Wat de gek er voor geeft

Het plezier van verzamelen

Een tijdje geleden zag ik nog eens die documentaire over de verrassingseieren en de mensen die de inhoud daarvan verzamelen. Zij hebben heel veel tijd en moeite en geld over voor iets wat toch maar en stukje plastic is.

Dat is wat er gebeurt als je iets specifieks zoekt en je bent niet de enige. Dat heeft allemaal niets te maken met de objectieve waarde van dat stukje plastic. Of van die postzegel of dat bierviltje.

Dit gebeurt ook op andere gebieden: een stoel van Rietvelt of van Gispen is opeens veel meer waard dan een stoel waar geen naam aanhangt. Terwijl die neutrale stoel misschien veel lekkerder zit (ik heb het zelf nooit geprobeerd, maar het schijnt dat je in de beroemde Rietveltstoel nauwelijks kunt zitten).

Het gaat dan niet meer om het zitten, maar om waar de stoel voor staat.

Misschien ken je zelf ook verzamelaars en verbaas je je er over hoe fanatiek ze kunnen zijn en hoe blij ze worden van een zeldzaam bierviltje.


Verzamelingen
In Nederland begon het verzamelen al in de 16e eeuw. En vooral in de 17e eeuw ontstonden veel verzamelingen. Het was de tijd van de ontdekkingsreizen en zeelui kwamen veel vreemde dingen tegen op hun reizen rond de wereld.

Mensen begonnen die te verzamelen om te laten zien dat ze wat van de wereld wisten of om zogenaamde curiositeiten tentoon te stellen. We hebben daar diverse musea aan te danken. Het bekendste is Teylers Museum in Haarlem.


Kinderen verzamelen vrijwel allemaal. Wie heeft er vroeger geen suikerzakjes, postzegels of dinky toys gespaard? Voor sommigen groeit dat uit tot een volwassen hobby. Anderen houden er later mee op.

Uit Engels en Amerikaans onderzoek blijkt dat ongeveer eenderde van alle mensen iets verzamelt.


De functie van verzamelen
Veel mensen hebben er veel plezier in om bepaalde spullen te verzamelen. Het is een vrijetijdsbesteding. Een hobby.

Je kunt er ook een zekere status aan ontlenen: je hebt iets wat anderen niet hebben. En je kunt laten zien dat je ergens verstand van hebt.


Verzamelen gaat voor veel mensen om de jacht. Het is een beetje een kenmerk van een verzameling dat de voorwerpen die er in zitten niet gebruikt worden. Met poppen wordt niet gespeeld. Postzegels plak je niet op een brief. Er zijn tal van boekverzamelaars die hun boeken niet lezen.

Ze genieten vooral van het vinden van een nieuw iets, het wegkapen voor de neus van een ander. Maar als ze het hebben, dan kijken ze er niet meer naar om. Er is niets zo erg als een complete verzameling, daar is alle lol af. Er valt niets meer te doen, niets meer te zoeken.

Verzamelen heeft een spelelement en je kunt je er helemaal in verliezen. Je kunt flow ervaren, waar je dat in je werk misschien niet hebt. Het is spannend, het zoeken naar een nieuwe aanwinst gaat gepaard met spanning en onzekerheid.

Bevestiging dat je uniek bent. Dat kun je doen via je omgeving en je kleding. Het zegt iets over jou. Een verzameling geeft zo ook een statement af. Dat je intellectueel bent, smaak hebt of humor (als je iets grappigs verzamelt, zoals toiletpapier). Het weerspiegelt je leven. Dat is emotionele lijm in het kwadraat.

Daarnaast ergens bijhoren, een gemeenschap van verzamelaars.

Een verzameling kent ordening. Je hebt grip op je eigen collectie. Een bekend en veilig verleden. Een verzameling stelt je nooit teleur. (maar kan je wel boven het hoofd groeien).

Iedereen een verzamelaar?
Een verzameling is wat anders dan zomaar een huis vol spullen.
Toch zie ik ook veel overeenkomsten. Spullen kunnen een hoop verschillende functies hebben en die zie je eigenlijk allemaal terug bij een verzamelaar.

Het vult je leven, het plezier van de jacht, laten zien dat je uniek bent, smaak hebt of humor, tegelijkertijd zeg je dat je ook ergens bijhoort. Je hebt grip op je spullen, waar je misschien minder grip hebt op de rest van je leven.

Op een bepaalde manier verzamelen we allemaal, alleen niet iedereen richt dat op een bepaald soort spullen. Wat is jouw reden om te verzamelen?

Wil je minder spullen? Kom dan naar de Sloworganizing weggeefdag.

(De informatie over verzamelen in dit artikel is gebaseerd op het boek Hebben is houden van Jaco Berveling)

De verlokkingen van de kantoorboekhandel

Ken je de verleidingen van de kantoorboekhandel? Kleurige ordners en tabbladen, stickers te kust en te keur, fijne kladblokjes en postbakjes. En dan al die handige post its in 6 kleuren. Dat gaat je vast helpen: voor elke soort actie een kleur.

Je stelt je voor hoe je elke dag je acties opschrijft en afstreept in dat kladblokje en hoe je je post fluitend wegwerkt als je die postbakjes neerzet.
Voor je het weet heb je weer iets gekocht.

Als je thuis bent dan is de werkelijkheid meestal een stuk weerbarstiger: de ordners blijven leeg, je postbakjes lopen in no time weer over en je todo lijst is nog net zo lang als eerst. Eigenlijk heb je helemaal geen zin om dat over te schrijven in je nieuwe boekje. En die post-its? Al snel ben je vergeten welke kleur waar bij hoort en zitten de plakkers weer overal. Geen gezicht, eigenlijk.

Wat gebeurt hier? Je stelt je voor dat de spullen de oplossing zijn voor je opruimproblemen. Als je dat maar hebt, dan zal je leven beter zijn.

Net zoals je je vaak voorstelt dat je opgeruimd wordt als je dat boek maar leest of dat je af zult vallen met dat nieuwe dieetboek.

Wat je eigenlijk wilt is dat er een wonder gebeurt: als je dit koopt dan zijn al je problemen opgelost. Zo'n mooi en handig opbergsysteem, dat moet toch wel gaan werken.

Je vergeet dat er niets verandert als je niets doet. Hoe mooi en duur je systeem ook is, je moet nog steeds de spullen uitzoeken en opbergen en je to do lijst blijft even lang.

Eigenlijk leg je de verantwoordelijkheid buiten jezelf: het boek, het nieuwe systeem van postbakjes of je nieuwe opschrijfboekje, dat gaat je de oplossing brengen.

De echte oplossing zit in jou. Je hebt alles al in huis om je spullen op te ruimen. De kans is zelfs groot dat je al meer hebt dan je nodig hebt, omdat je in het verleden wel vaker spullen hebt gekocht als oplossing. Kijk dus om je heen, ga schatgraven in je eigen spullen, wees creatief en gebruik wat je hebt.

Vorige week kreeg ik onderstaande mail van Henny, deelnemer aan Sloworganizing. Zij geeft een perfecte illustratie van hoe je creatief kunt zijn met de spullen die je al hebt en hoe goed dat voelt:

'Ik had een naaidoos, zelfgemaakt, ooit, en daarom was ik er zeer aan gehecht, maar hij puilde uit…
In een folder zag ik een opbergbox met klapdeksel en inzetbakje. Die leek me wel heel geschikt.

Maar moest dat echt? Heb ik niet iets gewoon in huis dat ik er goed voor gebruiken kan? Ik heb eens rondgelopen en ja hoor, in de badkamer stond een plastic box, met inzetbak en deksel met handvat om hem op te tillen. Erin: tja, van alles maar was dat een zinvolle verzameling?
NEE, absoluut niet. Maar hij stond nou eenmaal al jaren op die plek met diezelfde spullen erin… waar ik weinig mee DOE...

De helft kon eigenlijk wel gewoon weg. De andere helft kon ik goed elders “onderbrengen” op misschien zelfs wel logischer plekken, of naar de doos verwijzen met spullen die voor een braderie nog wel eens aardig zouden kunnen zijn. En/of ik zou met een weggeeffeestje iedereen eruit kunnen laten halen wat hij/zij gebruiken kan…

Dit is een perfecte box voor mijn doel als naaibox èn hij maakt plaats in de badkamer.
Ik heb hem meteen in een sopje gestopt, en hij was weer als nieuw.
Ik heb ook meteen de inhoud van de veel te kleine oude naaidoos overgebracht en ik ben helemaal in mijn hum.

Dat was ondanks het veel te mooie weer om aan opruimen te besteden (dacht ik) toch nog een onverwachte opruimactie voor vandaag…'

Krijg meer tijd en verleng je leven

De zomer is een mooie tijd om eens wat meer te lezen en inspiratie op te doen. Zo kwam ik bij de oude Romein Seneca terecht. Geloof me, dat klinkt een stuk moeilijker dan het is. 'De lengte van het leven' heet het boekje en het is verrassend leesbaar (vertaling Vincent Hunnink).

Als je denkt dat drukte iets is van deze tijd, dan vergis je je. Ook in de Romeinse tijd werd er blijkbaar al veel geklaagd over tijdtekort en hadden veel mensen geen tijd voor zichzelf.

Seneca beschrijft hoe je tijd voor jezelf kunt maken en voor de dingen die je belangrijk vindt. Hij vindt dat je je tijd maar het beste aan filosofie kunt besteden. Dat is voor ons misschien een beetje beperkt. Ondertussen geeft hij een aantal ideeën die het overdenken waard zijn.

Ik heb voor je samengevat wat ik zelf het meest bruikbaar vond voor nu.


Geef je tijd niet zomaar weg

We gaan heel anders met tijd om dan bijvoorbeeld met geld. Tijd geven we eigenlijk heel gemakkelijk weg. Als iemand een beroep op je doet, dan zijn veel mensen geneigd om 'ja' te zeggen.

Een groot deel van onze tijd zijn we daardoor bezig voor anderen. Daardoor hou je nog maar weinig tijd over die echt van jou is.

Misschien is dat omdat we de illusie hebben dat onze tijd oneindig is. We denken er liever niet aan dat het anders is. En we weten ook niet wanneer het op is. Maar juist omdat je niet weet wanneer je tijd op is, zou je er extra zorgvuldig mee om moeten gaan.

Als je zou weten hoeveel (of hoe weinig) tijd je nog hebt, dan denk je wel 3x na voor je iets doet. Je gaat dan heel goed afwegen wat echt belangrijk is.

Dan doe je misschien nog steeds dingen voor anderen, maar dan heb je er echt voor gekozen.


Zorg dat je nu je tijd goed gebruikt

In het verlengde daarvan ligt het volgende inzicht: zorg dat je geniet van wat je nu doet. We kennen allemaal wel die mensen die hun dromen bewaren voor later als ze tijd hebben.

Het is niet handig om alleen die 'restanten van het leven' voor jezelf te reserveren. Het leven is nu, zorg dan ook dat je nu doet wat je wilt doen.

Als je iets echt wilt, kijk dan wat je nu kunt doen om die wens dichterbij te brengen. Bevalt je baan je niet? Maak 'm dan leuker of ga iets anders doen.
Als je vindt dat je te weinig tijd hebt voor jezelf of voor wat dan ook, doe er dan wat aan.


Versnipper je tijd niet

Als je druk bent met van alles en nog wat, dan is je aandacht versnipperd en doe je niets goed.

Als je telkens weer aan iets nieuws begint en steeds nieuwe plannen maakt, dan bereik je nooit een doel. Hoe graag je misschien ook zou willen, je kunt niet alles tegelijk doen.

Maak dus keuzes over wat je wel en niet wilt doen. Wat is op dit moment belangrijk voor je? Als er veel dingen belangrijk zijn, kies dan toch iets om je op te richten, anders bereik je niets.

Bedenk dat je niet voor altijd hoeft te kiezen. Voed je kinderen op? Dan heb je een aantal jaren niet zoveel tijd voor andere dingen. Ben je aan een studie begonnen? Dan kun je nu minder vaak in de zon zitten en uitgaan.

Maar dat gaat allemaal voorbij en dan kun je genieten van het resultaat en een nieuwe focus kiezen.


Geniet van het verleden en verleng je leven

Seneca zegt: 'Het leven is verdeeld in drie tijden: verleden, heden en toekomst. Daarvan is 'nu' kort, 'later' onzeker en 'vroeger' zeker.'

Vroeger is je eigen verleden, maar ook de geschiedenis en alle wijsheid die daar in zit. Omdat vroeger het enige is wat zeker is, heb je het altijd bij de hand, je kunt het altijd oproepen.

Ga eens een regenachtige middag foto's of filmpjes kijken, schrijf over het verleden, bevraag je ouders of je grootouders over hun jeugd, maak plakboeken.

Neem de tijd voor nostalgie, zo beleef je je verleden nog een keer. En nieuwe belevenissen gaan in het heden snel voorbij, maar als je er op terugkijkt, dan lijkt het vaak veel langer dan het in werkelijkheid was.
Zo verleng je je leven.

Fietsen leer je niet uit een boekje

En opruimen leer je niet in de bibliotheek.

Je leert alleen maar fietsen door het te doen. Proberen, misschien eerst met zijwieltjes en iemand die het je leert. Je vader of moeder misschien. Dat vindt niemand raar.

Dit soort praktische vaardigheden leer je niet uit een boekje. Althans niet alleen. Je merkt pas echt hoe het is als je op de fiets stapt en probeert je evenwicht te houden.

Met opruimen en organiseren is dat niet anders. Als je geluk hebt krijg je veel mee van je ouders. Maar dat gebeurt niet altijd. En de manier die je geleerd hebt, werkt ook niet altijd meer.

Tenslotte is de wereld nu heel anders dan toen je jong was. Er was geen internet, geen mobiele telefoon. Het hele leven was een stuk rustiger. Niet dat er minder te doen was in huis, integendeel. Maar er was vaak meer tijd om dat te doen. En veel minder afleiding.

Je hoefde ook veel minder te kiezen. Er waren 2 televisiekanalen, één telefoonaanbieder. Je zat in het ziekenfonds dat in jouw regio zat. Of je was particulier verzekerd via je baas. Helder en duidelijk. En als het op gas en licht aankwam, dan hoefde je daar al helemaal niet over na te denken.

Geen wonder dus dat je nu soms ook andere tactieken nodig hebt om opgeruimd te raken en te blijven. Om tijd te kunnen maken om geconcentreerd aan een taak te werken. Gelukkig zijn er genoeg instructies te vinden over hoe je dat kunt doen. Dat zijn de boekjes.

Om echt opgeruimd te raken zul je aan de slag moeten. Uitproberen wat voor jou werkt. Verschillende manieren uittesten. Experimenteren. Net zo lang tot je een manier vindt die je past en die je vol kunt houden.

En daarbij kun je mijn tips volgen en daarnaast ook je intuïtie.

Zo is het bijvoorbeeld voor veel mensen handig om op een vast tijdstip een opruimtaak uit te voeren. Of om die taak in ieder geval per week in te plannen.

Maar voor sommigen zal hun schema zo hectisch zijn dat dat helemaal niet lukt. Dan kun je bijvoorbeeld een keuzelijstje met taken bij de hand houden, voor als je even een kwartiertje beschikbaar hebt. Of je zorgt dat je een keer per maand een dagdeel vrijhoudt om op te ruimen.

Ook adviseer ik vaak om per kamer op te ruimen, zodat je sneller resultaat ziet en één plek in huis helemaal af kunt ronden.

Maar er zijn mensen die het fijner vinden om dwars door het huis heen allerlei taken aan te pakken. Gewoon, omdat ze snel zijn afgeleid. Of omdat ze van veel variatie houden.

Voor elke tip die ik geef, zijn er dus altijd mensen die het tegenovergestelde prettig vinden. Gewoon omdat dat voor hun werkt. En dat is het enige waar het om gaat.

Wat voor iedereen geldt is dat je jouw manier alleen ontdekt door het te doen. Door in actie te komen. Ik bied je dat bijvoorbeeld in de vorm van Sloworganizing, waar je wekelijks een opdracht krijgt. Zo ga je aan de slag om jouw manier van opruimen te ontdekken.

Het kan dus een heel creatief proces zijn om precies die manier te vinden die bij jou past. Met veel experimenten en ontdekkingen. Wel zo leuk eigenlijk.

Waarom zou je loslaten?

Als je op zoek bent naar rust, dan kan loslaten je enorm helpen. Het is eigenlijk heel eenvoudig: heb je minder spullen, dan is het veel makkelijker om die te ordenen. Met 30 stuks kleding heb je nou eenmaal sneller het overzicht dan met 300. En 100 boeken zet je zo in de kast. Met 3.000 stuks ben je wel even bezig.

Wil je meer tijd, dan levert het meteen veel op als je loslaat dat je alles wilt doen of alles wilt lezen. Dan kun je dingen aan je voorbij laten gaan, ongelezen kranten wegdoen.

Toch denk je bij loslaten waarschijnlijk in eerste instantie aan minder: minder spullen, minder activiteiten. Dat klinkt niet erg leuk. Dat inspireert je niet.

Maar kijk er eens op een andere manier naar.

Eigenlijk gaat het erom jezelf te vinden tussen al je spullen. Of om spullen los te laten en om activiteiten los te laten die niet (meer) bij je passen. Wat overblijft dat ben jij.

Misschien ken je dat verhaal van Michelangelo als beeldhouwer? Hij zei dat de vorm al in het marmer zit, hij hoefde alleen het overbodige steen weg te hakken.

Zo is het voor jou ook. Ergens tussen al die drukke werkzaamheden en onder je vele spullen ben jij verborgen. De echte jij en daarbij ook je levensdoel, je droom, je wens.

Om te beginnen met loslaten hoef je helemaal nog niet te weten wat die wens is, dat is het mooie. Je kunt gewoon beginnen. Je wens wacht wel, die zit in jou en die kun je dus nooit per ongeluk wegdoen. Je kunt het dus nooit fout doen.

Laat je dromen los die niet van jou zijn.
Laat je illusies los
Laat de verwachtingen los die niet van jou zijn
Laat alle gedrag, alle activiteiten, alle overtuigingen en alle gedachten die niet bij jou horen.
Laat alle spullen los die niet bij jou horen.

Je echte opgeruimde leven is zijn wie je bent.

Geef toe, dat klinkt een stuk beter dan simpelweg je huis opruimen.
Het maakt het niet per se makkelijker. Dat hoor je mij niet zeggen. Zijn wie je bent, dat vraag een hoop lef. Je kunt er je hele leven mee bezig zijn.


Meer over loslaten

Ben jij informatieverslaafd?

Weet je nog toen internet net nieuw was? In de jaren negentig was dat. Ikzelf bracht toen uren door online en liet me vrolijk door allerlei links verleiden naar nieuwe sites. Inmiddels heb ik internet helemaal in mijn leven ingebed. Ik gebruik het voor van alles en nog wat. Maar zomaar doelloos surfen, dat doe ik eigenlijk niet meer.

Internet is opgenomen in mijn leven. Ik gebruik het als ik dat wil en waarvoor ik het wil.

Als ik het goed begrijp, is het deze maand 5 jaar geleden dat de smartphone werd geïntroduceerd. Een mijlpaal, zou je kunnen zeggen. Vanaf dat moment zijn we massaal mobiel gaan internetten.

En je ziet tegelijkertijd allerlei alarmerende berichten verschijnen. Het concentratievermogen zou afnemen, mensen leiden aan sociale media stress en ze zijn continu bang om dingen te missen, vooral als ze even niet online zijn. Daar is zelfs al een afkorting voor: FOMO, Fear of Missing Out, de angst om iets te missen.

We zijn duidelijk nog niet helemaal gewend aan alle mogelijkheden. Dat hoeft natuurlijk niet erg te zijn. Maar er is wel een grens. Dan raak je informatieverslaafd.

Wanneer ben je informatieverslaafd?

Als je belangrijke taken uitstelt of helemaal niet meer doet, om Facebook, Twitter of mail te checken.

Als mail, Facebook of andere social media checken het allereerste is wat je 's ochtends doet en het allerlaatste wat je 's avonds doet.

Als je je aandacht niet kunt houden bij een gesprek dat je aan het voeren bent met 'echte mensen' die tegenover je zitten, omdat je je status aan het bijwerken bent of berichten leest.

Als je elke paar minuten je berichten wilt checken of je status wilt bijwerken.

Als je al onrustig wordt als je een paar minuten niet online bent.

Als je je niet voor kunt stellen dat je een hele dag off line zou zijn.

En als je dit ook als een probleem ziet. Je vindt het vervelend, je wilt ook andere dingen doen en je wilt meer ontspannen omgaan met mobiel internet en social media.

Wat kun je er aan doen?

Bewustwording
Observeer een paar dagen hoe je omgaat met alle informatiebronnen. Hoe vaak raadpleeg je welke bron? Wanneer doe je dat? Als je verveeld raakt? Of juist als je taak moeilijker wordt? Vlucht je er in, zodat je niet na hoeft te denken of zodat je de confrontatie met anderen niet aan hoeft?

Wees beducht voor smoezen als: 'ja, maar ik moest even die mail lezen' of 'het is noodzakelijk voor mijn werk'.

Bouw een pauze in
De gewoonte om steeds online te gaan, is precies dat: een gewoonte. Je doet het meestal zonder er bij na te denken. Als je dat wilt doorbreken, bouw dan een pauze in tussen het moment dat je online wilt gaan en het moment dat je dat ook werkelijk doet.

Als je de behoefte voelt om online te gaan, doe dat dan niet meteen. Wacht een paar seconden en vraag je af: is dit echt wat ik nu wil doen? En waarom wil ik het?

Daarna kun je gewoon doen wat je wilde, je hoeft het niet te onderdrukken. Het gaat er om dat je er even bij stil staat.

Neem pauze
Wees zo nu en dan even niet online. En merk dat dat niet zo erg is. Zet je timer en loop weg van je computer, smartphone en tablet. Ga even rondlopen, de vaatwasser leeghalen, lezen, in je dagboek schrijven (op papier). Als er maar geen scherm aan te pas komt, ook geen kleintje. Doe dat vijf of tien minuten per uur.

Zorg voor een afsluiting
Zelf word ik er heel onrustig van als 's avonds de computer aan staat en vaak zet ik ook mijn telefoon uit. Anders ga ik toch nog even checken of er iets gebeurd op Twitter en of ik nog mail heb. En meestal is dat allemaal niet zo interessant en spannend. En zeker niet dringend.

Sluit je dag echt af en zet alles uit, zo kun je pas echt ontspannen.

Kan of wil je je telefoon niet uit zetten, vraag je dan eerst af waarom. Als het werk is, doe 'm in elk geval dan wel uit. Kan het echt niet? Leg 'm dan op een plek waar je 'm wel hoort, maar niet kunt zien, zodat je niet op elke mail of tweet gaat reageren.

Wees off line
Als je de uitdaging aandurft, plan dan eens een hele dag off line. Geen mail, computer, social media, niets. Geloof me, het is de ultieme manier om bij te komen.


Dit artikel is gebaseerd op een artikel van Leo Babauta van Zenhabits.

Hou je reptielenbrein voor de gek en kom in actie

6 Excuses die de chaos in stand houden (en wat je er tegen kunt doen)

Je wilt opruimen, echt, maar er lijken altijd redenen te zijn om het niet te doen.

Je denkt bijvoorbeeld:
• Ik weet niet hoe ik moet opruimen, ik heb het nooit geleerd
• Ik weet niet waar ik moet beginnen
• Ik heb gewoon geen tijd om op te ruimen
• Voordat ik kan beginnen heb ik eerst een nieuwe kast nodig (of iets anders)
• Ik heb eerst een systeem of een plan nodig voor ik kan beginnen
• Zo erg is het allemaal ook niet, ik zie de stapels nauwelijks en ik loop er wel omheen

Je hebt goede argumenten om het nu niet te doen. Toch?

Nou, misschien toch niet. Vaak verzinnen we excuses die volmaakt redelijk lijken, omdat veranderen nou eenmaal eng is. Hoe vervelend de huidige situatie ook is, hij is bekend. En als je eenmaal begint met opruimen, dan weet je maar niet wat je tegenkomt. Alle reden om het nog even uit te stellen.

Weerstand uit je reptielenbrein
Je brein reageert op verandering met weerstand. Niet het rationele stuk van je hersenen, daarmee weet je best wat je moet doen. Die weerstand komt uit een ander stuk van je brein, een veel ouder stuk. Dat wordt ook wel het reptielenbrein genoemd. Dat wil maar één ding: de bestaande situatie in stand houden. Uiteindelijk is het een overlevingsmechanisme: verandering brengt onzekerheid en dat kan je in gevaar brengen.

Nou zul je zeggen, opruimen is toch bepaald geen zaak van leven of dood. Dat klopt, maar je reptielenbrein ziet elke verandering als een potentiële bedreiging. In de bestaande situatie is namelijk één ding zeker: je leeft. Als je dat gaat veranderen, dan weet je het maar niet.

Ik weet dat dit misschien een beetje raar klinkt, maar dit is dan ook geen rationeel deel van je hersenen. In de praktijk komt het er op neer dat dit oude deel van je hersenen er alles voor over heeft om alles houden zoals het is.

Het houdt niet van onzekerheid. En elke verandering is per definitie onzeker, hoe goed je ook plant je weet nooit precies wat er gaat gebeuren, wat je tegenkomt, welke gevoelens er naar boven komen.

Rationele oplossing
Je excuses om niet op te ruimen komen dus uit je reptielenbrein, je ratio maakt er een mooi verhaal van om te verklaren dat je niets doet. Daarom zijn het excuses en geen echte redenen.

Tenslotte zijn er genoeg boeken waaruit je kunt leren hoe je moet opruimen of waar je kunt beginnen, welk systeem je kunt gebruiken, hoe je een plan maakt. Iedereen heeft het druk, maar niet iedereen is chaotisch, dus het ligt niet aan de hoeveelheid tijd die je hebt. En als je die stapels echt niet zou zien, dan hoefde je er ook niet over na te denken.

Maar ook dat zijn rationele argumenten, die je eigenlijk al kende. Maar waar dit oude stuk van je hersenen zich niet door laat verleiden. Ligt het niet aan de tijd? Nou dan weet ik blijkbaar niet goed hoe het moet, komt het met een nieuwe smoes.

De echte oplossing
Gelukkig is er een manier om je reptielenbrein om de tuin te leiden: kleine stappen. Een kleine stap voelt niet als een echte verandering en dus ook niet als een bedreiging. En gelukkig weet alleen je rationele brein dat veel kleine stappen ook een grote stap vormen.

Als je echt iets wilt veranderen, ontmasker dan je excuses en neem vandaag nog een kleine stap. Bijvoorbeeld door je in te schrijven voor Sloworganizing.

Sloworganizing is gebaseerd op deze kleine stappen en helpt je in een jaar tijd om ongemerkt opgeruimd te raken. Lees hier meer over Sloworganizing.