Wanneer sta jij in bloei?

De meeste bomen en planten staan nu wel in bloei. Wat later dan normaal, vanwege het koudere voorjaar. De natuur volgt haar eigen ritme, maar is daar niet star in.

Als het gaat om timemanagement is de natuur onovertroffen. Alles gebeurt op het juiste moment. Globaal is dat vooraf wel bekend: in de lente begint nieuwe groei en vervolgens komen de bloemen.

Net zoals jij dat kunt doen met organiseren: je hebt een globaal plan, dat je aanpast waar dat nodig is. Dat is de beste manier om helemaal tot bloei te komen.

Je kunt nog meer leren van bloeiende bloemen.


Bloei kost enige moeite
Een knop ontstaat vaak al in de winter, goed beschermd in schutbladeren. Om de bloem uit te laten komen, moet de plant eerst de winter overleven en vervolgens energie stoppen in het laten uitlopen van bladeren. Dan komt nog de taak om die buitenbladeren opzij te duwen. Die kracht haalt de plant uit water, zon en zuurstof. Pas dan heb je een bloem.

Voor jou geldt: als je iets wilt bereiken, dan kost dat moeite. Je hebt niet zomaar een bloem. Je huis is niet zomaar opgeruimd. Het kost inspanning. Veranderen in je opgeruimde zelf kost moeite, net zoals veranderen van knop naar bloem.

Die kracht moet je dus in willen zetten. Je moet het niet alleen willen, je moet ook bereid zijn om soms minder leuke dingen te doen om je doel te bereiken.

Overigens is het natuurlijk de mens die die andere taken als 'minder leuk' bestempelt. Een plant heeft daar geen oordeel over, die doet het gewoon, omdat het de juiste tijd ervoor is. In het juiste tempo. En dat is dan weer helemaal slow.


Bloeien kost energie
Als je dan eenmaal in bloei bent, als plant of als mens, dan kost het veel energie om dat in stand te houden. Dat lukt maar even.

Daarna vallen de bloemen weer uit en neemt de plant rust. Zo zouden ook wij perioden met actie af moeten wisselen met rust. In onze maatschappij vergeten we dat nogal eens. Rust is niet nutteloos. Rust is voorbereiding op nieuwe activiteit.

Ik las laatst een artikel van Tijs Goldschmidt* waarin hij beschrijft dat veel dieren het grootste deel van de tijd 'lummelen'. In onze ogen dan. In werkelijkheid bekijkt de leeuw in die tijd hoe de zebra's zich verplaatsen en welke zebra's achterblijven. Herkauwende dieren zijn natuurlijk ook druk bezig, al lijkt het misschien van niet.

Vogels kunnen misschien wel harder werken en meer jongen grootbrengen, maar dan is de kans veel groter dat ze de winter erop sterven. Ze hebben zich 'doodgewerkt' en onvoldoende reserves om die periode door te komen.

Dat ene seizoen hebben ze dus meer jongen, maar ze leven korter, waardoor ze in hun hele leven toch minder jongen grootbrengen.

In onze wereld met voortdurende activiteit kunnen we daar nog iets van leren. Voldoende rust nu, levert op den duur meer op dan altijd maar doorwerken.

Wissel dus actie af met rust. Slaap goed, maak je hoofd leeg door te wandelen en blijf regelmatig een tijdje weg van je beeldscherm.


Wil je meer weten over hoe je tegen tijd aankijkt? Doe dan mee met de gratis teletraining ‘Je blik op tijd, hoe je ideeën over tijd je leven beïnvloeden’


*Tijs Goldschmidt is bioloog en schrijver, bekend van het boek Darwins hofvijver. Het artikel stond in NRC Weekend van 20 en 21 april 2013.

Waarom je leven steeds drukker wordt

Mensen hebben van nature de neiging om hun leven steeds ingewikkelder en drukker te maken. Dat komt omdat voor ons meer altijd beter lijkt dan minder en omdat we iets nieuws per definitie aantrekkelijk vinden. Maar als je je van die neiging bewust bent, kun je er iets aan doen.

Waarom nieuw ons zo aantrekt
Aan iets nieuws beginnen geeft vaak energie: een nieuwe studie maakt je enthousiast, van een nieuw kledingstuk of een nieuw boek word je blij.

In werkelijkheid word je vooral blij van het idee van iets nieuws. Dat vooruitzicht geeft de belofte van een beter leven, van geluk. Het is die belofte die je tot actie aanzet. Je moet dat nieuwe jurkje hebben, je moet die reep eten, anders is je leven niet compleet.

Als je dit nu in 'nuchtere' toestand leest, dan lach je er misschien om. Maar de belofte van een beter leven is de reden dat je spullen koopt die je niet draagt. Dat je boeken hebt die je niet leest en studiepakketten waar je nooit iets mee doet. Dat is ook de reden dat je die hele zak drop leeg eet, ook al ben je halverwege al misselijk.

In je brein wordt een stofje aangemaakt: dopamine. Dat geeft je de belofte van geluk. Niet het geluk zelf, alleen de belofte. Maar die belofte is vaak onweerstaanbaar.

Verwachting zonder toegeven
Met deze kennis kun je er iets aan doen. Niet per se door weerstand te bieden, dat is namelijk bijna niet te doen. Maar wel door te beseffen dat het gevoel van verwachting en de werkelijkheid vaak niet overeenkomen.

Als je volgende keer een onweerstaanbare aandrang voelt om te winkelen of te eten, tv te kijken of je Facebook te checken, sta dan even stil bij dat gevoel. Wat voel je? Wat is je verwachting? Wat gebeurt er met je lichaam? Word je een beetje nerveus? Loopt het water je al in de mond?

Nu ga je doen waar je zo naar verlangde. Hoe is dat? Hoeveel plezier beleef je er aan? En klopt dat met het gevoel dat je vooraf had?

De kans is groot dat je hierdoor eerder genoeg hebt, omdat je stil hebt gestaan bij het verlangen. Of je merkt dat het verschil tussen verlangen en werkelijkheid zo groot is, dat de lol er al snel af is. Of: het bezit van de zaak is het eind van het vermaak, zoals het spreekwoord luidt.

Zelf ga ik bijvoorbeeld wel eens naar een boekwinkel, alleen om even de boekenlucht op te snuiven. Ik koop niets, maar geef toch toe aan het verlangen. Alleen rondlopen is genoeg, kopen is niet eens nodig.

Zo brengen nieuwe dingen je minder in de verleiding en wordt je leven minder vol.

Laat verlangen voor je werken
Denk nou niet dat verlangen altijd slecht is. Verlangen is ook wat ons in beweging zet. Als je die nieuwe studie weet vol te houden, dan bereik je iets waar je je tevreden over voelt. Misschien levert het je wel een promotie op, maar op z'n minst geeft het je een goed gevoel over iets wat je hebt afgerond.

Zonder dopamine worden we lusteloze wezens en vinden we er niets meer aan. Wat als je dat onweerstaanbare verlangen op zou kunnen roepen naar een huis met veel ruimte en alleen die spullen die je gebruikt en mooi vindt?

Dat is de zin van jezelf belonen voor een geslaagde loslaatactie. Dat is ook de zin van een wens hebben en daar regelmatig over dromen en dan de stappen zetten om die wens werkelijkheid te maken.

Op die manier zet je je verlangen in voor iets wat je echt wilt. Bedenk dus verleidelijke beloningen die je echt aanzetten tot loslaten. Zo kom je dichter bij je doelen.


Wil je je verlangen inzetten om los te laten? Doe dan mee met Loslaten in de vakantie, voor een heel jaar dat heerlijk vrije vakantiegevoel.

Je opgeruimde leven onder handbereik

De meeste mensen worden blij als ze denken aan een opgeruimd huis, ruimte, niet meer dat gevoel dat je nog zoveel moet, weten waar alles is en elk voorwerp makkelijk en snel op kunnen bergen.

Maar als je denkt aan wat je daar dan allemaal voor moet doen, dan ben je minder blij. Dat is zo'n enorme berg werk. Het gat tussen dat ideaal van een opgeruimd leven en je huidige leven is te groot. Dat haal je nooit.

Dus waarom zou je er aan beginnen? Je bent al vaak begonnen en dat is ook niet gelukt. Voor jou is het gewoon niet weggelegd. Je hebt niet de wilskracht en de discipline om dat voor elkaar te krijgen.

Dat is wat er gebeurt als je van je ideaal uitgaat: het is een mooi beeld, maar het lijkt onbereikbaar. Je probeert het maar niet eens meer.

Toch blijft het knagen. Je wilt namelijk wel een opgeruimder leven. En daar ligt ook je oplossing: opgeruimder zijn in plaats van aan een ideaal voldoen.

Misschien lijkt het ideaal onbereikbaar, maar hé, daar is het dan ook een ideaal voor. Die zijn wel vaker onbereikbaar. Dat wil niet zeggen dat je er niets mee moet doen.

Stel: je wilt moeder Teresa zijn. Dat vraagt veel van je: verhuizen naar India, non worden en je hele leven in armoede leven en aan de armen wijden. Dat is misschien een beetje veel.

Maar dat wil niet zeggen dat je niets kunt doen voor mensen die het minder goed hebben dan jij. Je kunt geld geven aan instanties die zich inzetten voor daklozen. Je kunt vrijwilliger worden. Je kunt vaker op bezoek gaan bij je eenzame buurvrouw of tante. Zo maak je toch de wereld een beetje beter en het is een stuk haalbaarder.

Zo hoef je met opruimen ook niet meteen moeder Teresa te zijn. Je hoeft dus niet te voldoen aan een ideaalbeeld. Maar je kunt wel iets doen om dichterbij dat ideaalbeeld te komen. Om vandaag opgeruimder te zijn dan gisteren. En morgen een beetje opgeruimder dan vandaag.

De vraag is dus niet: wat moet ik doen om helemaal opgeruimd te zijn? Daar maak je het veel te groot mee.

De vraag is: wat kan ik nu doen om opgeruimder te zijn? Hoe boek ik vooruitgang? Welke kleine stap kan ik nu al zetten om mijn spullen beter te organiseren? Welk voorwerp kan ik loslaten, zodat ik in elk geval 1 ding minder heb om te onderhouden?

Ik zeg niet dat je je ideaal op moet geven. Maar laat je niet door je ideaal verlammen. Weet dat het een ideaal is en dat je het misschien nooit bereikt.

Zelf heb ik een ideaalbeeld van 'de schrijver' die in een huisje zit en alleen maar schrijft. Lijkt me heerlijk. Wat ik dan even vergeet is dat ik helemaal niet zo eenkennig ben. Ik hou ook van film en theater. Ik wil ook lezen. En wat ik al helemaal vergeet is het praktische leven: je moet toch eten en boodschappen doen, rekeningen betalen en de was doen. Kortom, dat beeld zal nooit werkelijkheid worden.

Maar ik kan wel tijd inruimen om te schrijven, ik kan wel een online programma beginnen, met een wekelijkse mail om te schrijven. Ik kan dus wel dingen doen om dichter bij mijn ideaal te komen. En zo ervaar ik wel het gevoel dat bij mijn ideaal hoort. Soms, als ik aan het tikken ben, dan voel ik me even die ideale schrijver.

Zo werkt het ook bij jou. Het ideale beeld van je opgeruimde huis is misschien iets uit een tijdschrift: een leeg huis met nauwelijks spullen. Je stelt je voor dat je daar heerlijk rustig woont en dat je alle tijd hebt.

Ook bij jou zal het praktische leven van de was doen, rekeningen betalen en boodschappen doen er altijd tussen komen. Er zullen nieuwe stapeltjes kranten ontstaan, omdat dat nou eenmaal snel gebeurt. Er ligt misschien nog was die je nog in de kast moet leggen. Je kinderen zijn aan het spelen en daardoor liggen er spullen op de grond.

Maar dat geeft niet. Je kunt altijd iets doen om dichter bij je ideaal te komen. Je kunt de kranten wegdoen en de was opvouwen. Je kunt dat apparaat wegdoen, omdat je het nooit gebruikt. Je kunt een nieuwe gewoonte invoeren en voortaan wekelijks de folders meteen wegdoen.

Dat is het mooie: als je ideaal ver weg is, dan heb je genoeg mogelijkheden om het dichterbij te brengen. Stap voor stap. En wie weet hoe dicht bij je kunt komen.

Stap voor stap is elke dag een beetje

Sloworganizing begint met stap voor stap in actie komen. Dat betekent dat je niet alles tegelijk hoeft te veranderen, het mag steeds een kleine stap zijn. Dagelijkse kleine stappen hebben uiteindelijk een groot effect, je houdt het makkelijker vol en je raakt er aan gewend om elke dag te organiseren.

Het betekent wel dat je elke dag zo'n stapje neemt. Want alleen door je dagelijkse acties te veranderen kan er ook iets in je huis, in je hoofd en in je leven veranderen.

Neem de loslaatuitdaging: de uitdaging was om 1 ding per dag los te laten. Niet 2 of 10, 1 voorwerp. In de praktijk ging het anders en liet ik vaak meerdere dingen tegelijk los, maar daar gaat het niet om. Het doel was om 1 ding per dag los te laten. Daardoor werd het overzichtelijk en kon ik het volhouden.

En uiteindelijk heb ik daardoor een enorme stapel spullen losgelaten en enorm veel ruimte gecreëerd. Het bewijs dat een dagelijkse kleine stap grote effecten heeft.

Zo gaat het ook met opruimen en organiseren van je huis.

Hoe denk je trouwens dat je huis vol is geraakt? Dat was ook niet in één keer het geval. Je hebt door de jaren heen steeds meer spullen naar binnen gehaald. Kranten en tijdschriften via de post. Boeken en kleding schaf je stuk voor stuk aan (of misschien met een aantal tegelijk, maar niet je hele kast in één keer). Die verzameling Allerhandes heb je één voor één meegenomen bij het boodschappen doen.

Verzamelen doe je stap voor stap, ontzamelen dus ook.

Doe elke dag een beetje en je houdt het vol
Elke dag 1 ding opruimen is vol te houden. Maak elke dag je aanrecht schoon, leg dagelijks de afstandsbedieningen op hun plek, leg elke avond je kleding klaar voor de volgende dag, doe elke dag 1 ding weg, berg elke dag 1 stuk papier op.

Doe elke dag één van deze dingen en na een maand of 3 maanden ben je een stuk opgeruimder, zonder dat je het echt in de gaten hebt.

Doe ze alleen niet allemaal tegelijk, kies 1 nieuw ding dat je dagelijks wilt doen. Anders wordt het alsnog te veel.


Doe elke dag een beetje en het lijkt makkelijk
Ja, dat lijkt bijna te makkelijk, ik weet het. Eén stuk papier per dag? Dat kan toch niet de oplossing zijn? Toch wel.

Eén ding is altijd meer dan geen ding. Dus je doet sowieso meer dan voorheen. Het voordeel van makkelijk is dat je het volhoudt. En je hebt eigenlijk geen reden om het niet te doen. Je hebt altijd wel een paar minuten om dat ene dingetje te doen. Zo voorkom je dat je het uit gaat stellen, omdat je denkt: vandaag ben ik zo druk, ik doe het maar even niet.


Doe elke dag een beetje en vertel het aan iemand
Omdat het zo klein is, ben je misschien wel geneigd om te denken: ik kan het morgen wel dubbel doen, ik sla vandaag even over. Als je dat vaker doet, dan is het effect van stap voor stap natuurlijk weg.

Daarom helpt het als je het aan iemand vertelt. Elke dag. Ik deed dat in mijn blog en dat werkte enorm goed. Als ik een paar dagen niet had geschreven dan ging ik me schuldig voelen.

Een aantal mensen lazen met me mee en die gingen ook berichten sturen als het te lang duurde. Je zou toch elke dag iets loslaten? Waar blijf je nou? Tja, dan ga je vanzelf weer aan de slag. Een beetje een stok achter de deur is dus prima om het vol te houden.


Doe elke dag een beetje en je ontwikkelt een weldadige gewoonte
Het mooie is: na een tijdje raak je er aan gewend om elke dag iets te doen. Dan ga je het al bijna vanzelf doen. Het is een gewoonte geworden.

Ik kijk nog steeds naar mijn spullen met een 'loslaatblik'. Als iets zie wat ik niet gebruik of wat ik eigenlijk niet mooi vindt, dan laat ik het los.

Als je dagelijks een stuk papier loslaat, dan ga je misschien vanzelf dagelijks je post verwerken en meteen wegdoen wat weg kan. Want dan hoef je het later niet meer te doen.

Zo helpt het je om stap voor stap op te ruimen, los te laten en een weldadige gewoonte te ontwikkelen.


Wil je ook stap voor stap je weldadige opruimgewoontes ontwikkelen? Doe mee met Loslaten in de vakantie: stap voor stap je huis opruimen met genoeg tijd voor leuke dingen.

Hoe hou je opruimen vol? Overwin de dip

Misschien ben je ook wel eens begonnen met opruimen, maar hou je het niet vol. Je begint vol enthousiasme en goede voornemens. Je ordent en je doet dingen de deur uit. Elke dag doe je een beetje. Het gaat goed, je bent tevreden.

En dan opeens realiseer je je dat je al een paar dagen niets hebt gedaan aan je opruimproject. Eigenlijk had je het niet eens in de gaten. Alweer denk je. Dit heb ik al eerder gehad, zie je wel ik kan het gewoon niet volhouden. Je bent teleurgesteld in jezelf en je denkt dat je blijkbaar te lui bent of niet genoeg discipline hebt om opruimen vol te houden.

Afgeleid
Het goede nieuws is: het ligt niet aan jou. Je bent niet lui en je hebt geen gebrek aan discipline. Het is iets wat erbij hoort als je aan iets nieuws begint.

Je let even niet op, meestal omdat je wordt afgeleid door een verstoring van je dagelijkse routine. Dat kan heel simpel vakantie zijn. Of de Paasdagen. Je kinderen zijn thuis, jij bent lekker vrij en je ontspant heerlijk. Je doet andere dingen. En omdat opruimen nog geen echte gewoonte is, 'vergeet' je om het weer op te pakken.

Je valt eigenlijk even terug in je oude gewoonte om niet op te ruimen.

De dip
Dat is heel normaal. Je eerste enthousiasme is weggezakt en je denkt dat je wel even kunt ontspannen. Misschien heb je ook even geen zin meer.

En stiekem denk je ook dat het eigenlijk niet zoveel effect heeft. Je hebt nog steeds een hoop spullen en een hoop stapels. Het einde komt maar niet in zicht. Waar doe je het eigenlijk voor?

Dat noemen ze de dip. En die komt vrijwel altijd bij zo'n project. Juist op een moment dat je al even bezig bent, terwijl het einde nog niet in zicht is. Je zit in een soort niemandsland: je bent geen beginner meer, maar je bent ook nog lang niet klaar.

Het is alsof je door een dal loopt: als je achteruit kijkt zie je niet meer waar je begonnen bent. Als je vooruit kijkt zie je ook nog niet waar je heen gaat.

Ik had het ook bij de Loslaatuitdaging*. Mijn voornemen was om 80 voorwerpen los te laten. Na 50 wist ik het even niet meer. Ik was te ver gevorderd om nog enthousiast te zijn over het begin en het einde was nog te ver om te kunnen overzien.

Hoe kom je verder?
Het helpt al om te weten dat die dip komt. Dan hoef je jezelf niets te verwijten. Toch is het daardoor nog niet echt makkelijk om er weer uit te komen. Gelukkig zijn er een paar trucjes:

1. Begin weer met kleine stappen
Zo heb ik het gedaan in de Loslaatuitdaging*: ik ben op zoek gegaan naar een klein en makkelijk iets om los te laten. Zo kun jij ook op zoek naar een kleine opruimstap die je weer kunt nemen. Dat voelt misschien als opnieuw beginnen, maar dat is de draad weer oppakken.

2. Waardeer wat je al gedaan hebt
Kijk even terug en denk aan wat je al hebt gedaan. Dat vergeet je zo snel. Hoe was het een maand geleden of een paar maanden geleden? Was toen je keuken nog een rommeltje en kun je dat nu bijhouden? Wat je toen steeds je sleutels kwijt en heb je daar nu een vaste plek voor? Dan ben je dus verder dan je was. Dat vergeet je vaak als je alleen kijkt naar wat je nog te doen hebt.

3. Denk aan je doel
Terugkijken helpt, maar vooruit kijken ook. Waarom was je er ook alweer aan begonnen? Wat wil je bereiken met opruimen? Wat kun je straks doen als je opgeruimder bent? Wat zijn de voordelen van opgeruimd leven? Door je daar op te focussen, vind je je motivatie weer terug.

4. Je kunt altijd weer verder gaan
Als je een paar dagen of zelfs weken niet hebt opgeruimd, dan is niet alles verloren. Je kunt altijd weer verdergaan waar je was gebleven. Net zoals een dieet niet mislukt als je een keer een zak drop leeg eet, is je opruimpoging niet mislukt als het even stilligt. Pak het gewoon weer op. Begin vandaag weer met opruimen.

Het mooie is, als je eenmaal door de dip heen bent, dan ga je als een speer. Opeens lijkt alles makkelijk te gaan en doe je zingend je opruimtaak. Geef dus niet op, maar sleep jezelf door de dip. Of roep hulp in van iemand die je er doorheen kan helpen.


*Tijdens de Loslaatuitdaging heb ik 80 voorwerpen losgelaten in 80 dagen. Ik heb daar steeds verslag van gedaan op mijn blog.

Bewust uitstellen

Uitstellen heeft een slechte naam. Als het gaat over uitstelgedrag, wordt dat meestal als iets negatiefs gezien. En dat is het ook, als je dingen uitstelt die belangrijk zijn of als je er later door in de problemen komt. Dat gebeurt bijvoorbeeld als je je belastingaangifte uitstelt en ook geen uitstel aanvraagt.

Ik noem dat onbewust uitstellen: je weet dat je iets moet doen, maar je doet het niet. Je voelt je er schuldig over. Je wilt iets doen of je weet dat je iets eigenlijk zou moeten doen. Maar je doet het niet. Althans niet nu.

Misschien ga je wel in de zon zitten of iets anders doen, maar daar geniet je toch minder van. Er hangt de hele tijd een donkere wolk (of een wolkje) boven je van de taak die je nog moet doen. Bij mij tenminste wel. En als je ook maar een beetje plichtsbesef hebt, dan zul je dat ook voelen.

En als je in de zon zit, dan doe je tenminste nog iets leuks. Maar vaak leidt uitstelgedrag tot nutteloze taken. In plaats van je belastingaangifte ben je je mail aan het lezen, op internet aan het surfen of je bonnetjes aan het uitzoeken. Geen dingen die heel urgent zijn.

Toch kan uitstellen ook heel positief zijn. Als je het maar bewust doet.

Bewust uitstellen
Een tijdje geleden zag ik Ricardo Semler in Tegenlicht. Dat is iemand die in Brazilië een aantal fabrieken beheert en daar schatrijk mee is geworden. Iemand die genoeg te doen heeft, zou je zeggen.

Hij vertelde dat hij elke ochtend 5 minuten neemt om even na te denken over de dag die er aan komt. Hij vraagt zich dan af: wat kan ik vandaag uitstellen?

Wat hoef ik eigenlijk helemaal niet te doen? Kan ik iets misschien net zo goed op een later tijdstip doen? Of kan ik het door iemand anders laten doen?

Dat is bewust uitstellen. En ik denk dat dat een hele sterke manier is om te zorgen dat je meer tijd hebt.

Er is namelijk altijd wel iets te doen. Wil je dus ooit nog toekomen aan jezelf of aan een groot project, zoals een studie of een boek schrijven, dan is bewust uitstellen de enige manier.

Niet doen
Misschien denk je dat alles wat je doet noodzakelijk is. Misschien is dat zo als je arts bent op de eerste hulp. Maar voor de meesten van ons geldt dat heel veel dingen die we doen door ons zelf bedacht zijn.

Moet je per se naar die vergadering?
Moet je echt elke dag een verse maaltijd koken?
Moet je je boodschappen bij die ene goedkope of milieuvriendelijke winkel halen, hoewel je er voor om moet rijden?
Moet je echt shoppen voor nieuwe kleren?
Moet je de hele krant van voor naar achteren lezen?

Denk er eens over na, misschien hoeft het alleen van jezelf. En dan kun je het ook zelf veranderen. Lees de krant in 20 minuten, haal af en toe al je boodschappen in één winkel.

Later doen
Sommige dingen moeten echt nu of deze week. Maar voor veel dingen geldt dat helemaal niet. Die kun je net zo goed een weekje (of 2) later doen.

Starten met dat nieuwe project
Je winterjas naar de stomerij brengen
Je inschrijven voor die cursus
Dat nieuwe recept uitproberen

Denk eens aan wat er gebeurt als je tijdens je vakantie 2 weken je mail niet beantwoordt. De meeste dingen zijn dan al opgelost. Iedereen die iets van je wil, kan dus meestal best even wachten.

Om te zorgen dat je het niet helemaal vergeet, is het wel handig om deze klussen in te plannen in je agenda. Anders doe het misschien helemaal niet (en misschien kan dat ook wel, zie 'niet doen')

Door een ander laten doen
Misschien ben je zo iemand die de dingen liever zelf doet, omdat dat nou eenmaal sneller gaat. Het is een recept om het lekker druk te hebben.

Kun je misschien sommige dingen door een ander laten doen?

Huur iemand in voor je belastingaangifte
Laat je man of je kinderen een paar keer per week koken
Laat je boodschappen bezorgen
Vraag je buurjongen om het gras te maaien
Vraag je collega die goed is in spelling, om de schrijffouten uit een rapport te halen

In het algemeen geldt dat voor elke klus waar jij een hekel aan hebt er iemand is, die het juist leuk vindt. Ga op zoek naar die persoon en je kunt allebei doen wat je het leukste vindt en waar je goed in bent.

Koester je spullen

Ik heb het al een tijdje over loslaten. Je zou kunnen denken dat ik vind dat je zo min mogelijk spullen moet hebben. Hoe meer je loslaat, hoe minder je hebt, tenslotte.

Toch gaat het eigenlijk niet om het loslaten zelf, dat is een middel. Het gaat er om je spullen te koesteren en ruimte te maken voor jezelf en voor nieuwe dingen.

Wat ik nooit weg doe
Tijdens de loslaatuitdaging vroeg iemand me ook: wat zou je nooit wegdoen? Die dingen zijn er natuurlijk ook. De knikkerzak die mijn opa voor me maakte. Mijn oude knuffelbeer, de boeken van Terry Pratchett die ik steeds weer kan lezen en die me steeds weer hardop doen lachen.

Dan zijn er die mooie kastjes, die me altijd weer aan Gaudí doen denken, omdat ze mooi gegolfd zijn. Daarmee roepen ze een heel reservoir aan herinneringen op van bezoekjes aan Barcelona. Daardoor denk ik ook weer andere vakanties, zo gaat dat als je hersenen aan het associëren slaan.

Als er minder omheen zit, dan kan ik die extra dierbare spullen weer beter zien. Bij het opruimen van mijn posters, kwam ik ook die plaat van Kandinsky weer tegen. Ik realiseerde me dat ik die eigenlijk heel inspirerend vindt en hang 'm weer aan de muur.

Ik heb een aantal dierbare video- en cassetteopnamen die onvervangbaar zijn. Die kwam ik tegen, terwijl ik me afvroeg of ik cassettes kon loslaten. En ik heb heerlijk iets ouds teruggeluisterd. Ook daar heb ik fijne herinneringen bij en ik werd er heel vrolijk van.

Ik laat dus los om juist meer te kunnen genieten van de dingen die ik vasthoudt.

Bewaren waar je van houdt
En wat ik je wil laten zien met alle aandacht voor het thema loslaten is dat je meer kunt genieten van wat je hebt als je niet steeds alles begraaft onder stapels en stapels nieuwe spullen.

Ik wil juist dat je meer houdt van de spullen die je bewaart. Omdat je bewust kiest om ze in je leven te hebben, omdat je weet en voelt dat ze iets toevoegen aan je leven. Daar ben je natuurlijk zuinig op. Die dingen koester je.

En koesteren betekent dat je ze een prominente plaats geeft. De knikkerzak van mijn opa hangt in mijn werkkamer, ik zie 'm elke dag. De Gaudí-achtige kastjes zijn in gebruik in de woonkamer. En Kandinsky hangt weer aan de muur.

Hoe meer je hebt, hoe meer je hebt te onderhouden. Je moet het afstoffen, het moet een plek hebben, je hebt er alleen iets aan als je er iets mee doet. Ik kan wel al die cassettebandjes bewaren, maar als ik er nooit iets van draai, waarom heb ik ze dan?

Loslaten geeft je focus: je kijkt waar je blij van wordt, wat goede herinneringen oproept, waardoor je geïnspireerd wordt. Dat zijn de dingen die je in je huis wilt hebben.

Dat geeft mij energie. En met die energie komen nieuwe ideeën. En gelukkig heb ik daar ook tijd voor, omdat ik niet al mijn tijd kwijt ben met het ordenen en bijhouden van mijn spullen.

Koester dus je spullen en laat de rest lekker los.