Opgeven om vol te houden

Als het je dan gelukt is om te beginnen met opruimen, dan is het volgende probleem: hoe hou je het vol? Beginnen is één ding, maar om steeds weer een stap te blijven nemen, dat lijkt bijna nog lastiger.

Je vertelt jezelf dat je 'gewoon' gemotiveerd moet blijven. Je denkt aan je wens en je doelen, daar waar je het allemaal voor doet. Je houdt je energie op peil. En nog lukt het niet. Je hebt al snel helemaal geen zin meer.

De oplossing is misschien verrassend, maar wel simpel: geef het op.

Geef het op dat je zin moet hebben, dat je gemotiveerd moet zijn om iets te doen. Doe het gewoon.

Tenslotte is het al lastig genoeg om die dingen te doen die je je hebt voorgenomen. Als je ook nog eens gemotiveerd moet zijn, dan werp je eigenlijk een extra barrière op: je wilt niet alleen een bepaalde taak doen, je moet het ook nog eens leuk vinden.

In feite is dat een extra stap. Nu ga je eerst aan het werk om 'zin te maken'. Dat kost al enorm veel energie. Die energie had je ook kunnen gebruiken om de taak te doen.

Enthousiast worden en gemotiveerd zijn is namelijk nog niet zo eenvoudig. Denken aan je doelen of jezelf positief toespreken is meestal niet genoeg. Je bent dan bezig om je emoties te beheersen. Je mag jezelf niet onprettig voelen, je onderdrukt het gevoel dat je geen zin hebt. En dat probeer je te vervangen door een positief gevoel. Maar dat werkt dus niet. Je kunt een gevoel niet zo makkelijk sturen.

Het werkt dus veel beter als je het gevoel erkent en dat er gewoon laat zijn. Dus dan heb je geen zin. Oké, maar je had je voorgenomen om die stapel uit te zoeken, je hebt daar tijd voor gereserveerd. Dus begin je er gewoon aan door het eerste blaadje te pakken en te bedenken wat je daarmee gaat doen.

Je werkt dus met het gevoel in plaats van tegen het gevoel. Daardoor kun je je ontspannen. Het is prima om niet zo gemotiveerd te zijn. Geen punt. Als je maar wel aan de slag gaat.

Dat lukt nog beter als je even wat afstand neemt en in beweging komt. Dus loop even naar een andere kamer, haal diep adem en loop dan weer terug naar je stapel. Neem dan de eerste stap die je verder helpt.

Het is hetzelfde als voor het eerst van de hoge duikplank springen: als je wacht tot je het niet eng meer vindt, dan spring je nooit. Het gaat er om dat je het eng vindt en toch een keer springt.

Probeer dus niet jezelf te motiveren en wacht niet tot je zin hebt, maar waag de sprong en ruim op. En doe dat elke dag weer. Zo begin je en zo houd je het vol.

Je ideale dag - 5 rituelen die je dag verbeteren

In dit artikel krijg je 5 tips voor een ideale dag. Ideaal wil niet zeggen dat je de hele dag vol stopt met taken. Het wil ook niet zeggen dat je de hele dag bezig bent om je ideaal te bereiken. Het is ideaal als je je ideaal heel ontspannen kunt bereiken.

De tips gaan dan ook vooral over ontspannen en iets leuks toevoegen aan je dag. Dat geeft je de energie om de rest van de dag je taken uit te voeren.

Op die manier kun je heel relaxed elke dag een ideale dag hebben.


1 Zorg voor een rustige start
Weet je hoe het voelt als je je een keer verslaapt? Dan blijf je de hele dag het gevoel houden dat je achter jezelf aanloopt. Dat je iets hebt in te halen.

Zo is het ook als je gehaast start. Je hoeft geen uren te hebben, daar gaat het niet om. Maar geef jezelf wat tijd om wakker te worden en (kort) te ontbijten.

Maar vooral neem 1 of 2 minuten om even diep adem te halen en om je intentie voor de dag voor je te zien. Niet je taken, maar hoe je de dag wilt beleven: ontspannen of vrolijk, energiek of kalm. Kies wat voor jou vandaag het beste past.

2 Geef jezelf elke dag complimenten
Veel mensen hebben een lijst met dingen die ze nog willen/moeten.

Motiverender is het om te kijken naar wat je al gedaan hebt. Maak daarom dagelijks een lijst met 'things done' of complimenten voor jezelf. Schrijf per dag minimaal 10 complimenten op. Meer mag, maar met minder is ook het effect van overvloed minder.

3 Neem pauzes
Natuurlijk is het van belang om dingen te doen, taken af te werken. Maar misschien is het nog wel veel belangrijker om regelmatig pauzes te nemen. Juist als je het druk hebt.

Zonder pauzes is het lastig om te zien wat echt belangrijk is en heb je veel meer de neiging om achter de waan van de dag aan te lopen.

Neem daarom een aantal keren per dag een korte pauze, ontspan even en vraag je af wat nu het belangrijkste is om te doen. En niet wat het meest urgente is.

Sla je lunchpauze niet over, dat is juist het moment om even je onderbewuste te laten werken en je prioriteiten weer helder te krijgen. Ga daarom even uit je werkomgeving, bijvoorbeeld voor een korte wandeling.

4 Je kunt niet alles lezen, gelukkig
Ik las ooit ergens de uitspraak van iemand dat het onmogelijk is om alles te lezen wat er verschijnt. Dat vond ik een enorme opluchting: als het toch niet kan, dan hoef je het ook niet te proberen.

Als je op twitter actief bent, dan geldt dat helemaal: als je alles bij wilt houden, doe je niets anders meer.

Ik mag dus van mezelf dingen overslaan, kranten en tijdschriften ongelezen wegdoen, na een paar hoofdstukken stoppen in een boek als het me niet boeit.

Probeer het ook eens, het is een enorme besparing van tijd en ruimte. En vooral geeft het een heerlijk gevoel.

5 Geef jezelf een dagelijks cadeautje
Voor mij is het een cadeautje om een goede kop koffie te drinken en even iets te lezen. Altijd weer, hoe vaak ik het ook doe. Dat zijn de simpele dingen die je dag goed maken.

Doe zoals de Amerikanen zeggen: everyday is a gift, that's why it's called the present.

Wat is jouw dagelijkse cadeautje voor jezelf?

De mythe van discipline

Nog steeds hoor ik het veel mensen verzuchten: ik wil wel georganiseerd zijn, maar ik heb gewoon niet genoeg discipline. Omdat ze opruimen niet leuk vinden, maar toch vinden dat het moet, denken ze dat discipline de enige manier is om het voor elkaar te krijgen.

Laat ik het maar meteen zeggen: dat is onzin en het werkt niet. Als je alleen op discipline wilt opruimen, dan val je altijd terug. Je kunt wel een start maken met discipline, maar je houdt het nooit vol. Als je elke keer al je energie bij elkaar moet rapen om iets te doen, dan komt er een moment dat je niet veel energie hebt. En dan gaat het mis.

Het resultaat is dat je het gevoel hebt dat je tekort schiet, dat je het niet goed kunt en misschien wel dat je zelf niet goed genoeg bent. Je vertelt jezelf dat je gewoon te lui bent om op te ruimen. En je stapels groeien weer aan. Niet erg productief dus. Je motivatie daalt tot onder het nulpunt.

En dat is precies waar het wel om draait: motivatie. Dat is wat je aan de gang houdt en dat is wat je inspireert. Als je gemotiveerd bent om op te ruimen, dan doe je het, ook als je even geen zin hebt. Hoe zorg je voor motivatie?

Bepaal je wens
Onder je spullen ligt een wens verscholen. Je bent ergens naar op zoek, maar omdat je dat onbewust doet, heb je er veel spullen voor nodig. Zodra je weet wat je echte wens is, kun je daar je spullen op afstemmen.

Je wens kan heel concreet zijn, zoals een opleiding volgen, misschien verzamel je dan allemaal folders over workshops en cursussen. Als je weet wat je wilt, kun je al die folders wegdoen en aan een opleiding beginnen.

Het kan ook meer abstract zijn, zoals mensen willen ontvangen in je huis. In dat geval heb je misschien zoveel spullen in huis om te zorgen dat iedereen zich thuis voelt. Met als gevolg dat je niemand meer kunt ontvangen. Je schiet dan je doel voorbij.

De oplossing is om je af te vragen wat mensen nodig hebben om zich thuis te voelen en waarom jij denkt dat daar veel spullen voor nodig zijn.

Als je je wens helder hebt, dan inspireert dat enorm om aan de slag te gaan. Meer over je wens vinden lees je in mijn boek Opgeruimd leven in je huis.

Visualiseer dat je het doet
Sporters die geblesseerd zijn, kunnen doorgaan met trainen door zich voor te stellen dat ze oefeningen doen. Dat heeft zelfs invloed op hun spiermassa. Het klinkt ongelooflijk, maar dit wordt ondersteund door onderzoek.

Dat kun jij ook: stel je voor dat je aan het opruimen bent, dat je met plezier en een lekker tempo door je spullen heen gaat, dat je voor alles een goede bergplek vindt, dat je los kunt laten wat niet meer bij je past en dat je daar een goede bestemming voor vindt.

Stel je dus de handeling voor en niet het resultaat. Doe dat zo levendig mogelijk: met de geur van zeepsop, het stof dat van je boeken af komt, het vrolijke gevoel dat je er bij krijgt als je weer een deel hebt afgerond.

Hoe kun je er nou geen zin in krijgen?

Kijk naar wat je al gedaan hebt
Als je net begint met opruimen, dan is er nog veel te doen. Als je alleen daar naar kijkt, dan word je daar niet vrolijk van. Het lijkt alsof je helemaal niet opschiet en je krijgt de neiging om het maar op te geven. Dan helpt het om bij te houden wat je al gedaan hebt. Maak foto’s van de beginsituatie en vergelijk dat met hoe het nu is. Of maak een lijst met de dingen die je hebt gedaan, in plaats van een lijst met alles wat je nog moet doen. Zo zie je dat je wel degelijk vooruitgang boekt. Vier je resultaten, zodat je weer energie krijgt om ook de volgende stap te nemen.

Hou het doel voor ogen
Denk aan hoe je je voelt als het klaar is, wat een energie en ruimte het oplevert, wat je kunt doen met de ruimte als het opgeruimd is, je wens die je kunt realiseren. Dat helpt je over een motivatiedipje heen.

Als je al een tijdje bezig bent met organiseren, dan heb je al veel gedaan en helpt het je minder om te kijken naar wat al gedaan is. Je krijgt dan de neiging om je al tevreden te voelen: je hebt tenslotte al zoveel gedaan. Dan maak je de taak misschien niet af. Om je te zorgen dat je dan doorgaat kun je kijken naar hoe weinig je nog maar hoeft te doen. Je hoeft nog maar één stapeltje weg te werken en je hele administratie is opgeruimd. In dat geval, kun je nog best even aan die ene stapel gaan werken.

Hoeveel discipline heb je nodig?

‘Ik heb gewoon niet voldoende discipline’ of ‘ik ben eigenlijk gewoon te lui’ om op te ruimen. Dat zijn uitspraken die ik vaak hoor. Deze zelfde mensen vertellen me vervolgens wat ze allemaal doen: een baan, zorg voor kinderen en/of ouders, misschien een vereniging waarvoor ze actief zijn of een opleiding die ze volgen. Dat klinkt mij dan niet erg lui in de oren.

Het is dan ook geen luiheid wat deze mensen er van weerhoudt om georganiseerd te zijn. Discipline hebben ze genoeg. Maar discipline is eindig. Je hebt er maar een beperkte hoeveelheid van. Denk aan de uitspraak ‘de boog kan niet altijd gespannen zijn’. Die geldt hier. Dus als je de hele dag actief bent met allerlei dingen die ‘moeten’ dan is het aan het einde van de dag gewoon op.

Hier is een leuk experiment mee gedaan. Stel er zijn twee groepen mensen. Die zitten in een kamer met chocoladekoekjes en radijsjes. Het is de bedoeling dat ze de radijsjes gaan beoordelen op smaak. De ene groep mag best een koekje nemen. De andere groep mag absoluut niet aan de koekjes komen, dat zou de smaak van de radijsjes bederven.

Daarna gaan beide groepen een lastige puzzel oplossen. Wat blijkt? Degenen die niet van de koekjes mochten eten blijven langer proberen om de puzzel op te lossen dan degenen die dat niet mochten. Van de koekjes afblijven kostte al een flinke hoeveelheid wilskracht. En daarna was er gewoon niet meer genoeg over voor de puzzel.

Kortom, als je hele dag vol zit met allerlei verplichtingen, dan is het logisch dat je ’s avonds niet meer toekomt aan opruimen. En als je hele week al vol zit, dan lukt dat in het weekend niet. Je hebt dan gewoon tijd nodig om je batterij met wilskracht op te laden.

Er zijn een paar manieren om te zorgen dat je toch aan de slag gaat:

1.Neem pauze.
Als je het druk hebt, begin dan met een pauze. Daarmee laad je je batterij op.

2.Gewoontes helpen je als je wilskracht op is.
Als het je gewoonte is om elke avond even door je huis te lopen om losliggende spullen op te ruimen, dan heb je daar geen wilskracht meer voor nodig. Je doet het gewoon zonder er bij na te denken.

3.Weet waarvoor je het doet
Als je een doel hebt om op te ruimen, dan heb je er minder wilskracht voor nodig, je weet waarvoor je het doet. Dus als je ruimte aan het maken bent voor je studie of om te mediteren, dan is dat gemakkelijker dan opruimen ‘omdat dat nou eenmaal moet’. Denk aan je doel, verbind je er mee voordat je aan het opruimen slaat, dat maakt het gemakkelijker.

Wil je meer weten over gewoontes en routines? Kom naar de themaworkshop op 6 oktober 2009. Ga naar mijn site voor meer informatie: www.opgeruimdorganizing.nl.

Wil je weten wat jouw doel is? Kom dan op 10 oktober naar Ontdek je opgeruimde zelf. Je kunt je nu ook alleen voor de eerste dag inschrijven. De hele workshop bestaat uit drie zaterdagen en start op 10 oktober. Meer informatie en inschrijven op www.ontdekjeopgeruimdezelf.nl.

Vis en organizing 2

In het boek Vis! gaat het er over hoe je meer energie, passie en plezier kunt hebben bij je werk. Op de Pike Place Vismarkt in Seattle weten ze precies hoe dat moet en ze zijn er wereldberoemd mee geworden. De hoofdpersoon in het boek krijgt een ingedutte afdeling onder haar hoede. Met de principes van Pike Place Vismarkt zorgt ze dat de medewerkers van haar administratieve afdeling weer inspiratie krijgen. Als het daar kan, dan moet dat toch ook bij organizing kunnen?

Vandaag deel 2, het tweede element dat je kan helpen om met meer energie, passie en plezier te werken: spelen.

Op de vismarkt gooien ze met vissen en maken ze er een hele voorstelling van om de vis te verkopen. Ik moest ook aan Google denken waar de medewerkers een deel van de tijd aan eigen ‘hobby’-projecten mogen werken, die niet meteen iets op hoeven te leveren. Daar zijn al een hoop goede ideeën uit gekomen. Dat is eigenlijk spelen: gewoon even doen wat je leuk vindt. Of datgene wat je moet doen op een leuke manier doen.

Natuurlijk kun je van alles doen om opruimen leuker te maken: je kunt er leuke muziek bij draaien. Dat kan uptempo zijn om je lekker veel energie te geven. Als je iets aan het uitzoeken bent, dan wil je misschien liever iets rustigers erbij, bijvoorbeeld iets instrumentaals. Dan creëer je een meer bedachtzame sfeer.

Trouwens, niks nieuws onder de zon, kijk naar dit fragment van Mary Poppins uit
1964: http://www.youtube.com/watch?v=r9Pbd3RSbLo.

Een andere optie is om er een wedstrijd van de te maken: wie kan in een kwartier te meeste spullen verzamelen? En wie kan ze ook weer net zo snel op hun plek leggen? Of als je veel dingen weg wilt doen: wie heeft het eerst z’n vuilniszak vol? En als je alleen bent: verzamel zo snel mogelijk dertig voorwerpen die weg kunnen. Zet de wekker op een kwartier en ga!

Je kunt er ook een wedstrijd van maken om elke dag een bepaalde gewoonte uit te voeren. Als je het gedaan hebt geef je jezelf een sticker of iets anders leuks, als het maar zichtbaar is. Aan het eind van de maand heb je misschien een hele collage gemaakt?

Het organiseren zelf is eigenlijk een creatief proces, als je er goed over nadenkt. Het is een uitdaging om je spullen zo handig mogelijk in te delen. Om het zo te doen dat je dingen ook meteen weer terug kunt vinden. Om zo handig mogelijk gebruik te maken van alle spullen die je al hebt, om bijvoorbeeld je bergplekken mooi en herkenbaar te maken met kleuren. Je agenda of je kalender op te vrolijken met kleuren.

Je kunt een mooie herinneringsdoos maken waarin je je meest dierbare herinneringen bewaart en die je altijd kunt bekijken als je daar zin in hebt.

De mogelijkheden zijn eindeloos. Zelfs gooien, zoals je op de vismarkt doen, zou kunnen: mik op de prullenmand of de vuilnisbak en kijk wie de meeste keren raak gooit (wel een beetje opletten waar je mee gooit, natuurlijk, niet met zware spullen doen of dingen die uit elkaar kunnen vallen).

Hier zie je ook goed terug dat je kunt kiezen: opruimen kan saai en vervelend zijn, maar je kunt het ook als een spel zien.

Vis en organizing 1

In het boek Vis! gaat het er over hoe je meer energie, passie en plezier kunt hebben bij je werk. Op de Pike Place Vismarkt in Seattle weten ze precies hoe dat moet en ze zijn er wereldberoemd mee geworden. De hoofdpersoon in het boek krijgt een ingedutte afdeling onder haar hoede. Met de principes van Pike Place Vismarkt zorgt ze dat de medewerkers van haar administratieve afdeling weer inspiratie krijgen. Als het daar kan, dan moet dat toch ook bij organizing kunnen?

Het leidende principe is: als je niet het werk kunt doen waar je van houdt, hou dan van het werk wat je doet. Een variant op ‘if you can’t be with the one you love, love the one you’re with.
Uiteindelijk heeft elke baan z’n saaie kanten en kan elke baan saai zijn voor degene die het moet doen. De wereld rond reizen voor je werk lijkt misschien geweldig, maar uiteindelijk zit je vooral te wachten of vliegvelden en zie je veel hotels van binnen. Voor de bezienswaardigheden heb je meestal geen tijd.

Maar andersom geldt dat ook: elk werk heeft z’n mooie kanten. Als je het met aandacht doet, dan kan elke baan je voldoening schenken. Een schoonmaker kan er plezier in hebben dat hij alles blinkend achter laat en een postbode kan met plezier de post op tijd bezorgen. Je kunt altijd kiezen hoe je je werk doet, ook al heb je geen keuzes in het werk zelf.

Dat kan voor een baan gelden, maar dat geldt zeker voor opruimen en organiseren. Je kunt natuurlijk kiezen om het niet te doen. Maar dan loopt het na een tijdje uit de hand en krijg je andere problemen. Je weet dus dat het beter is om het wel te doen en om alles goed bij te houden.

Als je het toch moet doen, waarom zou je het dan niet met een vrolijk gezicht doen? Waarom zou je er dan geen genoegen in hebben om het op de best mogelijke manier te doen?
In de Pike Place Vismarkt hebben ze er voor gekozen wereldberoemd te zijn. Als je toch zwaar werk moet doen, met vissen die stinken en waarbij je vroeg op moet, dan kun je maar beter wereldberoemd zijn in plaats van doorsnee.

Ik weet niet of je wereldberoemd kunt worden met een opgeruimd huis (maar wie weet?), maar wel dat je eindeloos moeilijk kunt doen over hoe vervelend het allemaal is. Of je kunt gewoon accepteren dat het moet gebeuren en er iets leuks van maken. Aan jou de keuze.

Hoe je het dan leuk maakt, daarover de volgende keer meer.

Als praktische tips niet helpen, wat dan?

Niet voor iedereen die wil opruimen en organiseren is dezelfde oplossing effectief. Naarmate ik langer bezig ben met organizen valt me dat steeds meer op. Aan de oppervlakte kan een huis er hetzelfde uitzien, maar de oplossing kan verschillend zijn.

De reden hiervoor is dat opruimen op zich niet motiveert. Je hebt een reden nodig om het te gaan doen. Als je weet waarvoor je al die inspanningen levert en waar je naar toe wilt, dan is opruimen niet moeilijk meer.

Er zijn mensen die echt op zoek zijn naar praktische tips en daar ook meteen mee aan de slag gaan. Zij hebben een doel voor ogen en voor hen is opruimen een middel om bij dat doel te komen. Dan begin je gewoon als je maar eenmaal weet waar je moet beginnen en hoe je het moet doen.

Vervolgens is er een groep mensen die steeds weer terugvalt in oude gewoontes. Zij weten wel hoe ze moeten opruimen en maken ook steeds een start, maar ze houden het niet vol. Deze mensen denken meestal dat ze geen discipline hebben of lui zijn. Daar geloof ik niet in.

In feite hebben zij hun doel te ver weg gelegd. Ze zijn bijvoorbeeld op zoek naar een nieuwe relatie. Zo’n soort doel kan zo belangrijk zijn, dat je er door verlamd raakt. Daardoor lopen ze vast en doen ze niet veel meer. Hun huis weerspiegelt dat. Voor hen is de oplossing om het doel dichterbij te brengen, bijvoorbeeld door te zeggen dat ze graag nieuwe mensen willen ontmoeten. Om die te kunnen ontvangen wil je je huis wel toonbaar maken. Dat motiveert.

Tot slot is er een derde groep mensen: degenen die nog geen idee hebben van hun doel. Als je geen doel hebt, dan weet je ook niet waar je naar toe gaat. Je hebt geen idee welke spullen bij je horen en welke je weg kunt doen. Dit uit zich vaak in niet weg kunnen gooien. Dan kun je zelfs prima georganiseerd zijn, maar toch vastzitten.

Dit komt vaak doordat mensen een grote verandering doormaken in hun leven. Dat kan een gewenste verandering zijn, zoals samenwonen of een kind krijgen, maar ook iets wat je overkomt, zoals kinderen die de deur uitgaan, een scheiding of je baan verliezen. Het kan ook simpelweg zijn omdat je jezelf ontwikkeld. Je weet dat je je oude leven niet meer wilt, maar je weet nog niet zeker wat je dan wel wilt.

Dan kom je pas verder als je je doel hebt gevonden. Daar zijn verschillende technieken voor. De algemene lijn is dat je naar binnen gaat kijken en op zoek gaat naar waar je gepassioneerd voor bent of was.

Je doel hoeft niet altijd een concreet iets te zijn, zoals een studie gaan doen of een eigen bedrijf beginnen. Het kan ook zijn dat je op zoek gaat naar meer balans in je leven, meer aandacht wilt voor je persoonlijke ontwikkeling of je meer wilt verbinden met je gevoel in plaats van je verstand.

Als je je huis en je leven wilt organiseren, is het belangrijk om eerst uit te zoeken in welke categorie je valt. Daarna weet je pas waar je naar op zoek bent en wat voor advies je nodig hebt.


De workshop Ontdek je opgeruimde zelf richt zich vooral op mensen die zich herkennen in de tweede en derde categorie. De eerstvolgende workshopserie start op 10 oktober 2009.

Weet je nog niet in welke groep je valt? Kom kennismaken met Ontdek je opgeruimde zelf? Kom dan naar een Opruimfeest.

De workshopserie is nu ook beschikbaar als individueel programma.

Meer informatie over de workshop, het Opruimfeest en het individuele programma vind je op http://www.ontdekjeopgeruimdezelf.nl/.

Geen mening

Gisteren las ik een artikel in De Pers, waarin een aantal 'bekende wijsheden' onderuit worden gehaald. Bijvoorbeeld dat een topsporter de top kan bereiken door te trainen. Natuurlijk moet je wel trainen om een topsporter te kunnen worden, maar uiteindelijk is het vooral een kwestie van aanleg. Hetzelfde geldt voor je gelukkig voelen. Je kunt daar wel van alles aan doen. Maar je basisgeluksgevoel is erfelijk. Daarom is het meestal minder erg dan we denken als we bijvoorbeeld gehandicapt raken door een ernstig ongeval. In het begin voel je je natuurlijk erg slecht, maar na een tijdje pas je je aan en keer je terug naar je basisniveau van geluk. Je omstandigheden bepalen hooguit 20 procent tot een kwart van je geluksgevoel.

Maar terug naar het artikel. Het ging ook over enquetes. En dat de uitkomst erg afhankelijk is van de vraagstelling. Als je vraagt of ontwikkelingshulp gelijk moet blijven of verhoogd moet worden, dan zegt tweederde ja.

Als je aangeeft dat Nederland meer ontwikkelingshulp geeft dan de meeste landen en dan vraagt of we onze ontwikkelingshulp aan moeten passen aan andere landen dan zegt tweederde dat we hetzelfde of minder uit moeten geven dan andere landen. Conclusie van het artikel: de meeste mensen hebben eigenlijk geen vaststaande mening over veel onderwerpen.

Ik vind dat wel bevrijdend. Zelf vind ik het namelijk ook vaak erg lastig om een standpunt te bepalen. Veel onderwerpen zijn van verschillende kanten te bekijken. En afhankelijk van welke kant je het bekijkt, kan mijn standpunt veranderen. Nu weet ik dat veel mensen dat hebben, ik hoor dus bij de meerderheid van de mensen. En dat is altijd een fijn gevoel.

Voor een echt succesvol leven

Vandaag was ik aanwezig bij Lezen etcetera live, een live versie van de boekenbijlage van het NRC. Ik geloof dat het ook ergens op de radio wordt uitgezonden. Het is een boekenprogramma dat maandelijks plaatsvindt in de kelder van boekhandel Donner, daar is een theater. Dat was afgeladen vol, ik wist niet dat het zo populair was.

Ik kwam voor Bas Haring, de filosoof. Zijn boek heet: Voor een echt succesvol leven. Ik heb het boek niet gelezen, maar uit het gesprek maak ik op dat het succes ter discussie stelt. Wat heb je eigenlijk aan succes? Is succes wel goed voor je? Als je je kapot werkt heb je misschien wel succes in je werk, maar je wordt er niet gezonder op.

Alles hangt natuurlijk af van je definitie van succes. In elk geval is succes niet hetzelfde als geluk, dat benadrukte Bas Haring nog maar eens. En hij vroeg zich af of het wel nodig is om iets te bereiken tijdens je leven. In zijn woorden klonk door dat dat niet altijd nodig is. Als je er blij van wordt, prima. Maar als je liever iets eenvoudigs doet en helemaal niet zo nodig succes hoeft, ook goed. Het komt er eigenlijk op neer, dat je daar goed over nadenkt voor jezelf.

Bas Haring gaf een leuk voorbeeld van hoe dat bij hem werkt. Hij deed eens mee aan een estafette. Twee klassen liepen tegen elkaar. Toen hij moest lopen lag zijn klas voor. En hij dacht: wat maakt het uit of ik hard loop? Als wij winnen dan moet ik me kapot rennen en winnen er 10 mensen. Als de ander wint kan ik rustig aan doen en winnen er ook 10 mensen. In zijn hoofd was dat resultaat hetzelfde: één klas zou winnen, maar in het eerste geval moest hij hard lopen en in het tweede geval niet. En dus kiest hij voor het tweede, want dat is voor hem het beste alternatief. Niet het winnen, maar het rustig aan doen.

Wel een originele invalshoek, die je in elk geval helpt om er eens op een andere manier tegenaan te kijken. Oh, hij maakte er natuurlijk geen vrienden mee, zijn klasgenoten begrepen weinig van zijn redenering.

Beloon jezelf - of niet

Als ik iets vervelends heb gedaan of iets waar ik tegen op zag, dan neem ik daarna vaak even pauze. Even lekker zitten met een boek of de krant. Bij wijze van beloning voor mezelf. Ik adviseer mijn klanten ook vaak om dat te doen: stel jezelf een (kleine) beloning in het vooruitzicht. Op die manier kun je jezelf zover krijgen iets te doen wat je eigenlijk niet wilt.

Mijn innerlijke dialoog gaat dan ongeveer als volgt: ik wil eigenlijk lekker lezen of tv kijken. Als ik nou eerst mijn administratie doe of ga stofzuigen, dan mag ik daarna lezen of tv kijken.

Maar met belonen is iets geks aan de hand: het werkt soms niet of je bereikt het tegengestelde van wat je wilt. Het is bijvoorbeeld gebleken dat mensen in Nederland geen geld willen hebben voor het geven van bloed bij de bloedbank. Als je daar geld tegenover stelt, dan komen er juist minder donoren, in plaats van meer.

Dat komt omdat mensen het geven van bloed als iets positiefs beschouwen, ze doen iets voor hun medemens. Daar worden ze blij van. Als ze vervolgens geld krijgen voor het geven van bloed, dan krijgen ze het gevoel dat ze het voor het geld doen. En dat voelt een stuk minder goed.

Als je jezelf een beloning geeft na opruimen, dan kan dat juist averechts werken. Je geeft jezelf onbewust het signaal dat je alleen opruimt voor de beloning. Dat het opruimen zelf niet belangrijk is. En dat voelt niet goed. Ik hoor dat ook vaak van cursisten: ze zeggen dan dat ze zichzelf niet willen belonen. Het opgeruimde huis zelf is de beloning. Oftewel: ze willen het opruimen zelf belangrijk vinden en niet de beloning.

Eigenlijk is dat ook veel beter: als het je lukt op die manier dan heb je een intrinsieke motivatie gecreëerd om op te ruimen en die is altijd sterker dan een externe motivatie, zoals een beloning.