Niets doen

Zoals Harrie Jekkers al zei: goed niets doen valt niet mee. Ik merkte dat ik voortdurend aan het werk was en dat dat ten koste ging van mijn energie. Het dreigde minder leuk te worden, terwijl ik mijn bedrijf juist voor mijn plezier wil doen. En dus hoog tijd om wat meer plezier te hebben.

Om plezier in mijn bedrijf te houden moet ik dan meer dingen puur voor de lol doen en niet omdat het moet. Dat kan ik weer bereiken door meer te ontspannen, af en toe eens lekker niks te doen, op het balkon in de zon te zitten, een boek lezen voor de lol, met mijn vriend zijn.

Maar dat valt dus niet mee, als je eenmaal in zo'n ritme zit van werken, werken, werken. Je moet jezelf echt dwingen om te ontspannen. En als je niet oppast wordt het nietsdoen werken. Ik schreef hierboven al dat ik dingen voor de lol 'moet' doen. Maar dat kan dus helemaal niet, je wilt dingen voor de lol doen.

Vandaar dat ik nu om kwart over negen 's avonds gewoon nog een blogje zit te schrijven. Maar hierna gaat wel de computer uit, ik heb nog een spannend boek.

Opluchting

Een paar maanden geleden had ik het eindelijk gedaan: mijn krantenabonnement omgezet naar een weekendabonnement. Heel wat voor iemand als ik die eigenlijk alles wel interessant vindt.

Ik moest er even op wachten, maar afgelopen week ging het in. En wat voelt het heerlijk! Niet meer de (zelf opgelegde) druk om elke dag de krant te lezen. Want in plaats van een plezier was het lezen van de krant steeds meer een plicht geworden. En dat is natuurlijk niet de bedoeling. Daar ben ik me nu heerlijk vrij van. Ontspannen werk ik nu nog wat kranten weg die er nog lagen. En twee keer in de week krijg ik nog een nieuwe. Dat wordt nu weer een soort feestje, iets bijzonders. Heerlijk, wat een opluchting.

Verzamelingen

Eigenlijk is het gek: het overgrote deel van mijn klanten is vrouw. Maar als het om verzamelen gaat, moet je vooral bij mannen zijn. Dat zijn degenen die verzamelingen compleet willen hebben: alle eerste drukken, alle singletjes, alle feitjes willen weten. Het verschil met vrouwen is misschien dat ze er niet mee zitten dat daar veel spullen bij horen. Ze hebben lol in het verzamelen zelf en maken zich niet druk om de ruimte die de verzameling inneemt. Dat hoort er gewoon bij.

Misschien een les voor ons vrouwen: verzamelen mag, maar geniet er dan ook van en ga niet zitten zeuren over de ruimte die het inneemt. Als je er niet van geniet, doe het dan ook niet.

Hoger, sneller, verder, meer

Ik hoor vaak van klanten: zo moeilijk is het toch niet, dat opruimen en ordenen. Waarom lukt het dan niet? En inderdaad, de principes zijn niet ingewikkeld. Maar er zijn omstandigheden die het wel moeilijk maken.

In het algemeen is het leven veel drukker geworden. Er zijn steeds meer mogelijkheden en die willen we ook allemaal benutten. Er blijft minder tijd over voor het huishouden. Traditioneel was het huis het domein van de vrouw, maar die is steeds meer gaan werken en besteedt daardoor minder tijd aan het huis.

Bovendien hebben we veel meer spullen. Denk aan de hoeveelheid apparatuur en kleding en vergelijk dat maar eens met dertig jaar geleden (of vijftig jaar, dan wordt het verschil helemaal immens). Soms levert die apparatuur ook weer ordeningsproblemen op. Neem bijvoorbeeld digitale fotografie. Daardoor maak je veel meer foto’s. Die zijn dan wel digitaal, maar je moet ze toch opslaan en ordenen op de computer. Daarnaast moet je ook nog eens regelmatig een back up maken.

De hoeveelheid informatie die we tegenwoordig moeten verwerken is ook enorm toegenomen. E-mail en internet zijn er bij gekomen, maar het aantal papieren in ons leven wordt ook niet echt minder. Dat geldt niet alleen voor reclame en kranten (al dan niet gratis), maar ook voor de administratie: ziektekosten, pensioenregelingen, verschillende telefoon- en internetabonnementen. Het wordt er allemaal niet eenvoudiger en overzichtelijker op.

Kortom: we kunnen meer, we willen meer, we doen meer, we ontvangen meer informatie. Maar we komen er vaak niet meer aan toe om orde en structuur aan te brengen in al die informatie, al die activiteiten. Omdat er steeds meer spullen bij komen, kan het snel uit de hand lopen. En zie je door de bomen het bos niet meer. Dan is het helemaal niet raar om hulp te vragen, zodat je weer overzicht krijgt en weer verder kunt.

Lentekriebels

Wat is dat toch met het voorjaar? Ik krijg altijd de kriebels, zin om oude dingen op te ruimen en nieuw te beginnen. Vandaag heb ik, ongepland, een hoekje opgeruimd wat me al lang dwars zat. Met spullen uit mijn vorige huis, vijf jaar geleden.

Aan het weer kan het niet liggen, het is koud en nat. Dus daar krijg je nog weinig energie van. Anders zou je zeggen dat de laagstaande zon al het stof van de winter laat zien. Maar er is nauwelijks zon. Toch wil je die spinnenwebben weg hebben. Meer dan anders.

Zou het instinct zijn? Reageren we op het feit dat het langer licht wordt? Zoals de bomen daarop reageren door nieuwe bladeren te krijgen, reageren wij door ons huis schoon te maken? Zoals de vogels een nieuw nest bouwen en de eenden elkaar achterna zitten, omdat het lente wordt.

Misschien is het nog het meeste een nieuw begin. Zoals de natuur begint aan een nieuwe cyclus, zo willen wij ook aan een nieuwe cyclus beginnen. Ruimte maken voor nieuwe dingen. Ons huis mooi en glimmend maken, lekker laten ruiken. Fris als het nieuwe groen aan de bomen.

Op zwart

Ik kom terug van een weekje vakantie en start vol goede moed mijn computer op. Niets. Nou ja, niets, hij begint aan de opstartprocedure en ergens halverwege stopt het. En begint hij weer opnieuw en opnieuw en opnieuw.

Wat nu? Uit en aan zetten, stroom er af. Het helpt allemaal niets. Dan maar op zoek naar de opstart-dvd’s die ik ooit in het begin heb gemaakt. Waar heb ik die dingen gelaten? Er zijn een paar plekken waar die dingen kunnen liggen. En inderdaad, op één daarvan vind ik ze.

Een beetje bibberend stop ik ze in het dvd-bakje. Wat gaat er nu gebeuren en hoeveel ga ik kwijt raken aan bestanden? Gelukkig maak ik regelmatig backups van de belangrijkste bestanden. En voor de vakantie had ik dat ook gedaan.

Het blijkt dat je kunt kiezen hoe op te starten. De lichtste variant zou je bestanden moeten bewaren. Ik haal diep adem en druk op de bijbehorende knop. Na een hoop gekreun van de harde schijf geschiedt het wonder: mijn computer leeft weer. Dat is een hele opluchting.

De schade lijkt beperkt: want alle bestanden zijn er inderdaad nog. Wel moet ik diverse programma’s opnieuw installeren. Dat is minder. Vooral programma’s die je gedownload hebt. Dat is het geval met mijn virusscanner. Die moet ik opnieuw downloaden en daar heb ik een password voor nodig. Ik weet dat ik het heb uitgeprint. Maar waar is dat printje?

Dit keer helpt het niet om op de gebruikelijke plaatsen te zoeken. Dan maar ongebruikelijke plaatsen. Ik heb nog een paar op te ruimen stapels. En ergens daarin vind ik het. Ook dat weer gered.

Op het moment dat ik mijn draadloze usb-zender weer probeer te installeren lijk ik weer terug bij af: ernstige fout, computer uit. Dus daar zat het probleem. Vervanging van het ding blijkt de oplossing. Had ik dat maar eerder geweten. De gouden tip: schakel eerst alle randapparatuur uit als er iets mis is met je computer. Dat kan een hoop werk schelen.

Het is nu vier dagen later en ik ben weer een beetje op orde. Maar wat een gedoe. Het voordeel: ik weet nu in elk geval weer waar alle computerspullen zijn en ik heb ze meteen bij elkaar opgeborgen. Voor een volgende keer, die hopelijk nooit komt.

Wind mee

Je vergeet het vaak, maar soms gaat gewoon alles ook wel eens goed. Wij mensen zijn zo geneigd om te kijken naar wat er niet lukt, dat je dat soort dagen maar al te snel vergeet. Bij dezen wil ik er graag eentje vastleggen.

Het was afgelopen maandag. Overdag werkte ik in Apeldoorn. Gewone dag, niets bijzonders, wel lekker opgeschoten. En niets bijzonders is vaak wel fijn, vind ik, dat betekent namelijk dat er ook geen paniek of andere ellende is. Een goede werkdag.

’s Avonds ging ik naar Herman Finkers in Rotterdam. Dat is altijd even stress: eerder vertrekken van het werk en dan maar hopen dat alles goed gaat. Maar alles ging dus goed, de treinen reden nu eens gewoon.

Okee, we waren een paar minuutjes te laat op het station, maar dat was niet zo erg. We gingen met de fiets naar het Nieuwe Luxor. En we hadden nog net tijd om onze zware tassen even thuis neer te zetten. Dat scheelt weer een stuk. Je moet tenslotte wel de Erasmusbrug over en die is steiler dan je denkt, dus elke gram telt.

Er waren winterse buien voorspeld. Er die waren er geloof ik ook wel, maar niet in Rotterdam. En het waaide ook nauwelijks. Dan is het dus wel een pretje om even door de koele avondlucht te fietsen. Vooral na een fijne voorstelling in een afgeladen en enthousiaste zaal.

Geluk? Dat is misschien een groot woord, maar fijn genoeg om me te willen herinneren.