe meten ze dat zo precies?). Voor managers kan dat wel vier uur per dag zijn. Vier uur! Dat is ongeveer je halve dag. Je kunt natuurlijk aanvoeren dat e-mail communicatie is en dat communiceren een belangrijke taak is van een manager, maar toch, vier uur is erg veel.
Het artikel gaat er ook over dat we vaak andere communicatiemiddelen vergeten en dat het vaak beter is om iemand even te bellen of even langs te lopen. Natuurlijk weten we dat allemaal, maar iedereen verstuurd wel eens een mail, waarvan je later denkt: dat had ik beter niet kunnen doen. Misverstanden zijn nou eenmaal snel geboren als je geen intonatie kunt toevoegen of als je niet kunt zien dat de ander negatief reageert. In een gesprek kun je dan meteen je uitspraak nuanceren. Via de mail heb je al snel ruzie.
Ook blijkt het dat je concentratie enorm wordt verstoord door telefoon, sms en mail. Dat kan wel 10 punten schelen in je IQ. En dat komt er op neer dat je helderder bent nadat je een joint hebt gerookt als wanneer je wordt afgeleid door allerlei berichten. We lijken desondanks verslaafd aan het checken van e-mail. Je doet dat veel vaker dan je denkt. Mensen die zeggen het elk kwartier te doen, kijken wel 30 tot 40 keer per uur in hun mailbox. Dat is dus elke anderhalve minuut. Hoe kom je dan nog aan werken toe? Geen wonder dat we er stress door krijgen. Ik doe het zelf ook, 's avonds nog even snel kijken of 's ochtends vroeg. En meerdere mailboxen, ook nog. Gek, hoe snel zoiets voelt als onmisbaar. Hoe lang mailen we nou helemaal? Maximaal een jaar of 15, denk ik.
In een volgend bericht wat je er aan kunt doen.
Het artikel gaat er ook over dat we vaak andere communicatiemiddelen vergeten en dat het vaak beter is om iemand even te bellen of even langs te lopen. Natuurlijk weten we dat allemaal, maar iedereen verstuurd wel eens een mail, waarvan je later denkt: dat had ik beter niet kunnen doen. Misverstanden zijn nou eenmaal snel geboren als je geen intonatie kunt toevoegen of als je niet kunt zien dat de ander negatief reageert. In een gesprek kun je dan meteen je uitspraak nuanceren. Via de mail heb je al snel ruzie.
Ook blijkt het dat je concentratie enorm wordt verstoord door telefoon, sms en mail. Dat kan wel 10 punten schelen in je IQ. En dat komt er op neer dat je helderder bent nadat je een joint hebt gerookt als wanneer je wordt afgeleid door allerlei berichten. We lijken desondanks verslaafd aan het checken van e-mail. Je doet dat veel vaker dan je denkt. Mensen die zeggen het elk kwartier te doen, kijken wel 30 tot 40 keer per uur in hun mailbox. Dat is dus elke anderhalve minuut. Hoe kom je dan nog aan werken toe? Geen wonder dat we er stress door krijgen. Ik doe het zelf ook, 's avonds nog even snel kijken of 's ochtends vroeg. En meerdere mailboxen, ook nog. Gek, hoe snel zoiets voelt als onmisbaar. Hoe lang mailen we nou helemaal? Maximaal een jaar of 15, denk ik.
In een volgend bericht wat je er aan kunt doen.
zaterdag 12 januari 2008
Lente?
Eigenlijk is de winter net begonnen. Er is nog niet eens 1 wintermaand voorbij. En toch lijkt het al lente te worden. Okee, met de regen en de donkerte lijkt het soms eerder herfst, maar toch...
Als ik nu naar buiten kijk schijnt net even de zon, tussen de buien door, dat wel, maar hij schijnt. Het is tien graden buiten, ik hoef geen handschoenen aan als ik ga fietsen. En ik zag gisteren bij Jamin de paaseitjes liggen.
Dat laatste vond ik wel een beetje overdreven eerlijk gezegd, twee weken na nieuwjaar. Pasen valt weliswaar vroeg dit jaar, maar om meteen van de kerstkransen naar de paaseieren te gaan, is wel een flinke stap.
Maar ze lagen er toch maar. En ik voel dat er iets begint te kriebelen. Hoog tijd om de laatste kerstspullen op te ruimen. Misschien kan ik wel een raam open zetten om frisse lucht binnen te laten. Tijd voor nieuwe energie en schone, frisse kamers. Het kan me niet snel genoeg gaan.
Als ik nu naar buiten kijk schijnt net even de zon, tussen de buien door, dat wel, maar hij schijnt. Het is tien graden buiten, ik hoef geen handschoenen aan als ik ga fietsen. En ik zag gisteren bij Jamin de paaseitjes liggen.
Dat laatste vond ik wel een beetje overdreven eerlijk gezegd, twee weken na nieuwjaar. Pasen valt weliswaar vroeg dit jaar, maar om meteen van de kerstkransen naar de paaseieren te gaan, is wel een flinke stap.
Maar ze lagen er toch maar. En ik voel dat er iets begint te kriebelen. Hoog tijd om de laatste kerstspullen op te ruimen. Misschien kan ik wel een raam open zetten om frisse lucht binnen te laten. Tijd voor nieuwe energie en schone, frisse kamers. Het kan me niet snel genoeg gaan.
zondag 6 januari 2008
Gelukkige ongelukjes
De lokale zender in Rotterdam zendt elke zondag Bob Ross uit en wij zijn vaste kijkers. Bob Ross is die schilder die beweert dat iedereen kan schilderen. In programma’s van een half uur laat hij zien hoe het moet. Na een half uur is het schilderij klaar. Steevast staan er bergen op en dennenbomen.
Schilderen doe ik niet en ik vind het ook niet heel erg mooi wat de man maakt. Maar tijdens het schilderen vertelt de man hoe hij zijn schilderij maakt. En dat doet hij op een kalme, bijna hypnotiserende manier. Ik denk dat er twee mogelijkheden zijn: het irriteert je mateloos of je wordt er enorm kalm van. Voor mij geldt dat laatste en dat is ook de reden dat ik kijk: ik word er zo rustig van. Vooral op zondag is dat heerlijk. Een oase die man.
Eén van zijn favoriete uitspraken is: we don’t make mistakes, we just have happy accidents. En als je dat maar aanhoudt, dan kun je volgens mij alles aan in het leven.
Schilderen doe ik niet en ik vind het ook niet heel erg mooi wat de man maakt. Maar tijdens het schilderen vertelt de man hoe hij zijn schilderij maakt. En dat doet hij op een kalme, bijna hypnotiserende manier. Ik denk dat er twee mogelijkheden zijn: het irriteert je mateloos of je wordt er enorm kalm van. Voor mij geldt dat laatste en dat is ook de reden dat ik kijk: ik word er zo rustig van. Vooral op zondag is dat heerlijk. Een oase die man.
Eén van zijn favoriete uitspraken is: we don’t make mistakes, we just have happy accidents. En als je dat maar aanhoudt, dan kun je volgens mij alles aan in het leven.
zaterdag 5 januari 2008
Goede voornemens: korte en lange termijn
Waarom blijft het toch zo moeilijk om goede voornemens te realiseren?
Eén reden is in elk geval het onderscheid tussen de korte en de lange termijn. Goede voornemens hebben meestal pas op de wat langere termijn effect. Het einddoel ligt verder weg. Soms een week of een maand, maar het kan ook veel langer zijn: tien kilo afvallen kost nou eenmaal tijd. Je hele huis opruimen duurt ook wel even. En de voordelen van stoppen met roken zijn al helemaal niet meteen duidelijk. Je krijgt misschien wat meer adem en ze zeggen dat het gezonder is. Maar je weet natuurlijk nooit zeker of je er bijvoorbeeld langer door leeft. En dan is de bevrediging van die ene sigaret een onmiddellijke beloning, die maar moeilijk is te weerstaan.
Hoe voorkom je dit? Eén mogelijkheid is om het doel dichterbij te halen en daarmee ook de taak in kleinere stukjes te hakken: eerst maar eens 1 kilo afvallen of 1 week niet snoepen/gezond eten, eerst maar eens die stapel kranten opruimen of de post van deze week verwerken. Dat zijn dingen die je op korte termijn kunt realiseren.
Als je het doel kleiner maakt, dan is het nadeel dat het voordeel vaak niet meteen duidelijk is. Ben je kilo afgevallen, so what? Heb je die stapel kranten opgeruimd en dan? Wat heb je er eigenlijk aan?
Daar kun je iets aan doen door jezelf een beloning te geven: een fijn boek na een week niet snoepen of iets lekkers na een vervelende opruimklus. Dan koppel je een onmiddellijke beloning aan een actie die je op korte termijn uitvoert. Dat snapt je brein.
De truc is om veel van die acties te doen, met desnoods evenveel beloningen. En, verrassing, na 10 weken gezond eten ben je opeens een stuk dichter bij je einddoel. En na een flink aantal opruimklussen is de woonkamer opeens opgeruimd. Het kost wat zelfbedrog, maar terwijl je jezelf voor de gek houdt, komt je doel dichterbij.
Eén reden is in elk geval het onderscheid tussen de korte en de lange termijn. Goede voornemens hebben meestal pas op de wat langere termijn effect. Het einddoel ligt verder weg. Soms een week of een maand, maar het kan ook veel langer zijn: tien kilo afvallen kost nou eenmaal tijd. Je hele huis opruimen duurt ook wel even. En de voordelen van stoppen met roken zijn al helemaal niet meteen duidelijk. Je krijgt misschien wat meer adem en ze zeggen dat het gezonder is. Maar je weet natuurlijk nooit zeker of je er bijvoorbeeld langer door leeft. En dan is de bevrediging van die ene sigaret een onmiddellijke beloning, die maar moeilijk is te weerstaan.
Hoe voorkom je dit? Eén mogelijkheid is om het doel dichterbij te halen en daarmee ook de taak in kleinere stukjes te hakken: eerst maar eens 1 kilo afvallen of 1 week niet snoepen/gezond eten, eerst maar eens die stapel kranten opruimen of de post van deze week verwerken. Dat zijn dingen die je op korte termijn kunt realiseren.
Als je het doel kleiner maakt, dan is het nadeel dat het voordeel vaak niet meteen duidelijk is. Ben je kilo afgevallen, so what? Heb je die stapel kranten opgeruimd en dan? Wat heb je er eigenlijk aan?
Daar kun je iets aan doen door jezelf een beloning te geven: een fijn boek na een week niet snoepen of iets lekkers na een vervelende opruimklus. Dan koppel je een onmiddellijke beloning aan een actie die je op korte termijn uitvoert. Dat snapt je brein.
De truc is om veel van die acties te doen, met desnoods evenveel beloningen. En, verrassing, na 10 weken gezond eten ben je opeens een stuk dichter bij je einddoel. En na een flink aantal opruimklussen is de woonkamer opeens opgeruimd. Het kost wat zelfbedrog, maar terwijl je jezelf voor de gek houdt, komt je doel dichterbij.
woensdag 2 januari 2008
Bonnetjes
Mijn eerste organizingdaad van het jaar voor mezelf was om bonnetjes uit te zoeken. Ik heb een mapje waar ik die ingooi. Een aantal maanden of zelfs een half jaar. Dan puilt het mapje uit.
Als ik er dan weer eens iets bij wil stoppen, dan lukt dat niet goed. Een zeker teken dat het tijd wordt om het mapje op te ruimen. Zo bouw ik een 'natuurlijk' moment in en krijg ik vanzelf een signaal dat ik eens wat bonnetjes moet gaan weggooien.
Dat heb ik dus nu gedaan: alles wat ik niet meer herkende, waarvan ik niet meer wist waar het van was is weg. Ook de bonnen van boeken die ik al gelezen heb, kleding en schoenen die ik al een tijdje draag en CD's die ik al uit mijn hoofd ken.
Alleen een paar bonnen van recente aankopen (afgelopen december) heb ik er in laten zitten. Overigens stop ik in deze bonnenmap geen garantiebewijzen. Bonnen van apparaten en dergelijke liggen op een andere plek, want die bewaar ik natuurlijk wel minstens een jaar.
Als ik er dan weer eens iets bij wil stoppen, dan lukt dat niet goed. Een zeker teken dat het tijd wordt om het mapje op te ruimen. Zo bouw ik een 'natuurlijk' moment in en krijg ik vanzelf een signaal dat ik eens wat bonnetjes moet gaan weggooien.
Dat heb ik dus nu gedaan: alles wat ik niet meer herkende, waarvan ik niet meer wist waar het van was is weg. Ook de bonnen van boeken die ik al gelezen heb, kleding en schoenen die ik al een tijdje draag en CD's die ik al uit mijn hoofd ken.
Alleen een paar bonnen van recente aankopen (afgelopen december) heb ik er in laten zitten. Overigens stop ik in deze bonnenmap geen garantiebewijzen. Bonnen van apparaten en dergelijke liggen op een andere plek, want die bewaar ik natuurlijk wel minstens een jaar.
dinsdag 1 januari 2008
Balansmaand
Ik geef het toe, ik heb me een beetje laten gaan deze kerstweek. Wat eten betreft, wat tv-kijken betreft, (te) laat naar bed gaan en in het algemeen helemaal niks uitvoeren. Het grootste gedeelte van het jaar ben ik tamelijk gedisciplineerd, dus soms is het heerlijk om even de teugels te laten vieren.
Maar nu is het nieuwe jaar begonnen en is het tijd om weer terug te keren naar het normale ritme. Om weer een beetje in balans te komen, heb ik geen balansdag nodig, maar ik vrees een hele maand. Geen chips meer voor mij. Gelukkig is de tijd van de oliebollen toch voorbij, hoewel hier in Rotterdam de kramen mogen blijven staan tot eind januari, maar dat negeer ik maar, dat lijkt me wel het beste.
Verder pak ik mijn regelmatig bewegen maar weer eens op. Deze tijd van het jaar is dat extra belangrijk. Niet alleen omdat ik de neiging heb om meer te eten als de avonden lang zijn, maar ook omdat ik anders de neiging heb om in een lichte winterdepressie te verzinken.
Ikzelf ga vanaf januari naar het voorjaar toeleven. Maar omdat het mooie weer er nog niet echt is, zet ik alle zeilen bij om mijn energie te behouden. Dat betekent zoveel mogelijk buiten komen als het nog licht is, want dat helpt: licht, frisse lucht en beweging. En verder zoveel mogelijk gezonde dingen eten, ook daar krijg ik energie van.
En dat komt dan goed uit met die balansmaand. Ook is het een positieve manier om mijn goede voornemen te formuleren. Dat vergroot de kans dat ik het ga realiseren. Dus mijn voornemen is niet om af te vallen, maar om zoveel mogelijk energie op te doen, op alle mogelijke manieren.
Maar nu is het nieuwe jaar begonnen en is het tijd om weer terug te keren naar het normale ritme. Om weer een beetje in balans te komen, heb ik geen balansdag nodig, maar ik vrees een hele maand. Geen chips meer voor mij. Gelukkig is de tijd van de oliebollen toch voorbij, hoewel hier in Rotterdam de kramen mogen blijven staan tot eind januari, maar dat negeer ik maar, dat lijkt me wel het beste.
Verder pak ik mijn regelmatig bewegen maar weer eens op. Deze tijd van het jaar is dat extra belangrijk. Niet alleen omdat ik de neiging heb om meer te eten als de avonden lang zijn, maar ook omdat ik anders de neiging heb om in een lichte winterdepressie te verzinken.
Ikzelf ga vanaf januari naar het voorjaar toeleven. Maar omdat het mooie weer er nog niet echt is, zet ik alle zeilen bij om mijn energie te behouden. Dat betekent zoveel mogelijk buiten komen als het nog licht is, want dat helpt: licht, frisse lucht en beweging. En verder zoveel mogelijk gezonde dingen eten, ook daar krijg ik energie van.
En dat komt dan goed uit met die balansmaand. Ook is het een positieve manier om mijn goede voornemen te formuleren. Dat vergroot de kans dat ik het ga realiseren. Dus mijn voornemen is niet om af te vallen, maar om zoveel mogelijk energie op te doen, op alle mogelijke manieren.
Abonneren op:
Posts (Atom)
