Is meer beter of is minder meer?

Als je de reclames moet geloven is meer meestal beter en groter is goed. Nieuw is altijd geweldig. En iets wat nieuw is en tegelijk meer, dat is helemaal het einde. Het maakt niet uit wat het is.

Een nieuwe telefoon die meer kan. Een groter huis of een grotere auto. Met meer snufjes, natuurlijk. Een nieuwe computer of, nog beter, een nieuwe tablet. Die nog sneller is met meer geheugen en meer pixels in de foto's.

Natuurlijk is het fijn als je meer krijgt voor minder, zoals meer wasmiddel voor minder geld. Toch is het vaak maar de vraag of je echt meer krijgt. Meer ten opzichte van wat? Meer wasmiddel van dat dure merk is misschien nog veel minder dan wat je aan wasmiddel kunt kopen van het huismerk. Om maar een voorbeeld te noemen.

En is het wel zo fijn om altijd online te zijn? Even weg is soms wel zo rustig. Zo kan ik wel eens terugverlangen naar mijn simpele telefoon die alleen kom bellen en sms'en. De batterij daarvan ging trouwens ook veel langer mee.

Niet alle vernieuwingen zijn alleen maar een verbetering en meer is ook niet altijd wat je nodig hebt.

Het thema van de Loslaatdag 2014 is op weg naar eenvoud. En je kunt een hele simpele stap zetten naar meer eenvoud door te letten op de kleine dingen en daarvan bewust te genieten. Stap voor stap vereenvoudigen is dat, helemaal slow.

• Geniet van de zon op je gezicht, hij schijnt al regelmatig.
• Zie de kleuren van de krokussen die overal al opduiken en het wit van de sneeuwklokjes.
• Geef jezelf een minipauze, wees even stil en doe niets.
• Geniet met volle teugen van een heerlijk kopje koffie of thee.
• Doe iets extra's bij de lunch, iets wat je anders niet doet, zelf vind ik roggebrood met oude kaas of geitenkaas met honing een traktatie.
• Bak iets: koekjes of een (hartige) taart en geniet van de heerlijke geur in je huis.
• Zet de televisie uit en ga een avond lezen of een spel doen.
• Of kijk juist met het hele gezin of met je vrienden naar een vrolijke film.
• Schrijf iemand een briefje of kaartje met iets aardigs en stuur het lekker ouderwets met de post.
• Schrijf elke avond je kleine successen van die dag op.

Of maak je eigen lijst met kleine dingen waar je van geniet. Veel spullen heb je er meestal niet bij nodig. Zo eenvoudig kan het zijn.


Ben je op zoek naar eenvoud? Kom dan op 22 maart naar de Landelijke Loslaatdag. De toegang is gratis. Klik hier om je in te schrijven voor 1 van de 20 locaties in heel Nederland.

Je kunt wel alles hebben

Je moeder en je grootmoeder zeiden het al: je kunt niet alles hebben. Maar is dat eigenlijk wel waar? Lees verder hoe je wel alles kunt hebben. Alles wat je maar wilt en zelfs nog meer.

Een tijd lang zei ik het iedereen na: je kunt niet alles hebben. En anders wordt het een zootje, voegde ik daar vaak aan toe. Dan bedoelde ik de vele spullen die je zou hebben als je alles hebt.

Eigenlijk is dat gezegde anders bedoeld. Meestal wordt het gebruikt als: je kunt niet alles hebben: niet een leuke moeder zijn en een fulltime baan hebben, niet veel activiteiten hebben en toch nog vrije tijd over houden; niet gelukkig zijn en toch opgeruimd.

En dat is dus gewoon niet waar. Het kan wel degelijk. Je kunt wel alles hebben.

Je kunt actiegericht zijn en ook vrije tijd overhouden.
Je kunt gelukkig zijn en ook georganiseerd leven.

Je kunt een gezellig huis hebben en ook opgeruimd zijn.
Je kunt veel handige gewoontes hebben en ook spontaan zijn.

Je kunt veel spullen loslaten en dan juist genieten van het leven en steeds nieuwe dingen ontdekken.
Je kunt je doelen bereiken en ook veel tijd doorbrengen met degenen van wie je houdt.

Hoe dat kan? Door het op een ander niveau te bekijken. Natuurlijk kun je niet alle spullen ter wereld hebben. Maar waarom zou je dat ook willen?

Als je kijkt naar de dingen waar het werkelijk om gaat, dan kun je echt alles hebben: gelukkig zijn, nieuwe ervaringen opdoen, samen zijn met de mensen waar je het meest van houdt, je gezondheid onderhouden, rust en ruimte voelen.

Eigenlijk al die dingen die belangrijk zijn, maar die je zo vaak vergeet in de drukte van alledag. Daar kun je makkelijk buiten, die drukte. Die heb je helemaal niet nodig. Je kunt 'm missen als kiespijn.

Het is ook nog eens heel eenvoudig om al die dingen te bereiken: kies voor jouw weg, jouw thema, jouw fascinaties en jouw manier om de dingen te doen. Ik zei eenvoudig en dat is niet altijd simpel. Dat is weer iets heel anders.

Maar als je echt alles wilt hebben, dan is er maar één manier: maak ruimte voor jouw pad en je zult meer hebben dan je ooit had durven dromen.

Wil je meer ruimte en rust? Kom dan op 22 maart naar de Landelijke Loslaatdag. De toegang is gratis. Klik hier om je in te schrijven voor 1 van de 20 locaties in heel Nederland.

Met muziek meer eenvoud

Afgelopen december luisterde ik naar de Top 2000 op Radio 2. Samen met nog heel veel anderen.

En dan vraag ik me af waarom zo'n lijst zo populair is. Iedereen weet wat er komt en alle liedjes zijn bekend. Niks spannends, zou je zeggen.

Maar dan hoor ik Two Princes van de Spin Doctors. Een liedje dat me meteen terugvoert naar de tijd van de Avondspits met Frits Spits. Ik heb veel herinneringen aan dat radioprogramma. En ook aan die tijd: er gebeurde veel met mij en ik beleefde een hoop dingen voor de eerste keer. Goede herinneringen.

Even later komt Home on a Monday van The Little River Band voorbij. En in een flits weet ik weer hoe mijn vriend een keer een interview deed in het Hilton Hotel in Amsterdam. Hij belde mij op en zei: can you guess where I'm calling from? Zonder na te hoeven denken zei ik: The Amsterdam Hilton.

Op zo'n moment weet je dat je op één lijn zit (we zijn nog steeds bij elkaar).

Voor de mensen die het liedje niet kennen: dat is dus een stukje tekst van de The Little River Band, alleen is het dan The Las Vegas Hilton.

Daarna hoor ik ook nog Jan Klaassen de trompetter van Rob de Nijs. Dat is het eerste liedje waarvan ik me kan herinneren dat ik het op de radio hoorde. Ik heb er beelden bij van mijn moeder die met de grote schoonmaak bezig is. Blijkbaar vond ik het leuk om mee te helpen, want ik word blij als ik er aan terugdenk.

En dat zijn alleen nog maar de eerste 2 uur van de lijst. Ik heb het dan maar niet over alles wat er naar boven komt als ik iets (wat dan ook) van Sting hoor of van U2.

Zoveel herinneringen. En die zitten niet in spullen. Ze komen naar boven door muziek, een liedje, een artiest. Meer dan dat is er niet nodig.


Wil je genieten van je herinneringen met minder spullen? Kom dan naar de Landelijke Loslaatdag op 22 maart 2014. Er zijn Loslaatdagen in heel Nederland. Kijk hier welke bij jou in de buurt is en meld je aan, de toegang is gratis: www.loslaatdag.nl

Woon je in een museum of in een huis van de toekomst?

Als je meer ruimte wilt, maar het moeilijk vindt om te kiezen, kijk dan eens anders naar je spullen.

Heb je vooral spullen van vroeger? Dan woon je in een museum. Zijn het spullen die staan voor wat je nog wilt doen? Dan woon je in het huis van de toekomst.

Laat je veel van de spullen gaan, dan leef je nu, met de spullen die nu bij je passen.


Woon je in een museum?
Heb je veel spullen van vroeger? Dan woon je eigenlijk in een museum. Een museum over jezelf en je familie.

Een museum is een plek waar je zo nu en dan op bezoek gaat. Je bewondert dan de mooie oude spullen, je staat even stil bij vroeger en hoe het toen was. En dan ga je weer weg.

Een museum is ook heel kieskeurig over wat er wel en niet in thuis hoort. Alleen de mooie en interessante spullen.

Stel je voor hoe het zou zijn om alles in het museum te bewaren. Je zou door de bomen het bos niet meer zien. En wat als je altijd in dat museum blijft wonen. Alles herinnert je de hele tijd aan vroeger. Aan wie je toen was en met wie je toen was. Je wordt er melancholiek van en soms treurig. Je kijkt naar je spullen, maar je doet er eigenlijk niets mee. Want ze zijn van vroeger en niet van nu.

Het is goed om zo nu en dan stil te staan bij het verleden, maar als je er gaat wonen, dan sta je de hele tijd stil en kom je niet verder. Je hebt ook ruimte nodig om nu te leven.


Woon je in het huis van de toekomst?
In de jaren '80 had je Chriet Titulaer op de televisie die altijd allerlei technische snufjes liet zien in het huis van de toekomst. Hij deed dan voorspellingen over hoe ons leven er over 10 of 20 jaar uit zou zien.

Dat presenteerde hij door die nieuwe apparaten in een huis van de toekomst te zetten: een koelkast die automatisch melk bestelde als het op was, dat soort dingen. Dat werkte allemaal nog niet, het waren voorspellingen.

Heb jij allemaal spullen die horen bij activiteiten die je wilt gaan doen? Keukenmachines, omdat je nu echt een 7-gangenmenu gaat maken voor kerst? Fitnessapparaten, omdat je nu echt gaat sporten? Hobbyspullen, omdat je nu toch echt zelf kaarten wilt maken? Boeken, die je graag wilt lezen, maar waar je nu geen tijd voor hebt?

Veel van de apparaten uit het huis van de toekomst werken nu nog niet. Ik moet nog steeds zelf in de gaten houden of de melk op is. Zo werkt het ook met jouw spullen: de kans dat je ze gaat gebruiken is klein. Vooral als ze er al een tijdje liggen en je hebt er tot nu toe niets mee gedaan. Blijkbaar vind je het toch niet belangrijk genoeg, maak je er geen tijd voor.

Je kunt natuurlijk blijven dromen over een koelkast die zelf melk besteld, maar dan zit je nu wel zonder melk. Precies zo is het met jouw spullen: je kunt er over blijven dromen dat je al die dingen gaat doen. Maar dan zit je al die tijd opgescheept met een vol huis.


Je wilt nu prettig leven
Natuurlijk heb je je herinneringen en je dromen, die heeft iedereen. Maar om je hele huis daardoor te laten verstoppen, daar schiet je niet zoveel mee op.

Je kunt dan niet eens genieten van je herinneringen en je komt er niet aan toe om je dromen te realiseren. En al die spullen zorgen er ook nog eens voor dat je nu niet prettig kunt leven.

Je bent alleen maar bezig om je zorgen te maken: wat doe je met al die herinneringen? Wat als je ze kwijt raakt? Waar heb je dat ene ding ook alweer gelaten? Je voelt je schuldig omdat je aan niet één van die toekomstige projecten begint.

Daardoor zie je niet wat er op dit moment gebeurt: dat je kinderen leuk aan het spelen zijn of dat ze zon zo prachtig schijnt op de herfstkleuren.

Laat je herinneringen een klein deel innemen, zodat je af en toe op bezoek kunt. Ga echt aan de slag om één van je dromen te realiseren en laat de rest los. Zo kun je met alle energie in het heden leven en daar met volle teugen van genieten.

Koester je spullen

Ik heb het al een tijdje over loslaten. Je zou kunnen denken dat ik vind dat je zo min mogelijk spullen moet hebben. Hoe meer je loslaat, hoe minder je hebt, tenslotte.

Toch gaat het eigenlijk niet om het loslaten zelf, dat is een middel. Het gaat er om je spullen te koesteren en ruimte te maken voor jezelf en voor nieuwe dingen.

Wat ik nooit weg doe
Tijdens de loslaatuitdaging vroeg iemand me ook: wat zou je nooit wegdoen? Die dingen zijn er natuurlijk ook. De knikkerzak die mijn opa voor me maakte. Mijn oude knuffelbeer, de boeken van Terry Pratchett die ik steeds weer kan lezen en die me steeds weer hardop doen lachen.

Dan zijn er die mooie kastjes, die me altijd weer aan Gaudí doen denken, omdat ze mooi gegolfd zijn. Daarmee roepen ze een heel reservoir aan herinneringen op van bezoekjes aan Barcelona. Daardoor denk ik ook weer andere vakanties, zo gaat dat als je hersenen aan het associëren slaan.

Als er minder omheen zit, dan kan ik die extra dierbare spullen weer beter zien. Bij het opruimen van mijn posters, kwam ik ook die plaat van Kandinsky weer tegen. Ik realiseerde me dat ik die eigenlijk heel inspirerend vindt en hang 'm weer aan de muur.

Ik heb een aantal dierbare video- en cassetteopnamen die onvervangbaar zijn. Die kwam ik tegen, terwijl ik me afvroeg of ik cassettes kon loslaten. En ik heb heerlijk iets ouds teruggeluisterd. Ook daar heb ik fijne herinneringen bij en ik werd er heel vrolijk van.

Ik laat dus los om juist meer te kunnen genieten van de dingen die ik vasthoudt.

Bewaren waar je van houdt
En wat ik je wil laten zien met alle aandacht voor het thema loslaten is dat je meer kunt genieten van wat je hebt als je niet steeds alles begraaft onder stapels en stapels nieuwe spullen.

Ik wil juist dat je meer houdt van de spullen die je bewaart. Omdat je bewust kiest om ze in je leven te hebben, omdat je weet en voelt dat ze iets toevoegen aan je leven. Daar ben je natuurlijk zuinig op. Die dingen koester je.

En koesteren betekent dat je ze een prominente plaats geeft. De knikkerzak van mijn opa hangt in mijn werkkamer, ik zie 'm elke dag. De Gaudí-achtige kastjes zijn in gebruik in de woonkamer. En Kandinsky hangt weer aan de muur.

Hoe meer je hebt, hoe meer je hebt te onderhouden. Je moet het afstoffen, het moet een plek hebben, je hebt er alleen iets aan als je er iets mee doet. Ik kan wel al die cassettebandjes bewaren, maar als ik er nooit iets van draai, waarom heb ik ze dan?

Loslaten geeft je focus: je kijkt waar je blij van wordt, wat goede herinneringen oproept, waardoor je geïnspireerd wordt. Dat zijn de dingen die je in je huis wilt hebben.

Dat geeft mij energie. En met die energie komen nieuwe ideeën. En gelukkig heb ik daar ook tijd voor, omdat ik niet al mijn tijd kwijt ben met het ordenen en bijhouden van mijn spullen.

Koester dus je spullen en laat de rest lekker los.

De Loslaatuitdaging

Op 2 januari ben ik gestart met de Loslaatuitdaging om in 80 dagen 80 voorwerpen los te laten. Inmiddels kan ik wat meer vertellen over wat het met me doet. Het lijkt zo onschuldig, 1 voorwerp per dag loslaten, maar het heeft allerlei effecten.

Ik kijk met aandacht
Omdat ik steeds op zoek ben naar wat ik kan loslaten, kijk ik met meer aandacht naar mijn omgeving. Dingen die al heel lang op een bepaalde plek staan, zijn opeens niet vanzelfsprekend meer. Ik ga me afvragen waarom ze daar eigenlijk staan en of ik ze wel gebruik. Zou ik het misschien los kunnen laten?

Mijn focus is gericht op het loslaten en zo kijk ik naar mijn spullen. En echt, er is meer dan je denkt. Ik dacht dat ik redelijk opgeruimd was, maar toch zijn er nog een hoop dingen die zijn blijven liggen, die gewoon mijn aandacht niet hadden. En nu krijgen ze die wel.

Ik zie mogelijkheden
Dat brengt me meteen bij het tweede effect: ik ga veel meer denken in mogelijkheden. Wat zou ik weg kunnen doen? Heb ik een reden om dit te bewaren of kan het wel weg? Ik speur dagelijks mijn huis af naar dingen die ik los kan laten. Steeds springt er wel iets uit dat prima weg kan.

Vaak zijn dat ook dingen waarvan ik eigenlijk al wist dat ze weg konden, maar het was er nog niet van gekomen. Nu dus wel.

Ik kijk dus niet naar wat in de weg staat, maar juist naar wat weg kan.

Ik hoef maar 1 ding per dag
Het is heel fijn om maar 1 ding per dag los te hoeven laten. Vaak zie ik er wel meer, die bewaar ik dan even. Dat geeft me dan rust: ik heb al iets voor de volgende dag. Zo blijft het een tamelijk ontspannen proces.

Het is leuk
Ik merk dat ik er plezier in heb en dat komt vooral door de uitdaging. Ik heb me verplicht om die 80 dingen weg te doen. Jullie lezen mee. Dat maakt het een beetje spannend, maar ook leuk. Ik ben een beetje trots op mezelf als ik weer iets gevonden heb wat weg kan.

Het is dan wel jammer dat mijn favoriete spijkerbroek kapot gaat, maar het komt me ook wel weer goed uit voor de uitdaging. Dat vind ik dan grappig, dat het opeens handig is als er iets kapot gaat.

Ik los ook andere dingen op
Ik pik het niet meer dat er 'zomaar' dingen in huis blijven staan, maar ook niet meer als iets gerepareerd moet worden. Er zijn altijd van die klusjes die blijven liggen: een horloge repareren, de inlogcode voor de bibliotheek opvragen, schoenen verzolen. Ik merk dat ik die dingen ook aan het oplossen ben. Ze gaan bijna vanzelf mee in de opruimenergie. En kan iets niet gerepareerd, dan kan het weer weg en ben ik weer klaar met de uitdaging voor vandaag.

Het geeft ruimte
Dat is natuurlijk het uiteindelijke doel, meer ruimte. Misschien lijkt het weinig, 1 ding per dag, maar ik merk nu al dat het aardig oploopt. Ik zie dat mijn bureau leger wordt, ik merk dat er ruimte komt in mijn kasten.

En het voelt gewoon ontzettend lekker om die spullen los te laten. Vooral spullen waarvan ik eigenlijk al wel wist dat ze weg konden.

Soms is het een beetje lastig, er zijn ook spullen bij die een beetje pijn doen. Mijn blog geeft me de kans om het verhaal te delen en vast te leggen.

Uiteindelijk voel ik me beter als ik het gedaan heb, elke keer weer. En dat begint nu op te stapelen, op te tellen. Al die momenten, die kleine overwinningen geven me samen enorm veel energie.


De Loslaatuitdaging
De uitdaging loopt van 2 januari tot 22 maart 2013, in de aanloop naar de Landelijke Loslaatdag op 23 maart 2013 (daarover volgt later meer informatie). Je kunt reageren op de loslaatuitdaging en op dit artikel op mijn blog.

De uitdaging: elke dag iets loslaten

Ik weet niet of jij aan goede voornemens doet, maar mijn voornemen is om je dit jaar nog meer te inspireren om je opgeruimde leven te creëren. Om te beginnen wil ik dat doen met een bijzonder project.

Ik ga de uitdaging aan om elke dag 1 ding los te laten. Daar ben ik op 2 januari mee gestart en ik ga er mee door tot en met 22 maart. Ik doe daarvan verslag op mijn blog op www.sloworganizing.nl/wp/.

Waarom die periode? Het is precies 80 dagen en het is een mooie aanloop naar de lente. Ik ga dus in totaal 80 dingen loslaten.

Bovendien organiseer ik op 23 maart de Landelijke Loslaatdag. Daarover volgt later meer informatie, het is de bedoeling dat er in hele land activiteiten plaats gaan vinden. Hou die datum dus alvast vrij!

Ga je ook de uitdaging aan?
Ik hoop natuurlijk ook dat ik je inspireer om mee te doen aan deze uitdaging om 80 dingen los te laten. Laat gerust je ervaringen achter op mijn blog.

Ik daag je uit om ook ruimte te maken voor jou, voor de dingen die je echt belangrijk belangrijk vindt, om plezier te hebben en je vrij te voelen.

Lees hieronder mijn eerste loslaatervaring.

Loslaten, de start van de uitdaging

Oké, de komende 80 dagen ga ik dus elke dag iets loslaten. Eén ding per dag. Dat moet te doen zijn, zou je zeggen. Maar elke dag, dat is toch wel pittig.

De eerste paar dingen heb ik wel in mijn hoofd, maar daarna heb ik eerlijk gezegd nog geen idee wat ik ga loslaten.

Maar het is dan ook een uitdaging en dat zou het niet zijn als het makkelijk was. Ik voel me er een beetje ongemakkelijk bij, omdat ik niet precies weet wat het gaat brengen en omdat 80 dagen en 80 dingen toch best veel is.

Wat ik wel weet is dat het me ruimte gaat brengen en dat ik uiteindelijk blij zal zijn met wat het me oplevert: meer ruimte om mezelf te zijn, om creatief te zijn, om te ontspannen en om leuke dingen te doen. Dat staat me wel aan.

Zo na de feestdagen ben ik er altijd even helemaal klaar mee om een vol huis te hebben. De kerstboom en de versiering zijn weer opgeruimd. Dan is het lekker om nog even een stapje verder te gaan en ook andere dingen op te ruimen.

Het eerste wat ik heb losgelaten

Ik mag natuurlijk lekker SLOW beginnen met loslaten, dus ik laat als eerste iets los waarvan ik eigenlijk niet begrijp dat ik het al die tijd heb bewaard. Je ziet het op de foto.

Het is misschien niet meteen te zien wat het is, het is een marmeren ding, waar drie waxinelichtjes in passen. Ontzettend zwaar.

Ik weet ook hoe ik er aan kom: het stond in het eerste huis dat ik zelf huurde. Dat huurde ik van een particuliere verhuurder. Zijn moeder had er in gewoond en een paar dingen achtergelaten, waaronder deze kandelaar.

Inmiddels ben ik daarna nog 2 keer verhuisd. En ik heb eigenlijk geen idee waarom ik dat ding steeds heb meeverhuisd. Ik denk omdat het wel een handig ding was om kaarsjes in te branden. Ik heb het wel vaak gebruikt, maar de laatste paar jaren niet meer. Maar het stond wel het hele jaar op onze salontafel.

En het is natuurlijk gewoon een lelijk ding. Dus waarom ik het in mijn huis zou willen hebben, is me eigenlijk een raadsel.

Dat is wat er gebeurt als je niet met aandacht bij je omgeving bent. Dan tolereer je dit soort dingen. Ik ben er niet aan gehecht, ik vind het lelijk, ik heb er geen speciale herinneringen bij aan iemand, ik heb het niet gekregen van iemand waar ik om geef. Kortom: weg ermee!

Hé, lekker voelt dat. Ik leg het bij de stapel die bedoeld is voor de kringloopwinkel. Misschien kunnen zij er nog iets mee.

Want ik zal ook verslag doen van wat ik doe met de spullen die ik loslaat. Dit gaat dus naar de kringloop.

Stand van zaken op 2 januari 2013:

Los te laten: 80
Losgelaten: 1

Nog los te laten: 79


De Loslaatuitdaging
Tijdens de Loslaatuitdaging laat Yvonne de Bruin van Sloworganizing in 80 voorwerpen los in 80 dagen. De uitdaging loopt van 2 januari tot 22 maart 2013, in de aanloop naar de Landelijke Loslaatdag op 23 maart 2013 (daarover volgt later meer informatie). Verzin je eigen Loslaatuitdaging en doe mee.

Loslaten en ontdekken wat je echt wilt

De L van Sloworganizing staat voor loslaten. Natuurlijk doel ik daarmee vooral op het loslaten van spullen, maar er valt nog zoveel meer los te laten. En dat geeft je allemaal ruimte. Ruimte in je hoofd, ruimte in je agenda. Ruimte voor jou.

Als je loslaat wat je moet, dan krijg je ruimte voor wat mag. Een beetje vriendelijker voor jezelf zijn. Dat mag. Luisteren naar wat jij wilt en daaraan toegeven, dat mag. Gewoon die afspraak een keer afzeggen, dat mag. Een keer inconsequent zijn, mag ook. Gewoon lui op de bank zitten, geen probleem. Dan bèn je nog niet meteen lui.

Loslaten is zo min mogelijk doen wat moet. En dus hoeft loslaten ook niet. Je kunt je namelijk niet voornemen om los te laten. Zo werkt het niet. Als je moet loslaten, dan wordt het niets.

'Om iets los te laten moet je het eerst vastpakken', hoorde ik eens. Dat klinkt als een mooie diepzinnige zin. Ik denk dat het zoiets betekent als: je moet je eerst ergens van bewust zijn, voordat je kunt zeggen dat je het anders wilt. Dat je teveel van iets hebt, of juist te weinig.

Maar ja, hierboven staat toch ook alweer dat je iets moet, namelijk je bewust zijn. En loslaten is nou juist niet-moeten. Vooral niets moeten van jezelf, denk ik. Je afvragen wat jij eigenlijk zelf wil. En daar geen oordeel over hebben.

Wil je slapen of op de bank hangen? Dan doe je dat. Als je dat echt wilt.

Loslaten is (voor mij) niet hetzelfde als toegeven aan elke gril, elke gedachte of elke emotie die je invalt. Je mag best impulsief zijn, altijd maar plannen mag je loslaten. Maar het gaat er wel om wat je echt wilt.

En bepalen wat je zelf wilt, dat valt niet altijd mee. Je wordt de hele tijd afgeleid door allerlei mensen die van alles van je willen. Dat zijn dingen die zij willen, niet per se wat jij wilt.

Zo ben ik zelf nog steeds bezig om te accepteren wat het betekent dat ik nogal introvert ben. Ik vind het leuk om mensen te zien, maar ik heb ook tijd voor mezelf en met mezelf nodig. Zo doe ik energie op voor nieuwe ontmoetingen. Dat heeft iets te maken met wat ik wil en ook met wat goed voor me is.

De meeste organizers gaan naar hun klanten toe. Dat doe ik ook wel, maar ik wil ook graag mensen op een andere manier bereiken. Dat past bij wie ik ben (als introvert vind ik het heerlijk om te schrijven), maar ook bij wat ik wil, namelijk opgeruimd leven voor veel mensen bereikbaar maken. Toch heb ik er even over gedaan voordat ik dat ook echt ging doen.

Ik moest eerst loslaten dat je als organizer 1 op 1 werkt, bij je klant thuis. Ik moest me realiseren dat het anders kon en dat ik het graag anders wilde. Maar toen ik dat eenmaal geaccepteerd had, ging het snel en was Sloworganizing binnen een paar maanden in de wereld gezet. Omdat het echt bij mij past en echt is wat ik wil. Dat geeft enorm veel rust en ruimte. En is dat niet waar je naar op zoek bent?

Loslaten is dus ontdekken wat bij jou past, wat jij wilt. Ook als dat niet is wat de meeste mensen willen of wat anderen van je willen.

Het grote voordeel is: als je weet wat je echt wilt, dan hoef je heel veel dingen niet meer. Omdat ze niet horen bij wat je wilt. Heel simpel, als je het eenmaal hebt uitgedokterd. Uitvinden wat je echt wilt kost tijd. Tijd om dingen op een rij te zetten, maar ook om er een beetje over te peinzen. Het om en om te keren in je hoofd.

December is een prima moment om eens na te denken over wat je echt wilt.

Ga bijvoorbeeld na wat je het afgelopen jaar allemaal gedaan hebt. Waar wordt je blij van? Waar krijg je energie van? Waar zou je wel vanaf willen? Wat zou je los willen laten?

En wat zou je heel graag willen? Welke wensen heb je? Wat zou je altijd nog willen? Maak gewoon eens een lijst of twee: een 'ja' en een 'nee, niet meer' lijst. Je hoeft er nog niets mee te doen. Ben je meer visueel of creatief ingesteld of vind je het gewoon leuker, maak dan een kleurige mindmap.

Kijk eens naar je lijst of mindmap, door je oogharen, als het ware. Zie je een rode draad? Dingen die steeds terugkomen? Wat zou dat betekenen? Wil je weg, reizen en een andere baan of je baan opzeggen? Dat hoeft niet te betekenen dat je echt die wereldreis gaat maken. Misschien wil je gewoon wat meer tijd zonder afspraken of misschien wil je een eigen bedrijf beginnen? Of ben je gewoon aan vakantie toe?

Maak je lijst en laat het los, je hoeft er niets mee, ook dat mag je loslaten.

Waarom zou je loslaten?

Als je op zoek bent naar rust, dan kan loslaten je enorm helpen. Het is eigenlijk heel eenvoudig: heb je minder spullen, dan is het veel makkelijker om die te ordenen. Met 30 stuks kleding heb je nou eenmaal sneller het overzicht dan met 300. En 100 boeken zet je zo in de kast. Met 3.000 stuks ben je wel even bezig.

Wil je meer tijd, dan levert het meteen veel op als je loslaat dat je alles wilt doen of alles wilt lezen. Dan kun je dingen aan je voorbij laten gaan, ongelezen kranten wegdoen.

Toch denk je bij loslaten waarschijnlijk in eerste instantie aan minder: minder spullen, minder activiteiten. Dat klinkt niet erg leuk. Dat inspireert je niet.

Maar kijk er eens op een andere manier naar.

Eigenlijk gaat het erom jezelf te vinden tussen al je spullen. Of om spullen los te laten en om activiteiten los te laten die niet (meer) bij je passen. Wat overblijft dat ben jij.

Misschien ken je dat verhaal van Michelangelo als beeldhouwer? Hij zei dat de vorm al in het marmer zit, hij hoefde alleen het overbodige steen weg te hakken.

Zo is het voor jou ook. Ergens tussen al die drukke werkzaamheden en onder je vele spullen ben jij verborgen. De echte jij en daarbij ook je levensdoel, je droom, je wens.

Om te beginnen met loslaten hoef je helemaal nog niet te weten wat die wens is, dat is het mooie. Je kunt gewoon beginnen. Je wens wacht wel, die zit in jou en die kun je dus nooit per ongeluk wegdoen. Je kunt het dus nooit fout doen.

Laat je dromen los die niet van jou zijn.
Laat je illusies los
Laat de verwachtingen los die niet van jou zijn
Laat alle gedrag, alle activiteiten, alle overtuigingen en alle gedachten die niet bij jou horen.
Laat alle spullen los die niet bij jou horen.

Je echte opgeruimde leven is zijn wie je bent.

Geef toe, dat klinkt een stuk beter dan simpelweg je huis opruimen.
Het maakt het niet per se makkelijker. Dat hoor je mij niet zeggen. Zijn wie je bent, dat vraag een hoop lef. Je kunt er je hele leven mee bezig zijn.


Meer over loslaten

Sloworganizing, wat is dat?

In ons boek Opgeruimd leven in je huis hebben we het er over dat opruimen bijna ongemerkt kan gaan als het bij je leven gaat horen.

Sinds die tijd heb ik veel vragen gehad over hoe je dat nou precies doet.

Emotionele lijm loslaten en je wens vinden is één ding, maar nu de praktijk.
Het helpt enorm als je je opruimstijl kent, maar hoe zorg je nou dat je ook echt aan de slag gaat?

Die praktische vragen beantwoord ik met Sloworganizing.

Sloworganizing geeft je vier eenvoudige principes waarmee je helemaal zelf in je eigen tempo je huis, je werk en je leven kunt organiseren.

Sloworganizing wil niet zeggen dat het langzaam gaat. Het betekent dat je opruimt in je eigen tempo en stap voor stap. Slow staat voor het tempo dat goed is voor jou, soms snel, soms minder snel.

Daardoor kun je opruimen met de druk er af.

De letters in het woord SLOW staan ook voor de vier principes die je helpen om je opgeruimde leven te realiseren:

Stap voor stap aan de slag
Laat los en leef met minder spullen
Opruimen in je eigen ritme
Weldadige en weloverwogen gewoontes

Sloworganizing is:

Stap voor stap aan de slag
Als je je hele huis in 1x opruimt vind je niets meer terug en wordt de chaos alleen maar groter. Doe het stap voor stap en je krijgt overzicht.

Kleine stappen kun je bovendien veel makkelijker inbouwen in je dagelijkse bezigheden. Dat maakt het makkelijker om te doen en om het vol te houden.

Laat los en leef met minder spullen
Minder spullen betekent meer ruimte en makkelijker organiseren. Maar het is niet eenvoudig om spullen los te laten, ze hebben betekenis voor je: een herinnering, een mogelijkheid, een wens.

Ontdek wat het voor jou betekent om minder spullen te hebben en hoe je dat voor elkaar krijgt.

Opruimen in je eigen ritme
Niet elk moment is geschikt om op te ruimen. Soms kun je snel opruimen, soms heb je meer tijd nodig. Sommige spullen kun je snel opruimen en andere dingen vragen meer bedenktijd.

Snel ordenen en opruimen is net zo belangrijk als rust nemen, je beslissingen laten bezinken en even pas op de plaats maken. Het is de afwisseling die zorgt voor een opruimritme dat bij jou past.

Herken je eigen ritme en laat uitstelgedrag achter je.

Weldadige en weloverwogen gewoontes
Om georganiseerd te blijven, zijn weldadige en weloverwogen gewoontes onmisbaar. Gewoontes kosten weinig tijd, voelen niet als een inspanning en helpen je daarom om bijna ongemerkt georganiseerd te blijven.

Als je deze vier principes toepast dan kun je voorgoed de chaos achter je laten. Klik hier om meer te lezen over Sloworganizing.

Waarom 2012 het beste opruimjaar ooit is

Buiten is het guur. Op het moment dat ik dit schrijf, is dat ook letterlijk zo, het regent en het stormt. Maar ik bedoel het meer figuurlijk. Als je alle berichten moet geloven dan staat ons (alweer) een lastig jaar te wachten.

Nou weet je het maar nooit met dat soort voorspellingen, ik denk dat niemand weet wat er echt gaat komen, maar je wordt er in elk geval niet vrolijker van.

Juist in deze tijd is het ontzettend belangrijk om een stabiele thuisbasis te hebben waar je tot rust kunt komen. Waar je samen kunt zijn met degenen van wie je houdt, waar je kunt genieten van de kleine dingen.

Daarom is dit jaar hèt moment om overzicht te creëren, op te ruimen en te versimpelen. En oh ja, je bespaart er ook nog geld mee.

Je maakt jezelf en je naasten bovendien minder gevoelig voor de negatieve invloeden en stemming. En stiekem geloof ik eigenlijk dat je daarmee ook bijdraagt aan een oplossing.

Dit zijn drie belangrijke dingen die je kunt doen om 2012 tot een geweldig (opruim)jaar te maken:


1. Geef door wat je niet gebruikt
Staat je zolder en je schuur vol met afgedankte meubelen, kleding en jaargangen met tijdschriften? Vind je het moeilijk om ze weg te doen?

Bekijk het eens anders: bij jou staan ze te verstoffen, maar iemand anders kan er weer iets nieuws mee doen. Geef ze door! Breng ze terug in de kringloop, geef ze een nieuwe bestemming.

Misschien wil je liever vasthouden wat je hebt in deze onzekere tijden. Dat is een natuurlijke reactie, maar niet meest slimme. Als je minder spullen hebt, ben je veel wendbaarder en kun je juist veel gemakkelijker inspelen op onverwachte gebeurtenissen.

Bovendien vertel je je brein dat er niets is om bang voor te zijn, dat het helemaal niet nodig is om spullen te hamsteren. En daarmee draag je bij aan een verbetering van de stemming en het vertrouwen, op z'n minst bij jezelf. Maar stel toch eens dat iedereen dat zou doen?

Als je mooie dingen verkoopt, bijvoorbeeld via Marktplaats, dan hou je er nog iets aan over ook. Maar er zijn ook talloze mogelijkheden om een ander gratis blij te maken: via kringloopwinkels of via sites als gratisaftehalen.nl en gratisoptehalen.nl. Gereedschap dat je niet gebruikt kun je doneren aan Gered Gereedschap.

Wees hier creatief in: geef je ongebruikte breiwol aan een breiclubje en je voorraad tijdschriften aan een kleuterschool voor knip- en plakwerk.

En zo help je een ander om crisisbestendig te blijven. Daar word je toch vrolijk van?


2. Hou overzicht in je administratie
Er zijn natuurlijk tal van handige besparingstips te bedenken.

Maar het begint er allemaal mee dat je overzicht hebt in je administratie, dat je weet waar al je papieren zijn, waar je geld naar toe gaat en of je eigenlijk niet meer uitgeeft dan er binnen komt.

Dan kun je ook bepalen of je ergens te veel aan uitgeeft. Want dat is namelijk heel persoonlijk. Misschien eet je hele maand seizoensgroenten en ga je naar de markt, maar wil je wel een keer per maand lekker duur uit eten. Of koop je al je drogisterijspullen van het huismerk, maar wil je wel een dure parfum.

Dat soort beslissingen kun je pas weloverwogen nemen als je weet wat er binnen komt en waar je het aan uit geeft. Dan kun je bepalen waar je minder aan uit kunt geven zonder dat je dat heel veel pijn doet.

Heb je geen idee waar je geld naar toe gaat? Hou een tijdje een 'ouderwets' huishoudboekje bij, op papier of elektronisch.


3. Wees mindful over het nieuws
Natuurlijk moet je op de hoogte blijven van wat er gebeurt. Ik ben de laatste die je zou adviseren om je kop in het zand te steken. Dat zou dom zijn.

Maar het is bijna net zo dom om je hele leven te laten beheersen door alle negatieve berichten. Als je per dag een krant leest, een keer teletekst of een nieuwssite bekijkt, dan ben je prima op de hoogte van de ontwikkelingen.

Neem het ter kennisgeving aan en oordeel niet. Betrek het niet op jezelf, ga er niet over mopperen. Accepteer wat er is en ga verder met leven. Doe wat je wilt en kunt doen. En geniet verder zoveel mogelijk van al het mooie dat er is. Wees dagelijks bewust dankbaar voor de goede dingen in je leven. Dat je er nog bent, dat je een dak boven je hoofd hebt, dat het straks weer lente wordt. Er is altijd wel iets om dankbaar voor te zijn: dat je een warme trui hebt, dat de dagen alweer langer worden of dat je huisdier blij is om je te zien.

Dankbaarheid is de meest eenvoudige manier om je gelukkiger te voelen. En dan voel je je figuurlijk een stuk opgeruimder.

Op voorraad

Afgelopen december had ik mijn krantenmand al bijna leeg geruimd, er zaten nog een paar tijdschriften en een paar kranten in. De afgelopen maanden was daar weer wat bijgekomen. Maar afgelopen weekend heb ik de mand echt helemaal opgeruimd. Er liggen nu alleen nog een paar uitgescheurde artikelen in voor in de trein, de komende week. Daar hoef ik hier dus niets mee.

Een vreemd gevoel dat ik ‘niets’ meer te lezen heb. Ik pak vaak even tussendoor een krant of tijdschrift om een klein stukje te lezen. Maar dat is er nu niet meer. Wat nu? Ik voel me een beetje onthand.

Ik dacht altijd dat ik kranten en tijdschriften bewaar omdat ik niets wil missen, wil weten wat er zoal speelt. Blijkbaar hebben ze ook nog een andere functie. En die ontdek ik pas nu mijn voorraad op is. Ze vullen gaatjes als ik even niets te doen heb.

Het voelt vreemd, maar geeft ook ruimte: ik ben in een boek begonnen wat er al heel lang lag, ik had al bijna opgegeven dat ik het nog zou gaan lezen. Pas nu er niets anders meer ‘hoeft’ geef ik mezelf toestemming om dat boek te pakken (dat niet direct nuttig is). En soms doe ik gewoon even helemaal niets. Ook lekker, beetje staren en lummelen. Doe ik anders ook niet.

Ik herinner me dat ik een soortgelijke ervaring had toen mijn mailbox voor het eerst leeg was, ook zoiets geks. Dan merk je pas dat al die mails staan voor ‘werk’, je hebt altijd iets te doen, als er maar mail is. Als dat opeens allemaal verwerkt is, dan moet je zelf na gaan denken over je prioriteiten. Lastig!

Een voorraad heeft altijd een functie. Vaak een nuttige functie, zoals de tube tandpasta die in de kast staat, voor als je huidige tube leeg is. Of het extra paar schoenen, omdat je soms op hakken wilt lopen en soms niet. Maar soms heeft een voorraad een hele andere functie: om je bezig te houden in loze ogenblikken, zoals mijn kranten. Om je het gevoel te geven dat je iets belangrijks aan het doen bent, zoals bij mijn mail.

Welke dingen hou jij op voorraad, zonder echt praktische reden? Is het de stapel Allerhandes, om lekker naar recepten te kijken? Wat zou je dan doen als je die niet had? Zijn het de 40 paar schoenen, omdat je altijd in de mode wilt zijn? Of al die handtassen omdat je tas altijd bij je schoenen moet passen?

Wat mis je eigenlijk als dat er niet meer is en welke ruimte krijg je dan? Misschien ga je wel echt koken als die Allerhandes weg zijn, omdat je niet gaat bladeren, maar een recept gaat verzinnen met wat er in de kast staat? Hou je enorm veel geld over als je een tijdje geen schoenen koopt en kun je dit jaar zorgeloos met vakantie? Of kom je eindelijk toe aan al die boeken die je al een tijd wilde lezen of heb je eindelijk tijd om aan dat boek te werken, zoals ik.

Je kunt het uitproberen, door je voorraad weg te doen, al is het maar tijdelijk. Stop alles in een doos en zet die uit het zicht. Kijk wat er gebeurt. Hoe voelt het? Wat mis je? Zijn dat de spullen zelf of alleen het gevoel dat ze vertegenwoordigen. In het laatste geval: neem dat gevoel serieus en kijk of je het kunt invullen zonder de spullen. Zie het als een interessant experiment en observeer je eigen reactie. Dat kan verrassende resultaten opleveren.

Opruimen, ideaalbeeld of schrikbeeld?

Sommige mensen hebben een visioen van een leeg huis. Dat is hun ideaal, dat is wat ze willen bereiken. Nergens liggen losse spullen en er is veel ‘open’ ruimte. Als ze naar hun eigen huis kijken, dan zakt de moed ze al meteen in de schoenen. Dat ligt zover van dat ideaal af. Hoe krijgen ze dat ooit voor elkaar?

Vaak komt dat ideaalbeeld uit tijdschriften of van zeer opgeruimde buren of familieleden. Natuurlijk is een tijdschrifthuis geen echt huis. Daar woont niemand, komt niemand met natte schoenen en tassen naar binnen lopen, daar komt niet dagelijks een stapel post naar binnen. Daar wordt niet gekookt. Kortom, dat is geen beeld wat je zelf kunt realiseren.

Maar dan die buren of familieleden. Die lukt het toch ook? Vergis je niet, die buren of familieleden hebben misschien wel heel erg hard gewerkt om het zo opgeruimd te maken als jij komt. Dat zie je niet.

Veel mensen denken: om zo opgeruimd te zijn, dan moet je er wel altijd mee bezig zijn. En dat willen de meeste mensen niet. Het resultaat is vaak dat je dan maar helemaal niet meer op gaat ruimen. Je ideaalbeeld is immers toch niet bereikbaar.

Inderdaad, het ideaalbeeld van een leeg huis is niet realistisch. Waar geleefd wordt, daar kun je meestal ook zien dat er geleefd wordt. En dat is prima. De krant van vandaag mag best op tafel liggen en als je net koffie hebt gedronken, dan staan er kopjes op tafel of in de keuken.

De kunst is om beide extremen los te laten. Je hoeft geen leeg huis uit een reclamefolder te hebben. Maar het alternatief is niet een vol huis met overal stapels en onafgemaakte zaken. Het alternatief is een huis dat overzichtelijk is en waar je dagelijks de spullen op hun plek kunt leggen. Je hoeft echt niet voortdurend bezig te zijn met opruimen en krampachtig elk dingetje meteen op z’n plek te leggen.

Als je je aan twee regels houdt dan kun je je huis prima bijhouden. De eerste regel is om aan het eind van elke klus je spullen terug te leggen. En de tweede regel is om dagelijks wat tijd te nemen om alle achtergebleven spullen weer op hun plek te leggen. Dan kun je je huis gebruiken waar het voor bedoeld is: ontspannen, leven en je thuis voelen.

Overwin je spullen

Op 20 november zag ik Lenette van Dongen. In haar voorstelling vertelt ze hoe ze haar kelder opruimt. Ze vindt daar allerlei spullen van vroeger, maar ook dingen die ze ooit gekocht heeft, maar nooit gebruikt. Dingen die bij een idee horen dat ze over zichzelf had.

Nu ze vijftig is geworden is ze er aan toe om dat idee los te laten. De dromen die zo ooit had over wie ze zou willen zijn of zou moeten zijn. De voornemens om toch echt te gaan kalligraferen. Ze ontdekt tijdens het opruimen welke ideeën en beelden daar achter zaten. Van Dongen in het AD van 18 november 2009: 'Het opruimen was begonnen als iets praktisch, maar ik merkte dat het een enorme impact had. Al die dingen uit je verleden die daar staan te versloffen, daar zitten allemaal dromen achter, voornemens voor wat je ooit nog allemaal wilde gaan doen.'

Het kalligraferen blijkt een heel droombeeld te vertegenwoordigen over zelf gekalligrafeerde uitnodigingen voor dineetjes van 7 gangen. En de broodbakmachine vertegenwoordigt het idee van de oermoeder die haar eigen brood bakt en haar eigen jam maakt.

Natuurlijk is dat er allemaal nooit van gekomen, kon ze al die verwachtingen van zichzelf onmogelijk waarmaken. Als ze besluit al die dingen weg te doen, dan zegt ze ook de voornemens vaarwel en dat voelt voor Lenette als een overwinning. Vandaar dat het programma ook genoemd is naar de godin van de overwinning, Niké.

Behalve de spullen en de goede voornemens die daar bij horen, laat ze nog veel meer illusies los, de voorstelling gaat over meer dan opruimen. Maar juist daarom komt het thema zo mooi naar voren: het gaat ook niet om de spullen, maar om waar die spullen voor staan. De voornemens, dromen en illusies die er bij horen. Eerder noemde ik dat wensspullen.

Lenette van Dongen trekt zich van niemand meer iets aan. Na het opruimen heeft ze een goede bui gekregen en die houdt ze nou eens helemaal voor zichzelf. Heerlijk.

Als je moeite hebt met spullen loslaten en om jezelf wilt lachen, dan is dit programma een echte aanrader.

Samen sta je sterk?

Mensen die met anderen in een huis wonen, hebben vaak de neiging om die anderen de schuld te geven van de rommel: zij willen niet!
Mensen die alleen wonen geven juist weer aan dat ze geen reden hebben om op te ruimen: er is immers niemand die ze er op aanspreekt.

De waarheid is natuurlijk dat beide situaties voor- en nadelen hebben, zoals meestal. En dat je eigenlijk alleen jezelf kunt aanspreken als je niet opruimt. Het voordeel van alleen wonen is dat er ook niemand is die je spullen verplaatst. Het voordeel van met anderen wonen is dat je ze in kunt schakelen bij het opruimen. Dat is niet altijd makkelijk, maar ga er niet op voorhand van uit dat ze niet willen, zelfs als ze zeggen dat ze geen probleem zien.

Het zou kunnen dat ze best willen helpen als je aangeeft wat voor jou het probleem is. Of dat ze het probleem niet zien, omdat jij het altijd voor ze oplost. Als jij altijd degene bent die de vaatwasser in- en uitruimt, dan is dat voor je partner en je kinderen inderdaad geen probleem. En misschien hebben ze niet eens in de gaten dat jij het altijd doet.

Het helpt als je ze het voordeel van de twijfel geeft. Samenwerking heeft meer kans als je je coöperatief blijft opstellen, ook als de ander het laat afweten. Dat leidt tot meer vertrouwen, meer positieve gevoelens en meer samenwerkinggerichtheid. Dat is onlangs weer aangetoond (zie de column van Roos Vonk in Intermediair van 12 maart 2009 http://www.intermediair.nl/artikel.jsp?id=1798451)

Natuurlijk is het ook niet gek om aan te geven hoe het voor jou is, wees duidelijk, geef geen hints en ga zeker niet zitten mokken. Praat er gewoon eens over. Stel een familieberaad in over de taken in huis. Misschien vinden je huisgenoten hun taken niet leuk, maar willen ze wel iets anders doen. Geef aan waarom het voor jou belangrijk is dat ze meehelpen en dat je graag iets over wilt dragen.

En als ze dan beloven iets te doen, laat ze het dan ook vooral op hun eigen manier en hun eigen moment doen. Niets is zo demotiverend voor je partner of kind als jij dan toch nog die vaatwasser opnieuw gaat laden, omdat je vindt dat er dan meer in kan. Dat komt de samenwerking natuurlijk niet ten goede.

En als het goed gaat en jullie werken goed samen om het huis gezellig en schoon te houden, dan is een feestje natuurlijk op zijn plaats: ga samen iets leuks doen, op de goede samenwerking.

Alles tegen de onrust

Voedingsdeskundige Meijke van Herwijnen schreef een boek over het verband tussen eten en onrust. Haar opvattingen over de oorzaken van te veel eten komen erg overeen met mijn opvattingen over (te) veel spullen verzamelen. Dat kan ook wel kloppen, want zoals Van Herwijnen zegt: ‘De één kiest eten als uitweg voor zijn onrust en wordt dik. Een ander kiest werken en wordt niet dikker, maar reageert eigenlijk op dezelfde manier.’ En weer een ander kiest spullen verzamelen of kopen, zou ik daar aan toe willen voegen.

Een mens is altijd bezig om pijn te vermijden en genot te vinden. En in onze maatschappij is het heel makkelijk om korte termijn bevrediging te vinden in eten of nieuwe schoenen. Je probeert daarmee pijn, onrust te dempen. Maar die onrust heeft natuurlijk niets te maken met die chocolade of met die schoenen. Die wordt door iets anders veroorzaakt.

De truc is om je daarvan bewust te worden en de onrust te voelen zonder meteen naar de korte termijnoplossing te grijpen. Want die korte termijnoplossing geeft ook alleen maar korte termijn bevrediging. En daarna steekt dezelfde onrust weer de kop op. Van Herwijnen: ‘Daarnaast zullen er altijd momenten zijn dat je ergens van ‘baalt’. Dat vervelende, ongemakkelijke gevoel. Op die momenten gaat je systeem uitvluchten verzinnen. Maar wat als je dat allemaal nou eens niet deed? Als je nou ‘ns gewoon op de bank ging zitten? Niet naar de koelkast? Dan misschien een kop thee zetten. Niet? Dan de afstandsbediening van de tv pakken. Ook niet? Dan de krant pakken, muziek op zetten of een boodschappenlijstje maken. Ook niet? Als je al je vluchtwegen hebt gelaten voor wat ze zijn, dan zit je op een gegeven moment midden in je onrust. Probeer nieuwsgierig te zijn naar wat er dan gaat komen. Uiteindelijk blijft er dan een gevoel over: je bent gewoon boos, gewoon verdrietig, bang of teleurgesteld. En het mooie is: het is maar een gevoel. Je hoeft er niets mee te doen. En na een tijdje trekt het weg. Je hebt het overleefd, zonder hulpmiddelen. Helemaal zelf. Dat geeft zelfvertrouwen.’

Lees het hele interview met Meijke van Herwijnen op www.simplifylife.nl. Haar boek heet Onrust en eten.

Maakt meditatie georganiseerd?

Het wordt steeds duidelijker: mediteren is goed voor je. Je kunt tegenwoordig met hersenonderzoek aantonen dat je hersenen veranderen als je regelmatig mediteert. En die veranderingen lijken alleen maar ten goede te zijn.

Je krijgt bijvoorbeeld meer focus op wat echt belangrijk is. Dingen die de aandacht afleiden leg je gemakkelijker naast je neer. Logisch misschien als je je elke dag alleen concentreert op je ademhaling en je door niets laat afleiden. Want dat is wat je doet met mediteren: gedachten en gevoelens laat je voorbij gaan en je concentreert je alleen op het nu.

En dan krijg je als handig bij-effect dat je beter onderscheid kunt maken tussen nuttige en irrelevante informatie. Je kunt je beter focussen op wat je aan het doen bent, want dat is precies waar je steeds op oefent. En je kunt beter en sneller kiezen wat belangrijk voor je is.

Dat zijn precies vaardigheden die je ook prima kunt gebruiken bij organizing. Het zal dus gemakkelijker worden om te bepalen welke voorwerpen werkelijk van belang zijn voor je. Je kunt voorwerpen waarschijnlijk ook makkelijker loslaten, omdat je geleerd hebt de bijbehorende emoties en gevoelens los te laten. Ik geloof dan ook dat meditatie je kan helpen om georganiseerder te worden. Daarnaast word je er ook nog efficiënter, gezonder en gelukkiger van. Wat veel belangrijker is dan georganiseerd worden.

Misschien is het ook niet noodzakelijk om te mediteren. Iemand zei ooit tegen me: vroeger gingen mensen daarvoor naar de kerk. En wie weet maakt het niet zoveel uit hoe en waar je de stilte vindt, als je maar tijd maakt om stil te staan en stil te zijn. Van alleen hard doorwerken word je niet altijd georganiseerder en zeker niet gelukkiger. Oftewel: als je haast hebt, sta dan stil. Sta stil en luister.

Gebaseerd op Volkskrant, 15 november 2008

Gevonden voorwerp

‘Ik houd van overdadig roken en overdadig troep maken. Mijn vorige huisje in de Pijp, je kon daar amper naar binnen. Overal lagen scripts, vuile onderbroeken en pizzadozen. Mensen die op de thee kwamen, wisten niet hoe snel ze weg moesten zijn. Zelf stond ik daar een beetje glamoreus tussen alsof er niets aan de hand was. Het was een puberkamer: de troep stond symbool voor niet willen opgroeien en geen verantwoordelijkheid willen nemen. Nu heb ik een huis gekocht en gaat het goed. Ik heb echt de beslissing genomen: het is klaar. Nu ben ik groot. Ik heb een werkster voor drie uur per week. Alles is aan kant. Er ligt alleen in het midden van de kamer een meter post die ik nog moet openmaken en sorteren. Er is dus nog steeds iets in mij dat zegt: ik wil niet opgroeien! Als het over acteren gaat, heb ik wel veel discipline. Ik kan dingen laten omdat het goed voor me is: vroeg naar bed, gezond eten, zélfs weinig roken. Buiten het werk vind ik maat houden moeilijk. (…)

Toen ik 28 was, moest ik leren dat hij echt nooit meer terug zou komen. Vandaar mijn weigering om een vrouw te worden. Om mijn post niet open te maken. Dat is bijna een soort seksueel genot. In mij zit nog steeds dat meisje huilend op een steen.’

Halina Reijn, Maria, november 2008

Opluchting

Een paar maanden geleden had ik het eindelijk gedaan: mijn krantenabonnement omgezet naar een weekendabonnement. Heel wat voor iemand als ik die eigenlijk alles wel interessant vindt.

Ik moest er even op wachten, maar afgelopen week ging het in. En wat voelt het heerlijk! Niet meer de (zelf opgelegde) druk om elke dag de krant te lezen. Want in plaats van een plezier was het lezen van de krant steeds meer een plicht geworden. En dat is natuurlijk niet de bedoeling. Daar ben ik me nu heerlijk vrij van. Ontspannen werk ik nu nog wat kranten weg die er nog lagen. En twee keer in de week krijg ik nog een nieuwe. Dat wordt nu weer een soort feestje, iets bijzonders. Heerlijk, wat een opluchting.

Projecten en acties

Eerder schreef ik over de training die ik had gedaan, de meereffecttraining. Deze is overigens gebaseerd op het boek Getting Things Done van David Allen.

Voor mij was één van de grootste eye-openers het verschil tussen een actie en een project. Ik merkte dat ik die vaak door elkaar gebruikte. Natuurlijk weet ik best wat het verschil is, simpel gezegd: een project bestaat uit meerdere acties.

Maar blijkbaar maakte ik dat onderscheid niet in mijn hoofd. Dat liep allemaal door elkaar. En daar wordt je onrustig van, want juist projecten zijn langdurig en daardoor blijf je er steeds aan denken. Dat levert soms wel eens een goede nieuwe invalshoek op, omdat je er in je onderbewuste steeds mee bezig bent. Maar je houdt natuurlijk geen ruimte over voor andere dingen. Door die twee dingen uit elkaar te trekken, haal je een hoop stress weg. Projecten krijgen de lange termijn aandacht die ze verdienen, maar je bekijkt het actie voor actie. En dus zit je niet steeds met het hele project in je hoofd. Dat geeft voor mij een enorme ontspanning. Het hoeft niet nu, allemaal. Ik kan het loslaten. Heerlijk.

Meer informatie over deze training op www.meereffect.nl.