Help, ik weet het niet meer!

Je kunt pas vooruit als je weet waar je staat

Momenteel weet ik het even niet. Ik ben nu ruim 5 jaar professional organizer. Ik heb veel workshops gegeven, klanten geholpen, een boek geschreven. En nu ben ik in verwarring. Niet dat ik organizing niet leuk meer vindt, dat is het niet.

In de jaren dat ik bezig ben met organizing heb ik me ontwikkeld van een organizer met praktische tips, naar iemand die van binnen en van buiten opruimt. Het woord opgeruimd in mijn bedrijfsnaam heeft steeds meer een dubbele betekenis gekregen: een opgeruimde omgeving en een opgeruimde stemming.

Momenteel noem ik me daarom life-organizer, omdat het meestal over veel meer gaat dan alleen over de spullen. Ik ben er van overtuigd dat de combinatie van organizing van binnen en van buiten het meeste effect heeft op je opgeruimde leven en dat je alleen op die manier blijvend opgeruimd kunt zijn.

Eigenlijk ben ik al een beetje zoekende sinds mijn boek Opgeruimd leven in je huis is uitgekomen. Daarmee werd een grote droom van mij werkelijkheid. En dat is geweldig, kan ik je vertellen.

Tegelijkertijd heeft het me ook een beetje doelloos achtergelaten. Ik had 'opeens' geen droom meer om na te jagen. Wat nu? Eerst was dat nog niet zo erg, ik genoot van het boek en alles wat ermee gebeurde. En dat doe ik nog steeds. Maar na een jaar genieten, wil je ook wel weer eens een stapje verder gaan.

Ik begin nu het donderbruine vermoeden te krijgen dat die stap er aan zit te komen. De laatste tijd neemt de onrust in mij namelijk toe en daarmee ook de chaos in mijn hoofd. Ideeën en mogelijkheden buitelen over elkaar heen, maar tegelijkertijd heb ik nog geen idee wat er uit gaat komen.

Niet weten maakt altijd onzeker. Ik weet dat deze fase erbij hoort, maar dat maakt het nog niet leuk. Het liefste wil ik zo snel mogelijk weten wat ik ga doen, wat ik ga veranderen, dan kan ik tenminste gericht aan de slag. Maar zover ben ik nog niet.

Als ik me onzeker voel en niet weet wat ik moet doen, ga ik altijd instinctief opruimen. Ik haal mijn boekenkast half leeg en doe een hoop boeken weg. Ik ruim oude dagboeken en oude schoolspullen op. Oude computers en de bijbehorende software en snoeren gaan de deur uit.

Hoe dat me verder helpt?

In elk geval word ik er minder gefrustreerd door. Lekker mijn kasten leeghalen helpt me van een hoop overtollige energie af, die ik even niet kwijt kan. En het is iets waarvan ik meteen het resultaat zie. Dat resultaat maakt dat ik me beter voel en dat ik het gevoel krijg dat ik toch nog een beetje controle heb.

Het geeft me tegelijkertijd de kracht om de onzekerheid over mijn volgende stap aan te kunnen. Het brengt als het ware het evenwicht terug: ik kan loslaten dat ik moet weten wat ik ga doen, omdat ik wel iets kan doen aan mijn omgeving.

Bovendien maak ik letterlijk en figuurlijk ruimte. Ruimte in mijn kasten, doordat er lege planken ontstaan. En ruimte in mijn hoofd, omdat allerlei oude ballast overboord gooi. Dingen van vroeger die niet meer bij me horen, doe ik nu ook echt weg. Daardoor ontstaat ruimte voor iets nieuws. Ik weet nog wel niet wat dat wordt, maar in elk geval ben ik klaar om het te ontvangen.

En misschien is het wel het allerbelangrijkste dat ik bepaal wat er nu bij me hoort. Welke spullen ondersteunen me in deze fase? Welke hebben een negatieve uitstraling voor me? Welke spullen kunnen weg, omdat ze bij activiteiten horen die ik zeker niet meer ga doen?

Welke periode kan ik nu echt afsluiten, waar ik dat eerder niet kon? Heel wat, zo blijkt uit de studiespullen die staan voor een deel van mijn eerdere carrière. En uit de dagboeken die weg mogen, die een groot deel van mijn jeugd beslaan.

Als je op een kaart wilt bepalen hoe je moet rijden om ergens te komen, dan zul je toch eerst moeten weten waar je bent, anders kun je onmogelijk de route bepalen. Zelfs als je weet waar je naartoe wilt, is het wel zo handig om je startpunt te kennen.

Ik weet dan nog wel niet precies waar ik heen ga, dankzij mijn opruimwoede weet ik wel weer precies waar ik nu sta. En dat is de beste uitgangspositie voor een nieuwe stap.

Ik hou jullie op de hoogte van mijn ontdekkingsreis.

Doelen zijn lastig, vooral als je ze haalt

De afgelopen vijf jaar was ik druk bezig om mijn doel van een eigen bedrijf te verwezenlijken. Eerst deed ik dat deels in loondienst en vanaf 2008 ben ik fulltime ondernemer. Mijn omzet was nog niet meteen je-dat, dus dat kostte een hoop werk. Maar mijn doel was helder, ik wist wat ik wilde.

Zodra ik full time ondernemer werd, kon ik ook gaan werken aan de verwezenlijking van een ander doel. Eigenlijk een lang gekoesterde droom: een boek schrijven. En ook dat is nu verwezenlijkt, het boek is geschreven en wordt op dit moment gedrukt.

Dat wil niet zeggen dat ik zonder bezigheden ben. Integendeel: mijn bedrijf vraagt natuurlijk nog steeds aandacht, ik heb klanten, administratie en ik wil zorgen dat ik ook bij nieuwe klanten in beeld kom en blijf. Genoeg te doen.

Maar het is allemaal voortzetting van mijn eerdere bezigheden. Het doel is in feite bereikt, nu ben ik het aan het uitbreiden en voortzetten. Dat is allemaal belangrijk en leuk, maar niets nieuws.

Ik voel me een beetje verloren. Bijna vijf jaar lang heb ik me gefocust op die doelen. En nu ben ik er opeens. Ik zit een beetje verbaasd om me heen te kijken. Wat nu?

Zou dat de reden zijn dat veel mensen er maar niet aan beginnen om hun doelen en hun dromen te verwezenlijken? Wat als je ze haalt? Dan ben je toch maar mooi je droom kwijt, die is namelijk werkelijkheid geworden. Maar dat betekent ondertussen wel dat je niks meer te dromen hebt.

Maar is dat zo? Ik heb de afgelopen jaren twee dromen waar gemaakt en daar ben ik ongelooflijk trots op. Ik heb allerlei weerstanden in mezelf en de buitenwereld overwonnen en ik heb het toch maar mooi gedaan.

Dat betekent niet dat ik nu geen dromen meer heb. Mijn nieuwe zakelijke dromen zijn alleen groter dan de oude: een eigen kantoor en trainingsruimte, bijvoorbeeld. Of een eigen tijdschrift. En dan hebben we het weer over hele nieuwe weerstanden die ik te overwinnen heb.

Ik weet op dit moment nog niet eens zeker of ik een zakelijke droom ga verwezenlijken. Misschien ga ik wel het Pieterpad wandelen, alle postzegels van Nederland verzamelen (ik heb nog ergens een paar boeken met postzegels liggen) of het volledige werk van W.F. Hermans lezen.

Ik sta dus opnieuw voor een keuze: dromen genoeg, maar welke ga ik waarmaken? Wat wil ik nu toevoegen aan de wereld? Welke stap durf ik te zetten? Voorlopig ben ik vooral aan het opruimen: alles wat niet meer bij me past, gaat de deur uit. De oud papierbak loopt over en de papiervernietiger maakt overuren. Ik maak ruimte, ik weet alleen nog niet waarvoor. Spannend!

Overwin je spullen

Op 20 november zag ik Lenette van Dongen. In haar voorstelling vertelt ze hoe ze haar kelder opruimt. Ze vindt daar allerlei spullen van vroeger, maar ook dingen die ze ooit gekocht heeft, maar nooit gebruikt. Dingen die bij een idee horen dat ze over zichzelf had.

Nu ze vijftig is geworden is ze er aan toe om dat idee los te laten. De dromen die zo ooit had over wie ze zou willen zijn of zou moeten zijn. De voornemens om toch echt te gaan kalligraferen. Ze ontdekt tijdens het opruimen welke ideeën en beelden daar achter zaten. Van Dongen in het AD van 18 november 2009: 'Het opruimen was begonnen als iets praktisch, maar ik merkte dat het een enorme impact had. Al die dingen uit je verleden die daar staan te versloffen, daar zitten allemaal dromen achter, voornemens voor wat je ooit nog allemaal wilde gaan doen.'

Het kalligraferen blijkt een heel droombeeld te vertegenwoordigen over zelf gekalligrafeerde uitnodigingen voor dineetjes van 7 gangen. En de broodbakmachine vertegenwoordigt het idee van de oermoeder die haar eigen brood bakt en haar eigen jam maakt.

Natuurlijk is dat er allemaal nooit van gekomen, kon ze al die verwachtingen van zichzelf onmogelijk waarmaken. Als ze besluit al die dingen weg te doen, dan zegt ze ook de voornemens vaarwel en dat voelt voor Lenette als een overwinning. Vandaar dat het programma ook genoemd is naar de godin van de overwinning, Niké.

Behalve de spullen en de goede voornemens die daar bij horen, laat ze nog veel meer illusies los, de voorstelling gaat over meer dan opruimen. Maar juist daarom komt het thema zo mooi naar voren: het gaat ook niet om de spullen, maar om waar die spullen voor staan. De voornemens, dromen en illusies die er bij horen. Eerder noemde ik dat wensspullen.

Lenette van Dongen trekt zich van niemand meer iets aan. Na het opruimen heeft ze een goede bui gekregen en die houdt ze nou eens helemaal voor zichzelf. Heerlijk.

Als je moeite hebt met spullen loslaten en om jezelf wilt lachen, dan is dit programma een echte aanrader.

Praktisch dromen

Gisteren was ik bij een workshop van Steve Core, een coach en trainer. Het ging over dromen. Niet dromen die je 's nachts hebt, maar dromen over de toekomst. In deze tijd van het jaar is dat een prima bezigheid.

De workshop begon er mee dat je successen ging opschrijven. Daardoor kom je al in een positieve stemming. Vervolgens gingen we die successen ook nog aan elkaar vertellen. Nog meer positieve energie. En in die stemming gingen we ons voorstellen hoe het er over 2 jaar uit zou kunnen zien. In dit geval ging het over ons bedrijf, maar het kan natuurlijk over van alles gaan. Als je zo optimistisch bent, dan ga je vanzelf ook optimistische doelen stellen en krijg je er helemaal zin in. Aan het eind van de workshop gingen we er acties bij bedenken: wat ga je voor de Kerst doen om je doelen te bereiken. Zo maak je het meteen heel concreet. Praktisch dromen, zeg maar.

Inspirerend, ik kan het iedereen aanraden om er eens voor te gaan zitten en de successen van het afgelopen jaar op te schrijven, werk, privé, maakt niet uit. Dat zijn er echt meer dan je denkt. Het is goed om je eens te realiseren wat je allemaal wel bereikt hebt in plaats van wat niet. Vanuit je successen kun je dan heel makkelijk de stap maken naar doelen voor het komende jaar, die aansluiten op die successen. Aanrader.