Bewust uitstellen

Uitstellen heeft een slechte naam. Als het gaat over uitstelgedrag, wordt dat meestal als iets negatiefs gezien. En dat is het ook, als je dingen uitstelt die belangrijk zijn of als je er later door in de problemen komt. Dat gebeurt bijvoorbeeld als je je belastingaangifte uitstelt en ook geen uitstel aanvraagt.

Ik noem dat onbewust uitstellen: je weet dat je iets moet doen, maar je doet het niet. Je voelt je er schuldig over. Je wilt iets doen of je weet dat je iets eigenlijk zou moeten doen. Maar je doet het niet. Althans niet nu.

Misschien ga je wel in de zon zitten of iets anders doen, maar daar geniet je toch minder van. Er hangt de hele tijd een donkere wolk (of een wolkje) boven je van de taak die je nog moet doen. Bij mij tenminste wel. En als je ook maar een beetje plichtsbesef hebt, dan zul je dat ook voelen.

En als je in de zon zit, dan doe je tenminste nog iets leuks. Maar vaak leidt uitstelgedrag tot nutteloze taken. In plaats van je belastingaangifte ben je je mail aan het lezen, op internet aan het surfen of je bonnetjes aan het uitzoeken. Geen dingen die heel urgent zijn.

Toch kan uitstellen ook heel positief zijn. Als je het maar bewust doet.

Bewust uitstellen
Een tijdje geleden zag ik Ricardo Semler in Tegenlicht. Dat is iemand die in Brazilië een aantal fabrieken beheert en daar schatrijk mee is geworden. Iemand die genoeg te doen heeft, zou je zeggen.

Hij vertelde dat hij elke ochtend 5 minuten neemt om even na te denken over de dag die er aan komt. Hij vraagt zich dan af: wat kan ik vandaag uitstellen?

Wat hoef ik eigenlijk helemaal niet te doen? Kan ik iets misschien net zo goed op een later tijdstip doen? Of kan ik het door iemand anders laten doen?

Dat is bewust uitstellen. En ik denk dat dat een hele sterke manier is om te zorgen dat je meer tijd hebt.

Er is namelijk altijd wel iets te doen. Wil je dus ooit nog toekomen aan jezelf of aan een groot project, zoals een studie of een boek schrijven, dan is bewust uitstellen de enige manier.

Niet doen
Misschien denk je dat alles wat je doet noodzakelijk is. Misschien is dat zo als je arts bent op de eerste hulp. Maar voor de meesten van ons geldt dat heel veel dingen die we doen door ons zelf bedacht zijn.

Moet je per se naar die vergadering?
Moet je echt elke dag een verse maaltijd koken?
Moet je je boodschappen bij die ene goedkope of milieuvriendelijke winkel halen, hoewel je er voor om moet rijden?
Moet je echt shoppen voor nieuwe kleren?
Moet je de hele krant van voor naar achteren lezen?

Denk er eens over na, misschien hoeft het alleen van jezelf. En dan kun je het ook zelf veranderen. Lees de krant in 20 minuten, haal af en toe al je boodschappen in één winkel.

Later doen
Sommige dingen moeten echt nu of deze week. Maar voor veel dingen geldt dat helemaal niet. Die kun je net zo goed een weekje (of 2) later doen.

Starten met dat nieuwe project
Je winterjas naar de stomerij brengen
Je inschrijven voor die cursus
Dat nieuwe recept uitproberen

Denk eens aan wat er gebeurt als je tijdens je vakantie 2 weken je mail niet beantwoordt. De meeste dingen zijn dan al opgelost. Iedereen die iets van je wil, kan dus meestal best even wachten.

Om te zorgen dat je het niet helemaal vergeet, is het wel handig om deze klussen in te plannen in je agenda. Anders doe het misschien helemaal niet (en misschien kan dat ook wel, zie 'niet doen')

Door een ander laten doen
Misschien ben je zo iemand die de dingen liever zelf doet, omdat dat nou eenmaal sneller gaat. Het is een recept om het lekker druk te hebben.

Kun je misschien sommige dingen door een ander laten doen?

Huur iemand in voor je belastingaangifte
Laat je man of je kinderen een paar keer per week koken
Laat je boodschappen bezorgen
Vraag je buurjongen om het gras te maaien
Vraag je collega die goed is in spelling, om de schrijffouten uit een rapport te halen

In het algemeen geldt dat voor elke klus waar jij een hekel aan hebt er iemand is, die het juist leuk vindt. Ga op zoek naar die persoon en je kunt allebei doen wat je het leukste vindt en waar je goed in bent.

Koester je spullen

Ik heb het al een tijdje over loslaten. Je zou kunnen denken dat ik vind dat je zo min mogelijk spullen moet hebben. Hoe meer je loslaat, hoe minder je hebt, tenslotte.

Toch gaat het eigenlijk niet om het loslaten zelf, dat is een middel. Het gaat er om je spullen te koesteren en ruimte te maken voor jezelf en voor nieuwe dingen.

Wat ik nooit weg doe
Tijdens de loslaatuitdaging vroeg iemand me ook: wat zou je nooit wegdoen? Die dingen zijn er natuurlijk ook. De knikkerzak die mijn opa voor me maakte. Mijn oude knuffelbeer, de boeken van Terry Pratchett die ik steeds weer kan lezen en die me steeds weer hardop doen lachen.

Dan zijn er die mooie kastjes, die me altijd weer aan Gaudí doen denken, omdat ze mooi gegolfd zijn. Daarmee roepen ze een heel reservoir aan herinneringen op van bezoekjes aan Barcelona. Daardoor denk ik ook weer andere vakanties, zo gaat dat als je hersenen aan het associëren slaan.

Als er minder omheen zit, dan kan ik die extra dierbare spullen weer beter zien. Bij het opruimen van mijn posters, kwam ik ook die plaat van Kandinsky weer tegen. Ik realiseerde me dat ik die eigenlijk heel inspirerend vindt en hang 'm weer aan de muur.

Ik heb een aantal dierbare video- en cassetteopnamen die onvervangbaar zijn. Die kwam ik tegen, terwijl ik me afvroeg of ik cassettes kon loslaten. En ik heb heerlijk iets ouds teruggeluisterd. Ook daar heb ik fijne herinneringen bij en ik werd er heel vrolijk van.

Ik laat dus los om juist meer te kunnen genieten van de dingen die ik vasthoudt.

Bewaren waar je van houdt
En wat ik je wil laten zien met alle aandacht voor het thema loslaten is dat je meer kunt genieten van wat je hebt als je niet steeds alles begraaft onder stapels en stapels nieuwe spullen.

Ik wil juist dat je meer houdt van de spullen die je bewaart. Omdat je bewust kiest om ze in je leven te hebben, omdat je weet en voelt dat ze iets toevoegen aan je leven. Daar ben je natuurlijk zuinig op. Die dingen koester je.

En koesteren betekent dat je ze een prominente plaats geeft. De knikkerzak van mijn opa hangt in mijn werkkamer, ik zie 'm elke dag. De Gaudí-achtige kastjes zijn in gebruik in de woonkamer. En Kandinsky hangt weer aan de muur.

Hoe meer je hebt, hoe meer je hebt te onderhouden. Je moet het afstoffen, het moet een plek hebben, je hebt er alleen iets aan als je er iets mee doet. Ik kan wel al die cassettebandjes bewaren, maar als ik er nooit iets van draai, waarom heb ik ze dan?

Loslaten geeft je focus: je kijkt waar je blij van wordt, wat goede herinneringen oproept, waardoor je geïnspireerd wordt. Dat zijn de dingen die je in je huis wilt hebben.

Dat geeft mij energie. En met die energie komen nieuwe ideeën. En gelukkig heb ik daar ook tijd voor, omdat ik niet al mijn tijd kwijt ben met het ordenen en bijhouden van mijn spullen.

Koester dus je spullen en laat de rest lekker los.

Opruimen als nieuwe gewoonte

Opgeruimd worden en blijven bereik je eigenlijk door een aantal nieuwe gewoontes aan te leren. Zoals 's avonds je tas klaarzetten of meteen je post openmaken. Dat zijn de dingen die zorgen dat je een opgeruimd persoon bent.

Een gewoonte veranderen kan lastig zijn. Het kost inspanning en je moet er in het begin bij nadenken. Misschien heb je na een paar dagen geen zin meer.

Toch hoeft het niet moeilijk te zijn om een nieuwe gewoonte aan te leren. Hieronder drie inzichten die je helpen van opruimen een gewoonte te maken.

1. Niet afleren maar aanleren
De mens is een gewoontedier en dat werkt juist tegen je als je een nieuwe gewoonte wilt aanleren. Je huidige gewoontes helpen vaak niet om opgeruimder te zijn.

Je wilt het anders, geen spullen meer rond laten slingeren, geen stapels meer, niet meer tot 's avonds laat aan het werk zijn. Zo focus je op wat je niet meer wilt. Daarmee begint je verandering, dus dat is goed.

Maar om echt iets te veranderen, moet je weten wat je wel wilt. Als je geen spullen meer rond wilt laten slingeren, wen je dan aan om meteen op te ruimen wat je gebruikt hebt.

Als je geen stapels meer wilt, maak dan dagelijks je post open en werk wekelijks je administratie bij. Doe je kranten weg als ze een week oud zijn. Het klinkt streng, maar zo'n regel helpt je enorm. Ik schreef eerder over mijn nieuwe regel voor kranten bij de Loslaatuitdaging.

Zo weet je wat je wel moet doen, dat betekent dat je actie kunt ondernemen. Ook als het even niet gelukt is, kun je iets doen. Ga gewoon weer je kranten wegdoen en je post opruimen.

2. Weet waarom
Concreet maken wat je doet is één ding. Daarmee heb je nog niet altijd de motivatie om het ook te doen. Het is daarom belangrijk om je wens te vinden. Je wens is dat wat je eigenlijk wilt bereiken met opruimen. En dat is niet een opgeruimd huis, het is wat je wilt doen als je huis is opgeruimd.

Zodra je letterlijk en figuurlijk ruimte hebt, kun je ook iets doen met die ruimte, anders is het zo weer vol. Misschien wil je een opleiding volgen of een yogaruimte in je huis? Of de rust om te lezen.

Je wens kan een concreet doel zijn of een gevoel waar je naar op zoek bent. In het Sloworganizing e-book vind je 5 manieren om jouw wens te ontdekken.

3. Doe bewust iets anders
Een nieuwe gewoonte betekent dingen anders doen dan anders. Dat kan leuk zijn. Je kunt jezelf in de stemming brengen om dingen anders te doen. Dan bedoel ik niet de gewoonte zelf, maar iets anders wat daar niets mee te maken heeft.

Ga op een andere stoel in je kamer zitten dan normaal, zet de bank aan de andere kant van de kamer, neem een andere route naar je werk, ga lopen in plaats van fietsen (of andersom), koop een tijdschrift dat je niet kent, koop iets wat je nog nooit gegeten hebt, luister naar muziek die je niet kent.

Verander iets en verras jezelf. Kijk wat er gebeurt en doe dan je nieuwe gewoonte. Je bent nu toch dingen aan het uitproberen. Observeer hoe je je erbij voelt, wees nieuwsgierig naar je reactie. Ergernis is ook een reactie. Je hoeft het niet per se leuk te vinden, maar doe het wel.

De kloof tussen weten en doen – en hoe je er overheen springt

Je wilt een opgeruimd huis, dat weet je. Je hebt er al veel artikelen en boeken over gelezen. Misschien heb je zelfs een workshop gevolgd. Eigenlijk weet je precies wat je zou moeten doen.

Maar daar zit nou precies het punt: je doet het niet, hoe graag je het ook wilt.

Misschien is het een troost om te weten dat dit een algemeen menselijk verschijnsel is. Psychologen hebben er zelfs een naam voor: de kloof tussen voornemen en uitvoering oftewel, in het Engels de 'intention-behavior gap'.

Twee verklaringen hiervoor zijn weerstand tegen verandering en de waan van de dag. Gelukkig kun je ook iets doen om te zorgen dat je wel in actie komt.

Weerstand tegen verandering
De mens heeft nou eenmaal weerstand tegen verandering. Je ziet dat in het spreekwoord: je weet wat je hebt, niet wat je krijgt. Dus: je kunt wel iets veranderen, maar je weet niet zeker hoe het dan zal zijn. Dan krijg je argumenten als: 'het is zo erg nog niet', 'het valt eigenlijk wel mee' en 'anderen doen het toch ook niet?'.

Zo blijf je hangen in je voornemen en kom je niet tot actie.

Een goede maatregel is om het stap voor stap te doen. Dat wil zeggen dat je elke dag een kleine stap neemt, maar ook dat je het per dag bekijkt.

Ik pas dit toe in de Loslaatuitdaging: ik doe elke dag 1 voorwerp de deur uit. Maar in het begin merkte ik dat ik me al een beetje druk begon te maken over hoe ik tot 80 voorwerpen moest komen. Als ik daar aan denk, dan wordt het alsnog zwaar.

Zo gaat het ook met een nieuwe gewoonte: als je vandaag denkt aan alle dagen in de toekomst dat je niet mag roken of dat je weer je bureau op moet ruimen, dan ben je geneigd om het maar meteen op te geven.

Bekijk het dus per dag: je hoeft alleen vandaag je bureau op te ruimen. Ik hoef alleen vandaag één voorwerp los te laten. Morgen is er weer een dag.

De waan van de dag
Je kunt je van alles voornemen als je rustig op de bank zit of een cursus volgt. Maar dan ga je weer de werkelijkheid van alledag in. En daarin word je voortdurend afgeleid door van alles dat toch al moet, mensen die je aandacht trekken, drukte om je heen, boodschappen die gedaan moeten, mails die op antwoord wachten.

Voor je het weet is er weer een dag voorbij en heb je niets gedaan met je voornemen. Terwijl je het toch zo graag wilt.

Dit kun je oplossen door je voornemen heel duidelijk te richten op de omgeving waarin je het moet uitvoeren. Je houdt dus rekening met die drukte om je heen. Dat noemen de geleerden een 'implementatie-intentie'.

Je zegt dus bijvoorbeeld: elke ochtend voor ik mijn computer aanzet, doe ik de krant van gisteren weg. Of: ik weet dat ik na het eten geen zin meer heb, maar ik ga toch opstaan en de vuile vaat in de afwasmachine zetten. Daarna mag ik weer zitten.

Zo maak je je voornemen heel concreet en denk je al vooraf na over wat je tegen kan houden in de waan van de dag.

Er is nog een oplossing hiervoor: vertel anderen over je voornemen en breng verslag uit van je vorderingen. Ik vond dit altijd een lastige. Maar ik merk nu met de Loslaatuitdaging, dat het me enorm motiveert om er over te bloggen. Er zijn diverse mensen die mijn blogs volgen en zich er door laten inspireren. Dan kan ik het natuurlijk niet af laten weten.

Je hoeft niet meteen een blog te beginnen, je kunt ook afspreken met een vriendin om je bij de les te houden of met je partner. Het is wel belangrijk dat dit positieve aanmoediging is, anders wordt het controle en dat vindt niemand leuk.

De Loslaatuitdaging

Op 2 januari ben ik gestart met de Loslaatuitdaging om in 80 dagen 80 voorwerpen los te laten. Inmiddels kan ik wat meer vertellen over wat het met me doet. Het lijkt zo onschuldig, 1 voorwerp per dag loslaten, maar het heeft allerlei effecten.

Ik kijk met aandacht
Omdat ik steeds op zoek ben naar wat ik kan loslaten, kijk ik met meer aandacht naar mijn omgeving. Dingen die al heel lang op een bepaalde plek staan, zijn opeens niet vanzelfsprekend meer. Ik ga me afvragen waarom ze daar eigenlijk staan en of ik ze wel gebruik. Zou ik het misschien los kunnen laten?

Mijn focus is gericht op het loslaten en zo kijk ik naar mijn spullen. En echt, er is meer dan je denkt. Ik dacht dat ik redelijk opgeruimd was, maar toch zijn er nog een hoop dingen die zijn blijven liggen, die gewoon mijn aandacht niet hadden. En nu krijgen ze die wel.

Ik zie mogelijkheden
Dat brengt me meteen bij het tweede effect: ik ga veel meer denken in mogelijkheden. Wat zou ik weg kunnen doen? Heb ik een reden om dit te bewaren of kan het wel weg? Ik speur dagelijks mijn huis af naar dingen die ik los kan laten. Steeds springt er wel iets uit dat prima weg kan.

Vaak zijn dat ook dingen waarvan ik eigenlijk al wist dat ze weg konden, maar het was er nog niet van gekomen. Nu dus wel.

Ik kijk dus niet naar wat in de weg staat, maar juist naar wat weg kan.

Ik hoef maar 1 ding per dag
Het is heel fijn om maar 1 ding per dag los te hoeven laten. Vaak zie ik er wel meer, die bewaar ik dan even. Dat geeft me dan rust: ik heb al iets voor de volgende dag. Zo blijft het een tamelijk ontspannen proces.

Het is leuk
Ik merk dat ik er plezier in heb en dat komt vooral door de uitdaging. Ik heb me verplicht om die 80 dingen weg te doen. Jullie lezen mee. Dat maakt het een beetje spannend, maar ook leuk. Ik ben een beetje trots op mezelf als ik weer iets gevonden heb wat weg kan.

Het is dan wel jammer dat mijn favoriete spijkerbroek kapot gaat, maar het komt me ook wel weer goed uit voor de uitdaging. Dat vind ik dan grappig, dat het opeens handig is als er iets kapot gaat.

Ik los ook andere dingen op
Ik pik het niet meer dat er 'zomaar' dingen in huis blijven staan, maar ook niet meer als iets gerepareerd moet worden. Er zijn altijd van die klusjes die blijven liggen: een horloge repareren, de inlogcode voor de bibliotheek opvragen, schoenen verzolen. Ik merk dat ik die dingen ook aan het oplossen ben. Ze gaan bijna vanzelf mee in de opruimenergie. En kan iets niet gerepareerd, dan kan het weer weg en ben ik weer klaar met de uitdaging voor vandaag.

Het geeft ruimte
Dat is natuurlijk het uiteindelijke doel, meer ruimte. Misschien lijkt het weinig, 1 ding per dag, maar ik merk nu al dat het aardig oploopt. Ik zie dat mijn bureau leger wordt, ik merk dat er ruimte komt in mijn kasten.

En het voelt gewoon ontzettend lekker om die spullen los te laten. Vooral spullen waarvan ik eigenlijk al wel wist dat ze weg konden.

Soms is het een beetje lastig, er zijn ook spullen bij die een beetje pijn doen. Mijn blog geeft me de kans om het verhaal te delen en vast te leggen.

Uiteindelijk voel ik me beter als ik het gedaan heb, elke keer weer. En dat begint nu op te stapelen, op te tellen. Al die momenten, die kleine overwinningen geven me samen enorm veel energie.


De Loslaatuitdaging
De uitdaging loopt van 2 januari tot 22 maart 2013, in de aanloop naar de Landelijke Loslaatdag op 23 maart 2013 (daarover volgt later meer informatie). Je kunt reageren op de loslaatuitdaging en op dit artikel op mijn blog.

De uitdaging: elke dag iets loslaten

Ik weet niet of jij aan goede voornemens doet, maar mijn voornemen is om je dit jaar nog meer te inspireren om je opgeruimde leven te creëren. Om te beginnen wil ik dat doen met een bijzonder project.

Ik ga de uitdaging aan om elke dag 1 ding los te laten. Daar ben ik op 2 januari mee gestart en ik ga er mee door tot en met 22 maart. Ik doe daarvan verslag op mijn blog op www.sloworganizing.nl/wp/.

Waarom die periode? Het is precies 80 dagen en het is een mooie aanloop naar de lente. Ik ga dus in totaal 80 dingen loslaten.

Bovendien organiseer ik op 23 maart de Landelijke Loslaatdag. Daarover volgt later meer informatie, het is de bedoeling dat er in hele land activiteiten plaats gaan vinden. Hou die datum dus alvast vrij!

Ga je ook de uitdaging aan?
Ik hoop natuurlijk ook dat ik je inspireer om mee te doen aan deze uitdaging om 80 dingen los te laten. Laat gerust je ervaringen achter op mijn blog.

Ik daag je uit om ook ruimte te maken voor jou, voor de dingen die je echt belangrijk belangrijk vindt, om plezier te hebben en je vrij te voelen.

Lees hieronder mijn eerste loslaatervaring.

Loslaten, de start van de uitdaging

Oké, de komende 80 dagen ga ik dus elke dag iets loslaten. Eén ding per dag. Dat moet te doen zijn, zou je zeggen. Maar elke dag, dat is toch wel pittig.

De eerste paar dingen heb ik wel in mijn hoofd, maar daarna heb ik eerlijk gezegd nog geen idee wat ik ga loslaten.

Maar het is dan ook een uitdaging en dat zou het niet zijn als het makkelijk was. Ik voel me er een beetje ongemakkelijk bij, omdat ik niet precies weet wat het gaat brengen en omdat 80 dagen en 80 dingen toch best veel is.

Wat ik wel weet is dat het me ruimte gaat brengen en dat ik uiteindelijk blij zal zijn met wat het me oplevert: meer ruimte om mezelf te zijn, om creatief te zijn, om te ontspannen en om leuke dingen te doen. Dat staat me wel aan.

Zo na de feestdagen ben ik er altijd even helemaal klaar mee om een vol huis te hebben. De kerstboom en de versiering zijn weer opgeruimd. Dan is het lekker om nog even een stapje verder te gaan en ook andere dingen op te ruimen.

Het eerste wat ik heb losgelaten

Ik mag natuurlijk lekker SLOW beginnen met loslaten, dus ik laat als eerste iets los waarvan ik eigenlijk niet begrijp dat ik het al die tijd heb bewaard. Je ziet het op de foto.

Het is misschien niet meteen te zien wat het is, het is een marmeren ding, waar drie waxinelichtjes in passen. Ontzettend zwaar.

Ik weet ook hoe ik er aan kom: het stond in het eerste huis dat ik zelf huurde. Dat huurde ik van een particuliere verhuurder. Zijn moeder had er in gewoond en een paar dingen achtergelaten, waaronder deze kandelaar.

Inmiddels ben ik daarna nog 2 keer verhuisd. En ik heb eigenlijk geen idee waarom ik dat ding steeds heb meeverhuisd. Ik denk omdat het wel een handig ding was om kaarsjes in te branden. Ik heb het wel vaak gebruikt, maar de laatste paar jaren niet meer. Maar het stond wel het hele jaar op onze salontafel.

En het is natuurlijk gewoon een lelijk ding. Dus waarom ik het in mijn huis zou willen hebben, is me eigenlijk een raadsel.

Dat is wat er gebeurt als je niet met aandacht bij je omgeving bent. Dan tolereer je dit soort dingen. Ik ben er niet aan gehecht, ik vind het lelijk, ik heb er geen speciale herinneringen bij aan iemand, ik heb het niet gekregen van iemand waar ik om geef. Kortom: weg ermee!

Hé, lekker voelt dat. Ik leg het bij de stapel die bedoeld is voor de kringloopwinkel. Misschien kunnen zij er nog iets mee.

Want ik zal ook verslag doen van wat ik doe met de spullen die ik loslaat. Dit gaat dus naar de kringloop.

Stand van zaken op 2 januari 2013:

Los te laten: 80
Losgelaten: 1

Nog los te laten: 79


De Loslaatuitdaging
Tijdens de Loslaatuitdaging laat Yvonne de Bruin van Sloworganizing in 80 voorwerpen los in 80 dagen. De uitdaging loopt van 2 januari tot 22 maart 2013, in de aanloop naar de Landelijke Loslaatdag op 23 maart 2013 (daarover volgt later meer informatie). Verzin je eigen Loslaatuitdaging en doe mee.

Tijd: gebrek of overvloed?

Een paar weken geleden mocht ik een lezing bijwonen van Joke Hermsen. Zij is filosofe en schreef onder andere het boek Stil de tijd. De titel geeft al aan dat dit niet gaat over handiger met je tijd omgaan of nog meer doen in minder tijd.

Het gaat om hoe je tijd beleeft en hoe je die het 'beste' kunt benutten. Wat dat 'beste' ook mag betekenen. Een mooi thema, vind ik.

Soms vliegt de tijd voorbij, als je samen met je geliefde bent of als je supergeïnspireerd bezig bent met wat je graag doet. Ik heb het zelf regelmatig als ik aan het schrijven ben. Als het heel goed gaat, dan bestaat de tijd zelfs even niet voor me. Dan vergeet ik mezelf en de klok. Een goed boek wat ik aan het lezen ben, kan hetzelfde effect hebben.

Op andere momenten, dan lijkt een minuut wel een eeuwigheid te duren, bijvoorbeeld als je wacht op een vertraagde trein op een koud perron. Of als je in de tandartsstoel ligt en je weet dat er zo geboord gaat worden.

Toch loopt de klok in beide gevallen even snel. Het is alleen je eigen tijdbeleving die anders is. Dat is het verschil tussen kloktijd en je innerlijke tijd.

Als het over kloktijd gaat, dan voel je al snel een tekort: er is zoveel te doen en de klok tikt onverbiddelijk voort. Je racet door het leven, van het ene klusje naar het andere. Je bent nooit klaar, je hebt nooit tijd. Niet voor anderen, laat staan voor jezelf. Je bent vaak moe en prikkelbaar.

Je innerlijke tijd is een heel ander verhaal. Die ervaar je als je je concentreert, je met aandacht werkt of als je juist wegdroomt. En die kan eindeloos voelen. Op je innerlijke tijd kun je van alles beleven, zonder dat je klok er toe doet.

Dan kun je voelen, nadenken, anders tegen dingen aankijken, een 'ingeving' krijgen, omdat je hoofd onverwachte combinaties kan maken. Ideeën komen alleen op je innerlijke tijd, creatief ben je alleen op je innerlijke tijd.

Joke Hermsen noemt die kloktijd chronos en je innerlijke tijd Kairos.

Kairos is de god van het geschikte moment (helemaal Slow). Hij heeft vleugels en kan je laten vliegen. Als je 'm de kans geeft. En die kansen zijn in de huidige tijd steeds kleiner.

Er zijn steeds minder momenten waarop je geconcentreerd kunt werken. Je wordt steeds onderbroken, door mail, twitter, telefoon, internet. Er is altijd wel iets. Laat staan dat je tijd hebt om een beetje voor je uit te dromen. Kun je je nog herinneren wanneer je je voor het laatste verveelde? Ik eerlijk gezegd niet. En toch heb je ook verveling soms nodig.

Volgens Joke Hermsen hebben we een 'rustbrein', een deel van ons brein dat juist actief is als we rusten. Zo ordenen we alle informatie en input die we hebben ontvangen. Het probleem is, dat je tegenwoordig bijna nooit meer echt rust hebt. Je bent continu bezig en vaak met een schermpje. Is het niet je computer, dan wel je tablet, de televisie of je smartphone. Dan komt je hoofd niet tot rust.

Je krijgt dan geen tijd meer om indrukken te verwerken. Je wordt daar knorrig en gehaast van. Als je het te lang volhoudt, dan krijg je zelfs geheugenproblemen. Als organizer denk ik dan: wat gebeurt er met je als je je herinneringen niet goed opslaat of als je nooit meer tijd hebt om ze op te laten borrelen? Dan ga je misschien wel spullen gebruiken om die herinneringen bij de hand te houden.

Doe dus de komende tijd niets. Geef je hoofd rust. Slaap uit, rommel door het huis, zit lang aan tafel, lees weer eens een boek. Geef je innerlijke tijd de vrije teugel. Doe je uiterste best om je te vervelen. Dan kun je creatief, vol nieuwe ideeën en heerlijk rustig, met ruimte in je hoofd het nieuwe jaar in.