Gisteren schreef ik dat ik vandaag niets wilde gaan doen. En gevoelsmatig heb ik dat ook gedaan. Maar ik heb daardoor juist van alles gedaan: een hele stapel strijkgoed weggewerkt en mijn kranten- en tijdschriftenmand doorgelopen (resultaat: ongeveer 10 kilo oud papier). Daarnaast nog wat kleine acties die al heel lang op mijn lijst stonden, zoals een dvd die ik wilde opsturen en foto's back uppen.
Soms werkt het zo: als je de druk er af haalt en gewoon kijkt wat er gebeurt, zonder actielijst, zonder dat je je iets hebt voorgenomen, dan doe je juist al die dingen die waren blijven liggen. Gewoon omdat het niet hoeft.
zondag 11 november 2007
zaterdag 10 november 2007
Verwendag
Het gaat steeds beter met mijn bedrijf. Dat is natuurlijk fijn. Maar het betekent ook dat ik veel aan het werk ben. Werk dat niet echt voelt als werk, maar toch (ik vind het namelijk erg leuk, daarom ben ik er ook aan begonnen).
Met een eigen bedrijf moet je erg oppassen dat je niet altijd aan het werk bent. Soms moet je even heel bewust tijd voor jezelf inbouwen. En dus heb ik vandaag iets nieuws gekocht om aan te trekken en het nieuwe boek van één van mijn favoriete schrijvers (Terry Pratchett). Verder gaan we lekker uit eten vandaag. En ik maak dit blogje nog even af, maar daarna doe ik niks meer, misschien wel het hele weekend niet. Heerlijk.
Met een eigen bedrijf moet je erg oppassen dat je niet altijd aan het werk bent. Soms moet je even heel bewust tijd voor jezelf inbouwen. En dus heb ik vandaag iets nieuws gekocht om aan te trekken en het nieuwe boek van één van mijn favoriete schrijvers (Terry Pratchett). Verder gaan we lekker uit eten vandaag. En ik maak dit blogje nog even af, maar daarna doe ik niks meer, misschien wel het hele weekend niet. Heerlijk.
vrijdag 9 november 2007
In Holland staat een huis
Soms verbaas ik me er over hoe snel ons dagelijks leven eigenlijk veranderd is. Laatst was ik bij iemand die allemaal winkelinventaris had verzameld. Het meeste was van net na de oorlog. Toen had je nog heel veel kleine winkeliers. Een beetje dorp had wel 40 bakkers. Die bakten brood, maar ze hadden bijvoorbeeld ook varkens, die kregen het brood wat overbleef. En ze kwamen natuurlijk allemaal dat brood thuis bezorgen.Dat zou nu niet meer kunnen, 40 bakkers in een dorp. Daarvoor eten we niet genoeg brood. Thuisbezorgen kan trouwens ook niet meer, want de meeste mensen zijn niet thuis.
Het begrip huisvrouw bestaat ook nog niet zo heel lang, eigenlijk. Aan het begin van de twintigste eeuw had je nog dienstboden. Mijn oma, geboren in de jaren twintig van de vorige eeuw, heeft nog zo’n betrekking gehad. Meteen na de lagere school kwamen meisjes in dienst van een huishouden van stand. Toen bedienden meer rechten kregen en de inkomensverschillen kleiner werden, verdween ook het meeste huishoudelijk personeel. Vrouwen gingen de taken in het huishouden zelf doen. Dat kon ook omdat de huizen kleiner werden en makkelijker schoon te houden waren.
Door de introductie van apparaten, zoals de stofzuiger werd dit nog eenvoudiger.Ingrid van der Vlis schreef er een vermakelijk boekje over: In Hollang staat een huis. Met mooie foto’s uit een niet zo heel ver verleden, waarin het huishouden het domein van de vrouw was en de man het geld verdiende. Korte teksten vertellen het verhaal van honderd jaar huishoudelijk werk, maar het is toch vooral een kijkboek. En daardoor erg leuk om cadeau te geven (In Holland staat een huis, Uitgeverij Scriptum, ISBN 978 90 5594 544 3)
Het begrip huisvrouw bestaat ook nog niet zo heel lang, eigenlijk. Aan het begin van de twintigste eeuw had je nog dienstboden. Mijn oma, geboren in de jaren twintig van de vorige eeuw, heeft nog zo’n betrekking gehad. Meteen na de lagere school kwamen meisjes in dienst van een huishouden van stand. Toen bedienden meer rechten kregen en de inkomensverschillen kleiner werden, verdween ook het meeste huishoudelijk personeel. Vrouwen gingen de taken in het huishouden zelf doen. Dat kon ook omdat de huizen kleiner werden en makkelijker schoon te houden waren.
Door de introductie van apparaten, zoals de stofzuiger werd dit nog eenvoudiger.Ingrid van der Vlis schreef er een vermakelijk boekje over: In Hollang staat een huis. Met mooie foto’s uit een niet zo heel ver verleden, waarin het huishouden het domein van de vrouw was en de man het geld verdiende. Korte teksten vertellen het verhaal van honderd jaar huishoudelijk werk, maar het is toch vooral een kijkboek. En daardoor erg leuk om cadeau te geven (In Holland staat een huis, Uitgeverij Scriptum, ISBN 978 90 5594 544 3)
woensdag 7 november 2007
Denken als een opgeruimd persoon (1)
Een tijdje geleden las ik een artikel in Psychologie Magazine over een methode om af te vallen. De methode was Amerikaans, dus je moest overal briefjes ophangen met de regels die je moest volgen. Eén van de uitgangspunten was dat je moest leren denken als een slank persoon.
Sindsdien vraag ik me af of dat ook zou werken met opruimen. Denkt een opgeruimd iemand anders dan een niet-opgeruimd iemand? En wat is dan het verschil.
Ik denk zeker dat het uitmaakt hoe je over opruimen denkt. Dus in deze en volgende postings probeer ik op een rijtje te zetten hoe een opgeruimd persoon denkt. Ik ben er zelf één, dus het lijkt makkelijk. En door mijn vak weet ik een beetje hoe een niet-georganiseerd iemand denkt.
Als eerste denk ik dat een opgeruimd persoon anders staat tegenover opruimen. Ik hoor vaak van klanten dat ze het idee hebben dat ze moeten opruimen. Omdat de buitenwereld het verwacht of omdat ze vinden dat het moet. En dat hebben ze dan vaak weer van huis uit meegekregen.
Het is niet zo dat ik het altijd heel erg leuk vind om op te ruimen. Maar ik heb geen last van weerstand. Ik zie het niet als iets wat moet, maar als iets wat er nou eenmaal is. Ik accepteer het dus gewoon. En dat is op een slechte dag.
Op een goeie dag dan vind ik het echt leuk om orde te scheppen en om dingen weg te doen, zodat ik weer ruimte krijg. Op goeie en op slechte dagen zie ik altijd het voordeel van opgeruimd zijn. Die voordelen vind ik zo groot, dat ik het opruimen ook graag doe. Ik heb dus een interne motivatie om op te ruimen, ik wil het zelf en ik heb niet het gevoel dat het van iemand buiten mij moet.
Willen in plaats van moeten, dat is in elk geval wat helpt om te denken als een opgeruimd persoon.
Sindsdien vraag ik me af of dat ook zou werken met opruimen. Denkt een opgeruimd iemand anders dan een niet-opgeruimd iemand? En wat is dan het verschil.
Ik denk zeker dat het uitmaakt hoe je over opruimen denkt. Dus in deze en volgende postings probeer ik op een rijtje te zetten hoe een opgeruimd persoon denkt. Ik ben er zelf één, dus het lijkt makkelijk. En door mijn vak weet ik een beetje hoe een niet-georganiseerd iemand denkt.
Als eerste denk ik dat een opgeruimd persoon anders staat tegenover opruimen. Ik hoor vaak van klanten dat ze het idee hebben dat ze moeten opruimen. Omdat de buitenwereld het verwacht of omdat ze vinden dat het moet. En dat hebben ze dan vaak weer van huis uit meegekregen.
Het is niet zo dat ik het altijd heel erg leuk vind om op te ruimen. Maar ik heb geen last van weerstand. Ik zie het niet als iets wat moet, maar als iets wat er nou eenmaal is. Ik accepteer het dus gewoon. En dat is op een slechte dag.
Op een goeie dag dan vind ik het echt leuk om orde te scheppen en om dingen weg te doen, zodat ik weer ruimte krijg. Op goeie en op slechte dagen zie ik altijd het voordeel van opgeruimd zijn. Die voordelen vind ik zo groot, dat ik het opruimen ook graag doe. Ik heb dus een interne motivatie om op te ruimen, ik wil het zelf en ik heb niet het gevoel dat het van iemand buiten mij moet.
Willen in plaats van moeten, dat is in elk geval wat helpt om te denken als een opgeruimd persoon.
maandag 5 november 2007
Kerstplanning
Ja, het lijkt nog ver weg. Misschien slaat de stress al toe als je dit bericht alleen al leest. Maar het is echt niet te vroeg om te plannen voor de kerst. Natuurlijk hoef je nog geen details te weten, maar het is wel handig om globaal te weten wat je gaat doen.
Wij zijn er uit, gelukkig. Eén dag bij mijn ouders eten en de andere dag uit eten met de andere kant van de familie. Maar dan ben je er nog niet, als je uit eten wilt, dan is het zaak om tijdig te reserveren, anders is het restaurant van je keuze misschien al vol. Dus begon de zoektocht naar een leuk restaurant, dat ook nog open is met Kerst.
Want dat blijkt dus niet zo vanzelfsprekend. De eerste paar restaurants die we belden bleken dicht te zijn. Het derde bood een menu dat naar onze smaak iets te uitgebreid was. Uiteindelijk hebben we iets gevonden en gereserveerd. Dat is dus alvast geregeld.
Wij zijn er uit, gelukkig. Eén dag bij mijn ouders eten en de andere dag uit eten met de andere kant van de familie. Maar dan ben je er nog niet, als je uit eten wilt, dan is het zaak om tijdig te reserveren, anders is het restaurant van je keuze misschien al vol. Dus begon de zoektocht naar een leuk restaurant, dat ook nog open is met Kerst.
Want dat blijkt dus niet zo vanzelfsprekend. De eerste paar restaurants die we belden bleken dicht te zijn. Het derde bood een menu dat naar onze smaak iets te uitgebreid was. Uiteindelijk hebben we iets gevonden en gereserveerd. Dat is dus alvast geregeld.
zondag 4 november 2007
Tweerichtingsverkeer
Gisteren mocht ik, samen met Marcel mijn workshop Opruimen in gedachten geven. Een workshop geven vraagt concentratie en het helpt bij mij vooral als ik heel erg in het moment ben. Dan gaat het het beste. Gisteren was ik zo in het moment dat ik helemaal vergeten ben om foto's te maken, terwijl ik het toestel klaar had staan. Maar datgene wat er gebeurde had mijn volledige aandacht en het fototoestel is dan helemaal vergeten.
Hoewel het concentratie vraagt, is het niet vermoeiend. Voordat ik zelf workshops gaf, geloofde ik dat nooit, maar als het goed gaat is het tweerichtingsverkeer. Dan krijg ik ook heel veel energie terug van de deelnemers. Een mooi proces is dat.
Hoewel het concentratie vraagt, is het niet vermoeiend. Voordat ik zelf workshops gaf, geloofde ik dat nooit, maar als het goed gaat is het tweerichtingsverkeer. Dan krijg ik ook heel veel energie terug van de deelnemers. Een mooi proces is dat.
vrijdag 2 november 2007
Bloembollen
Het is alweer ruimschoots laat, maar we zijn eindelijk begonnen om ons balkon aan de winter aan te passen. Dat betekent in ons geval dat we de eenjarige planten uit de bakken halen, die bakken opnieuw vullen met aarde en bloembollen voor de lente.
Leeg halen geen probleem. Geen leuk werk, maar als je even bezig bent ook wel weer zo gedaan. Zo groot is dat balkon nou ook weer niet.
Maar het vullen hadden we niet goed voorbereid. We hadden geen tuinaarde en geen bloembollen. Dus moesten we omrijden om tuinaarde te gaan kopen. En het kwam natuurlijk ook helemaal niet goed uit dat we dat nu moesten doen.
En omdat we zo laat zijn, waren er bijna geen bloembollen meer te krijgen.
Dus nu heb ik een taak in outlook gezet voor september 2008: aarde en bloembollen halen. Als we dan het balkon winterklaar willen maken, dan hebben we tenminste de spullen in huis.
Leeg halen geen probleem. Geen leuk werk, maar als je even bezig bent ook wel weer zo gedaan. Zo groot is dat balkon nou ook weer niet.
Maar het vullen hadden we niet goed voorbereid. We hadden geen tuinaarde en geen bloembollen. Dus moesten we omrijden om tuinaarde te gaan kopen. En het kwam natuurlijk ook helemaal niet goed uit dat we dat nu moesten doen.
En omdat we zo laat zijn, waren er bijna geen bloembollen meer te krijgen.
Dus nu heb ik een taak in outlook gezet voor september 2008: aarde en bloembollen halen. Als we dan het balkon winterklaar willen maken, dan hebben we tenminste de spullen in huis.
Abonneren op:
Posts (Atom)
